|

«برد- برد» هسته‌ای

حمیدرضا آصفی . سخنگوی پیشین وزارت خارجه

مذاکرات هسته‌ای نزدیک به 10سال است که ادامه پیدا کرده و به اعتقاد بنده این زمان برای حل موضوع کافی بوده اما طولانی‌شدن زمان مذاکرات نشان می‌دهد که طرف مقابل اراده‌ای برای حل موضوع ندارد اگر آمریکا موضوع را از دریچه منافع خود و نه از دریچه منافع اسراییل می‌دید زودتر به نتیجه می‌رسیدیم. اختلافی جدی بین ایران و 1+5 وجود دارد؛ عدم وجود اراده برای حل مساله از سوی طرف مقابل و دیدگاه و رویکرد آنها درباره برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای جمهوری‌اسلامی ایران؛ ما این موضوع را از دریچه فنی و حقوقی می‌بینیم اما طرف مقابل با دید سیاسی و امنیتی به آن نگاه می‌کند در حالی که موضوع هسته‌ای ایران اصلا موضوع سیاسی و امنیتی‌ای نیست، یک بحث فنی و تکنیکی و در چارچوب مقررات بین‌المللی و NPT است. اگر طرف مقابل در چارچوب NPT و مقررات حاکم بر رفتار هسته‌ای کشورها، عمل می‌کرد تاکنون این مساله حل شده بود. نکته دیگری که آقای روحانی نیز به‌درستی به آن اشاره کردند این است که این مذاکرات برای به‌نتیجه‌رسیدن باید زمان محدود و مشخصی داشته باشد . به این معنا که مذاکره به صرف مذاکره نمی‌شود به‌ویژه وقتی طرف مقابل مذاکره می‌کند و شب قبل از مذاکره، ایران را تحریم می‌کند. منطقی نیست که گفت‌وگو و مذاکره انجام شود و از سوی دیگر طرف مقابل اقدامات خصمانه خود را تشدید کند. نکته دیگر اینکه طرفین باید برای این مساله، نقشه راه داشته باشند به این معنا که طرف غربی بداند که از ایران چه می‌خواهد و آن را اعلام کند، ایران هم اعلام کرده غنی‌سازی حق ماست و شفافیت نیز مورد انتظار و مطالبه غرب است که ایران در این مورد کاملا آماده است و در موضع‌گیری‌های مکرر آقای روحانی بر این نکته تاکید شده است. شفاف‌سازی چیزی است که طرف مقابل از ما می‌خواهد، و اما به‌رسمیت‌شناختن حق غنی‌سازی و هسته‌ای ما، تکلیف غربی‌هاست، اگر این دو، کنار هم باشد مشکلی پیش نخواهد آمد. نکته دیگر اینکه 1+5 باید بپذیرد که ما در کجا قرار داریم. نباید بازگشت به عقب را مطالبه کنند، اگر بحث تعلیق و توقف پیش آید روشن است که مذاکرات سرانجامی نخواهد داشت. غرب باید همسان‌پنداری ‌کند و خود را جای جمهوری‌اسلامی ایران بگذارد، این به حل سریع‌تر موضوع کمک می‌کند، ما چیز زیادی نمی‌خواهیم؛ تنها حقوق هسته‌ای ایران، لغو تحریم‌های ظالمانه یکجانبه و همچنین تحریم‌هایی که از سوی سازمان‌ملل اعمال شده که بی‌مبناست به رسمیت شناخته شود. زیرا از ابتدا پرونده ایران نباید از سوی آژانس به شورای امنیت احاله می‌شد. اگر طرف مقابل به این نکات توجه کند مساله زودتر حل خواهد شد. اما آنچه مهم است اینکه آمریکایی‌ها در این مذاکرات منافع خود و کشورهای غربی و آینده سیاسی خود را نباید با منافع رژیم صهیونیستی گره بزنند. رژیم صهیونیستی و معدودی از کشورهای عربی، آمریکا را در مورد سوریه به پرتگاه بدی کشانده‌اند، امیدواریم متوجه باشند که به نقطه خطرناکی نزدیک شده بودند. استقرار دولت جدید و استقبال گسترده جهانی از این انتخاب و پیام‌های دلگرم‌کننده کشورهای مختلف می‌تواند چتر خوبی برای 1+5 باشد که رفتار خصمانه گذشته خود را متوقف کنند و از سر دوستی و تکریم با ایران وارد مذاکره شوند. نمی‌توان با جمهوری‌اسلامی با زبان زور مقابله کرد کمااینکه 35سال گذشته نشان داده تمام این مسایل نه‌تنها ایران را به عقب برنگردانده بلکه قدرتمندتر کرده است. سیاست‌های هسته‌ای ما، سیاست‌های کلان نظام است، دولت‌ها نیز در چارچوب سیاست‌های کلان تصمیم‌ می‌گیرند اما آقای روحانی نشان داده علاقه دارد این مساله حل شود و نمی‌خواهد از این موضوع در جهت تحقیر و تخریب طرف مقابل استفاده کند. فکر می‌کنم اگر کشورهای 1+5 هم درصدد این نباشند که برای خود جشن پیروزی بگیرند و به اسراییل خوش‌خدمتی کنند، موضوع حل می‌شود، اگر 1+5 طوری حرکت کند که انتهای مذاکرات منافع طرفین را تضمین کند زودتر به نتیجه می‌رسند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.