صدور حکم اعدام ۴ متجاوزگر هندی
هیس! دخترها فریاد میزنند
سودابه رخش: بیامان دست میزنند، همدیگر را در آغوش میگیرند، مشتهای خود را به هوا میکوبند و هیچ ابایی ندارند از روکردن شادی وصفناپذیرشان. همه این شادیها تنها به خاطر یک جمله است: چهار مرد متجاوز به دختر دانشجوی هندی به اعدام محکوم شدند. شدت خشونت و استفاده از میلهای فلزی به هنگام تجاوز گروهی و درگذشت دختر ۲۳ساله، بسیاری از هندیهای خشمگین را جز به اعدام متجاوزان راضی نمیکرد. در جامعهای که پاسخ به خشونت علیه زنان اغلب سکوت بوده، تبدیلشدن دادگاه متجاوزگران به یکی از مهمترین دادگاههای دهلی و سردادن فریاد شادی زنان پس از محکومیت متهمان اتفاق نوظهوری است. با وجود خوشحالی بسیاری از زنان هندی از چنین حکمی و نتیجهدادن مبارزات خیابانی آنها، هستند مدافعان زنان و فعالان حقوق بشری که چندان به نتیجهبخشبودن این حکم امیدوار نیستند، کسانی که اعدام را عامل بازدارنده نمیدانند اما در میان خشم افکار عمومی هندوستان صدای این فعالان حقوق بشر کمتر شنیده میشود. در کشوری که بالاترین آمار تجاوز جنسی را دارد و بنا بر گزارشها هر 20دقیقه یکبار یک زن مورد تجاوز قرار میگیرد، چگونه میتوان چالش امنیت
را با حکم اعدام برای متجاوزان پشتسر گذاشت. هرچند موافقان این حکم هم نمیتوانند به طور کامل به اجرای این حکم امیدوار باشند. دیوانعالی هند قضات را موظف کرده است که «تنها برای بدترین جرایم» حکم اعدام صادر کنند با این حال در سالهای اخیر باوجود صدور حکم اعدام برای برخی متهمان، اکثر آنها مشمول تخفیف مجازات شدند و به همین علت از سال2004 تاکنون تنها دوبار این احکام به اجرا گذاشته شده است. بسیاری از ناظران، نگرانند که با صدور این حکم و شادی پس از آن مساله اصلی یعنی چرایی این خشونت و عوامل بازدارنده آن به محاق رود. هرچند ضعف دولت هند در تامین امنیت را نمیتوان نادیده گرفت اما به راستی دلیل بالابودن خشونتهای جنسی علیه زنان در هند چیست؟ «کارل جیرستورفر»، روزنامهنگار و فیلمسازی است که مطالعات زیادی روی خشونت علیه زنان در هند داشته است. او در یادداشت خود در «سیانان» نوشته است که تبعیض علیه زنان در هند از رحم مادرانشان آغاز میشود و فرهنگ هندی بنا به دلایل زیادی پسران را بر دختران ترجیح میدهد. بنابراین هزاران والدین هندی پس از سونوگرافی تشخیص جنسیت با دورزدن قوانین، دختران خود را سقط میکنند. تخمین زده میشود
که در سه دهه گذشته با همین روش هندیها 12میلیون نوزاد دختر را از دست دادهاند. «جیرستورفر» تاثیر کمشدن تعداد زنان در هند را اینگونه بیان میکند: «در یکی از دهکدههای نزدیک دهلینو با «ناریندر» که معلم مدرسه بود و خانوادهاش ملاقات کردم. او سه برادر داشت که تنها یکی از آنها ازدواج کرده بود. دلیلش هم آن بود که ساکنان این روستا برای دههها دختران خود را سقط کرده بوند و حالا عروس به اندازه کافی وجود نداشت.» «ناریندر» به «جیرستورفر» گفته بود که یک آژانس برای او دختری از جایی دورتر پیدا کرده بود و او قصد داشت این عروس را با برادران خود به اشتراک بگذارد. با وجود این مشکلات ساکنان این روستا همچنان راه خود را ادامه میدهند چرا که فرهنگ به آنها دیکته کرده که «پسر رحمت است و دختر لعنت.» حال و با چنین دیدگاهی چگونه میتوان از بالا بودن آمار تجاوز در هند تعجب کرد. هزاران روایت اینچنینی را از هند میتوان شنید، در جامعهای که خشونت علیه زنان در تاروپود آن رسوخ کرده تجاوز به زنان تنها بخش کوچکی از این ماجراست. در چنین فرهنگی تنها تلاش مشترکی از پیر و جوان، زن و مرد و شهری و روستایی قادر به شکستن این خشونت خواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.