|

میرزاقاسمی؛ راند آخر!

مزدک علی نظری

آنچه گذشت: هفته پیش نوشتم که «فرزین» سبیل و موهای کوتاهی داشت و خیلی شبیه «فرهاد» بود. در یک معجزه دهه چهلی، با گروهی از هم‌دوره‌ای‌هایش از خدمت سربازی معاف شد و رفت آمریکا. آنجا زندگی وود استاگی را تجربه کرد و از سرچشمه موزیک راک سیراب شد. بعد - این را ننوشته بودم- مادرش مریض شد و به این خاطر فرزین در یک سفر نوستالژیک، پس از سال‌ها به ایران آمد. اواخر این سفر، قضیه 11سپتامبر رخ داد و مشکلاتی که باعث شد او تا مدت‌ها نتواند برگردد آمریکا... به قاب صفحه «دورز» که بالای کتابخانه گذاشتم نگاه می‌کنم. تصویر آبرنگی «جیم موریسن» هم به من نگاه می‌کند. دوست مشترکمان حالا آن سر دنیاست و من و این صفحه گرام، از او فقط همدیگر را داریم! روزهایی که از سر بیکاری، با هم توی منوچهری و سیداسماعیل دنبال صفحه‌های قدیمی می‌گشتیم را به‌یاد می‌آورم. چانه‌زدن با کهنه‌فروش‌های جمعه‌بازار پارکینگ پروانه، گز کردن پیاده‌روها و شنیدن خاطرات فرزین از سینماها و تئاترهای لاله‌زار و آخرش هم خستگی و گرسنگی و پیدا کردن یک غذاخوری قدیمی در همان حوالی. روزهای آخر، فرزین اصرار داشت غذاهایی بخورد که شاید دیگر پا نمی‌داد بخورد. شکمو نبود، فقط می‌گفت: «یک وقت دیدی هیچ‌وقت برنگشتم ایران. دلم می‌خواهد امروز برای آخرین‌بار حلیم‌بادمجان بخورم!» بعد می‌رفتیم داخل آن رستوران‌های تاریک که بوی پیازداغ آدم را خفه می‌کرد و جلو پیشخوان، فهرست غذاهایشان را مرور می‌کردیم. یک روز باقلا قاتوق یا کوفته تبریزی، یک روز هم میرزاقاسمی یا کشک بادمجان سفارش می‌دادیم و می‌نشستیم و تا غذا بیاید، فرزین با شیطنت می‌خندید و سرش را تکان می‌داد: «برای آخرین‌بار است‌ها. دیگر رفت تا روز قیامت!» از همان راه برگشت به خانه، آه‌وناله‌های فرزین شروع می‌شد. شکمش را می‌مالید و به خودش فحش می‌داد. من هم که وضعم دست‌کمی از او نداشت، غر می‌زدم که: «حالا حلیم‌بادمجان‌خوردنت چه بود این روزهای آخر؟ نگفتم به غذای اینجور جاها نمی‌شود اطمینان کرد؟» بعد هم تا چند ساعت دل‌درد و - گلاب به رویتان- موارد دیگر داشتیم و کارمان به چای‌نبات و گل‌گاوزبان می‌کشید. فرزین باز با آن حالش، لیوان را بالا می‌گرفت و به من اشاره می‌کرد: «آه، گل‌گاوزبان... برای آخرین‌بار است‌ها!» این وقت‌ها بود که به گور هرچه بن‌لادن و رفقا، جرج بوش و اداره مهاجرت آمریکا لعن و نفرین می‌فرستادم. کم‌کم متوجه شدم این خاطره‌بازی‌های از سر بیکاری، انگار برای او جدی شده و دارد حرف‌هایی می‌زند که عجیب بود. یک‌بار گفت: «کاش اینجا یک خانه داشتم؛ سالی، دو سالی یک‌بار می‌آمدم ایران.» گفتم: «خانه من که هست. هر وقت دوست داشتی بیا... جدی می‌آیی؟» گفت: «نه بابا، شوخی می‌کنم.» و رفت توی فکر. بعد از بیست‌وچند سال به خاطر یک اتفاق آمده بود ایران و اویی که آنقدر آمریکایی شده بود که کم مانده بود فارسی حرف‌زدن را هم فراموش کند، حالا یک‌جورهای جدیدی شده بود. چند روز پیش تلفن کرد. گفت: «چه‌خبر آن‌طرف‌ها؟ میهمان نمی‌خواهی؟» این‌دفعه که بیاید، چهارمین سفر مجددش بعد از قضایای حلیم‌بادمجان‌ها و خریدن صفحه گرام‌هاست. با این تفاوت که دیگر آخرین‌باری در کار نیست و فوق‌فوقش خیلی هوس غذای ایرونی بکند، به یک وعده دیزی‌سنگی اکتفا می‌کنیم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.