|

نان و آب «دعوا»

امیرحسین علم‌الهدی . منتقد سینما

«دولت من، پاک‌ترین دولت‌هاست»؛ این ترجیع‌بند اکثر سخنان رییس دولت‌های نهم و دهم بوده است؛ سخنانی که هیچ‌گاه نتوانست در بین نخبگان، کارشناسان و توده مردم جایگاهی پیدا کند. اختلاس سه‌هزار‌میلیاردتومانی، دستگیری تعدادی از کارمندان عالیرتبه دولت پیرامون فعالیت‌های غیرقانونی مختلف، عدم مدیریت صحیح اقتصادی، سیاسی، آموزشی، ورزشی، فرهنگی و... همگی از جمله دلایلی بود که مانع می‌شد این شعار باورپذیر جلوه کند. دولتی که نتواند از منابع مالی عظیم خود طی هشت‌سال، درست بهره‌برداری کند و در اکثر زمینه‌ها، در «سطح» حرکت کند نمی‌تواند خود را دولت پاک بنامد. در حوزه فرهنگ و هنر به‌دلیل فقدان منابع مالی گسترده، کمتر موضوع اختلاس و دست‌اندازی به بیت‌المال مطرح بوده است. در چهارسال گذشته اما حوزه فرهنگ و هنر نیز مورد دست‌درازی عده‌ای نوکیسه و نورسیده قرار گرفت که این سوءمدیریت‌ها باعث خسران و ناامیدی فعالان نجیب فرهنگ و هنر ایران شد. بر این اساس ضمن جابه‌جایی میلیاردهاتومان بودجه، میلیاردهاتومان دیگر از منابع هزینه شد.
درواقع ناکاربلدی مدیران سینمایی دولت دهم، باعث تولید فیلم‌های به‌اصطلاح فاخری شد که عده‌ای را به نان و آب رساند اما سینما را به ورطه ورشکستگی کامل کشاند و تبعات آن، دامن سینمای ایران را گرفته است. سخنان تلویحی مسوول سینمایی دولت یازدهم در مراسم بازگشایی خانه سینما مبنی بر تولید فقط یک فیلم به مبلغ 17‌میلیاردتومان و هزینه‌های بالا و بی‌حاصل طی چهارسال گذشته، نشان از بی‌تدبیری و ناکاربلدی مدیرانی داشته است که نه‌تنها با سینمای نجیب ایران‌اسلامی بیگانه بودند بلکه خود نیز فرسنگ‌ها از معنای مدیریت فرهنگی فاصله داشتند. پاک نبودن تنها به‌معنای اختلاس و دست‌درازی به بیت‌المال نیست. تفرقه انداختن، هزینه بدون توجیه میلیاردهاتومان پول مردم، فیلم پرهزینه بی‌مخاطب ساختن، سپردن پست‌های حساس سینمایی به افراد ناکاربلد، گوشه‌نشین‌کردن هنرمندان، بستن خانه سینما، ادعای لابی‌کردن برای اسکارگرفتن، ساخت فیلم‌های بیگانه با فرهنگ ملی و سپردن حیثیت ایران به «وکلای شیطان» در صحنه بین‌المللی، ایجاد بی‌دلیل سازمانی بی‌دروپیکر، دادن میلیاردهاتومان به فیلمسازی که متهم به تولید فیلم‌های «پورنو» بوده و... همه‌وهمه به‌معنای ناپاکی و بی‌تعهدی در قبال هنر متعالی سینماست. مدافعان این نوع مدیریت که از خوان پربهره دولت دهم بهره‌ها بردند و قراردادهای آنچنانی‌شان، «کم‌کم» در حال رونمایی است، برای حفظ منافع خود چاره‌ای ندارند مگر اینکه با ادبیات ناشایست، به دولت «تدبیر و امید»بتازند تا شاید بتوانند همچنان مانع قطع قراردادهای فیلم‌های ازپیش‌شکست‌خورده شوند. آنان می‌کوشند با «بیانیه»های صنف‌های دست‌چندم، پایگاه متزلزل خود در خرابه‌های سینمایی که در دولت دهم ساختند را چندصباحی دیگر حفظ کنند و مزه بپرانند که «پیوند رانت‌خوارها و دولتیان را تبریک می‌گوییم» در حالی‌که همه می‌دانند قاطبه سینماگران نجیب ایران اسلامی سالیان سال است که از دست این «گعده» و مطامع آنان، روی آرامش ندیده‌اند و تمام فعالان نجیب سینمای ایران می‌دانند که این اقلیت متوهم که با «نسخه‌های بدلی2» قابل شناسایی هستند هم نانشان در ادامه این دعواهاست و هم آبشان!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.