|

خفاش

رابرت سوارت‌وود . ترجمه: هادی عظیمی

اتفاقی باعث شد که مادر وارد شود. در پشتی را باز کرد تا آشغال‌ها را بیرون ببرد که وارد شد، یک لکه‌سیاه که چلب‌چلب بال می‌زد. پشت میز آشپزخانه نشسته بودم و تکالیفم را می‌نوشتم. وقتی‌که دیدمش جیغ کشیدم. مادر، وحشت‌زده از جا پرید، برگشت و آن لکه‌سیاه که چلب‌چلب بال می‌زد را دید. او هم جیغ کشید. پدر سریع وارد آشپزخانه شد و پرسید چه خبر شده. بلافاصله گفت، «جارو کجاست؟» مادر که زبانش بند آمده بود تنها سرش را تکان داد. پدر سریع از آشپزخانه بیرون رفت و با یک چوب بیسبال برگشت. به من گفت، «جسیکا، از سر راه برو کنار!» از سر راه کنار رفتم. شروع کرد به چرخاندن چوب نزدیک آن لکه‌سیاه که چلب‌چلب بال می‌زد. اوایل چوب را آرام و ملایم می‌چرخاند، اما هرچقدر که بیشتر چوبش خطا می‌رفت، عصبانی‌تر می‌شد، تا اینکه دیگر حالا شدیدتر می‌چرخاند. مادر گفت، «جورج، مراقب باش!» ولی به‌نظر نمی‌رسید که پدر شنیده باشد. همین‌طور می‌چرخاند و می‌چرخاند و می‌چرخاند. در یک آن، خفاش به‌سرعت پایین آمد و روی میز افتاد. پدر چوب بیسبال را محکم پایین آورد. چوب قدیمی بود و خرده‌هایش همه‌جا پخش شد. نفسی تازه کرد. «گرفتمش!» من جیغ کشیدم و او سرش را بلند کرد تا چیزی که دیده بودم را ببیند: خون از سروصورت مادر می‌چکید، یک تکه از چوب در چشم چپش جا خوش کرده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.