|

خیز 96

جاوید قربان‌اوغلی . کارشناس مسایل سیاسی

با رای مخفی 31نفر اعضای منتخب شورای اسلامی تهران تکلیف مدیریت پایتخت رقم زده شد و محمدباقر قالیباف برای سومین دوره متوالی، شهردار تهران شد. منصب «شهردار تهران» طی یک دهه گذشته به سکوی پرشی برای تصدی بالاترین قله قوه‌مجریه کشور تبدیل شده است. احمدی‌نژاد شهردار منتخب دومین شورای شهر تهران - که اصولگرایان در آن اکثریت داشتند - توانست در هوای مه‌آلود سیاسی کشور در سال 84 با غلبه بر رقیبان به پاستور راه یابد. رقیبانی که یکی از آنان قالیباف بود که پس از احمدی‌نژاد جانشین وی در بهشت شد. اما بخت برای این سردار خلبان که پس از فراغت از جنگ فرصت را برای اخذ مدارج بالای دانشگاهی فراهم دیده و مدرک دکترای خود را از دانشگاه تربیت مدرس گرفته بود، آنچنان که تصور می‌کرد، یار نبود. در انتخابات سال 88 با وجود برنامه‌ریزی چهارساله و راه‌اندازی ستاد‌های انتخاباتی و صرف هزینه‌های قابل توجه، براساس توصیه‌های بزرگان از ورود به گود رقابت بازماند و صحنه‌گردانی انتخابات سرنوشت‌ساز آن سال را به احمدی‌نژاد واگذار کرد. از نگاه قالیباف همه چیز برای راهیابی به پاستور در انتخابات سال 92 برای او فراهم شده بود و او تحقق این آرزوی خود را که از سال 84 طراحی کرده بود، در دوقدمی خود می‌دید. با این وجود باید او در کنار راه‌اندازی صدها ستاد اصلی و فرعی در پایتخت و همه شهرهای کوچک و بزرگ، توان مدیریتی خود را به نمایش می‌گذاشت. او این‌بار تجربه ناموفق پروژه تونل توحید - که برای انتخابات سال 88 کلید خورده بود - با هزینه‌های سرسام‌آور این‌بار در تونل نیایش و پروژه بلندپروازانه بزرگراه طبقاتی صدر به‌کار گرفت. تونل نیایش قبل از 22 خرداد 92 با همه کاستی‌ها ولو به‌صورت موقت و آزمایشی عملیاتی شد. پروژه دیگر اما با تمام وعده‌ووعیدهای 22 بهمن 91 و اردیبهشت 92 (همه قبل از انتخابات خرداد 92) و هزینه‌هایی که انتقاد برخی اعضای شورا را برانگیخت، به سرانجام نرسید. اما ناکامی بزرگ وی در سال 92 در این پروژه نبود و از بداقبالی او شکاف در جبهه اصولگرایان و انسجام همه گروه‌های اصلاح‌طلبان این بار نیز مانند سال 84 مانع از راهیابی او به پاستور شد. شاید دو شکست پی‌درپی در دو ماراتن سال‌های 84 و 92 برای هر سیاستمداری کافی بود تا از عرش به فرش پایین آمده و از تلاش برای دستیابی به آرزوهایی که مستحق آن نیست کنار کشد، ولی ظاهرا برای اصولگرایان منصب «شهرداری تهران» بهترین وسیله برای پرش از بهشت به پاستور است. به جرات می‌توان گفت از سال ورود احمدی‌نژاد به شهرداری، «ساختمان بهشت» وارد رقابت‌های سیاسی داخلی کشور شده و شهردار تهران در اجرای هر برنامه‌ای که در حیطه اختیاراتش قرار دارد یا اجرای هر پروژه‌ای که برای بهبود کیفیت زندگی ساکنان پایتخت ضروری است، گوشه‌چشمی به پاستور دارد. در این میان بازنده اصلی شهر تهران و ساکنان چند ‌میلیونی آن هستند که علاوه بر مالیات‌هایی که هر روز بر آن افزوده می‌شود، تاوان رقابت‌های سیاسی و سیاستمداران وابسته به برخی جریان‌ها را می‌پردازند. محسن هاشمی رقیب قالیباف در انتخابات اخیر، بودجه شهرداری برای سال 92 را در حدود 10‌هزار‌میلیاردتومان اعلام کرد؛ رقمی نجومی که از جمع بودجه بسیاری از وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی بیشتر است. نکته مهم در این بودجه نحوه تامین و هزینه آن است که هر مدیری را که در راس هیولایی به نام تهران قرار گیرد به وسوسه وامی‌دارد تا از نردبان آن، پله‌های نردبان جاه‌طلبی‌های سیاسی را بسازد. اسفندماه سال گذشته رییس شورای شهر تهران برای اولین‌بار از ضرر 9‌میلیاردی موسسه همشهری در سال 89 خبر داده و با انتقاد از انتشار مجلات متعدد از سوی شرکت همشهری، گفت: این شرکت باید پاسخ‌های خود را به شورا بدهد. مجلات و نشریاتی که کارکردی تبلیغاتی و توجیه‌گر به خود گرفته و نوعا به‌صورت رایگان در میان افراد و مراکز مختلف توزیع می‌شود. اگر اتهام احمدی‌نژاد این بود که شهرداری را به پایگاهی برای کمک به مراکزی خاص تبدیل کرد تا آنان را پشتوانه رای خود در انتخابات سال 84 گرداند، اما ظاهرا این امر تنها مختص به احمدی‌نژاد نیست و خلف او نیز با ذکاوت درک کرده است که این پست بهترین سکو برای پرش از بهشت به پاستور است. شاید به همین دلیل بود که همه تلاش ها به‌کار گرفته شد تا قالیباف را در بهشت نگه دارند. ژاک شیراک رییس‌جمهور اسبق فرانسه 18سال در شهرداری پاریس ماند تا جواز ورود به الیزه را دریافت کند. آیا تلاش قالیباف در آغاز سومین دوره چهار ساله خود در ساختمان بهشت را باید خیز بلندی برای انتخابات 96 به حساب آورد؟ اگرچه این توپ از امروز تا چهارسال دیگر گردش‌های فراوانی در هوا خواهد داشت ولی برای اصولگرایان تا این جای کار، شهرداری و قالیباف روزنه‌های امید برای خیز 96 هستند. احمد مسجدجامعی رییس جدید شورای شهر با هوشمندی به ضرورت تخصصی‌کردن کارهای شهردار و پرهیز از سیاسی‌کاری تاکید کرد و گفت: «در نخستین قدم، می‌خواهیم کسی را برای سمت شهردار انتخاب کنیم که دلش نخواهد رییس‌جمهور شود» ولی تحولات بعدی و رفتار ناصواب دو عضو حاضر در فراکسیون اصلاح‌طلبان در انتخاب شهردار نشان داد هنوز این منصب همچنان به‌شدت سیاسی است. شاید بهترین گزینه برای تحقق ایده‌ای که رییس شورای شهر مطرح کرد اعمال نظارت جدی شورای شهر در دوره جدید بر دخل و خرج شهرداری است تا اینکه این پست و منصب حتی‌الامکان از اغراض سیاسی مصون نگه داشته شود و مالیات‌ها و شهر فروشی سکویی برای تحقق آمال و آرزوهای سیاسی نشود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.