غفلت سینما از اصل خویش
منیژه حکمت
به باور من آنچه در تاریخ سینمای ایران در گذر زمان مغفول مانده، غفلت هنر و بیش از آن «هنر سینما» از اصل خود است. همان پرده نقرهای که بدون واسطه با تماشاگر بیش از صدسال قدمبهقدم با دوران و تاریخ این سرزمین پیش رفت و با نسل خویش ارتباط برقرار میکرد و تاریخ سینما را پدید آورد. آنچنان که همچون جادوگری، دیدگان انسانهای دوران ما را سحر کرد و شاید هم تاثیراتش بر دوران پس از ما باقی خواهد ماند. به شکل واضح باید گفت مواردی چون سانسور، اعمال سلیقه برخی مدیران که گاهی خود را فکر برتر میدانند و همچون واسطهای میانپرده نقرهای و تماشاگر شدند، برچیدن بساط سینماگران مهم ایران از مسیر هنریشان؛ همانهایی که ریشه آنها در عمق سینمای ما وجود دارد و به نوعی که تاریخ گویای آنان است و حضور آنها در ارتقا سینمای ایران ضرورتی بسیار مهم میبود و نباید چنین میشد و شد و بر پیکره سینمای ایران ضربه وارد کرد. همینطور مواردی دیگر از این دست، تقدیری برای سینمای ما رقم زد که ناگهان به خود آمدیم که گویا از اصل سینما چیزی باقی نمانده است و آنچه امروز میبینیم تنها دریغ و حسرت است که اگر اینچنین نبود، به یقین سینمای امروز جایگاه
والاتری را در تاریخ به یادگار میگذاشت. کمرنگشدن روزبهروز این اصالت هنری، درد روزافزون سینماگران ایرانی شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.