|

عطف کتاب

خاطره‌هایی از گذشته «عصر انجیرهای بادی»، نام دفتر شعری از ابوالفضل بانی است که توسط انتشارات شاسوسا منتشر شده است. شعرهای کتاب بیش از هرچیز بر پایه خاطرات نوستالژیک کودکی شاعر و مرور آنها نوشته شده. انگار که شاعر تنها با نوشتن این شعرهاست که از سنگینی گذشته رها می‌شود. همان‌طور که خود نیز آنها را شعرنوشته‌هایی برای کودکی و میدان کهنه می‌نامد. شعرهای این مجموعه با زبانی ساده و صمیمی خاطرات کودکی را نقل می‌کنند و جغرافیای کودکی شاعر حضوری پررنگ در شعرهای کتاب دارند. «در من حرف‌هایی است/ که گاه‌گاه می‌بارند/ و چشم‌های من پر اشک می‌شوند/ دلم برای ناودان چوبی خانه «طاهری» تنگ شده است/ دلم برای «طاهره خانم صنایع»/ دلم برای «گاو اکرم خانم»/ و بادگیر قدیمی تنگ شده است/ دلم برای ختایی‌های مسجدجامع/ بوی نم/ عصرهای تابستان/ اذان‌های ماه رمضان/ و صدای مناجات پدر تنگ شده است/ دلم برای کوچه «پنجه‌شاه»/ برای «پانخل» و آن «سیپک» قدیمی/ و مسجد «بالا بازار» تنگ شده است/ چقدر دلم می‌خواست/ یک بار هم که شده/ در حوض میدان «کمال‌الملک»/ کنار بچه‌های دیگر آب‌تنی بکنم/ لعنت به این عینک/ که مرا زود/ از کودکی‌هایم/ به دنیای آدم بزرگ‌ها کشید/ عینکی که شدم/ احساس کردم/ باید با کودکی‌هایم وداع کنم/ دیگر با عینک/ نتوانستم/ فوتبال بازی کنم/ و با عینک/ لاستیک دوچرخه را/ در کوچه نترانیدم/ و خانه بازی نکردم/ با دختر موبور همسایه.» دلتنگی برای گذشته‌ای که دیگر وجود ندارد از مضامینی است که در همه شعرهای کتاب دیده می‌شود. عصر انجیرهای بادی، با مرگ مادر به پایان می‌رسد: «بعد از مادرم/ رویاهای کودکی‌ام مرد/ دیگر نه خیالی ماند/ نه بادگیری/ نه حوضی و نه بازی‌های ماهی‌هایش/ و نه دخترک موبور همسایه/ حالا تمام کاغذ هوایی‌ها/ در خال آسمان گم شده‌اند/ و تمام پنجره‌های رویا در آسمان پر ستاره شهر، بسته‌اند/ شب‌های بی‌مادر/ روی پشت‌بام کاهگلی معنا ندارد ... .» دارم پیر می‌شوم «آخرین موی سیاه من»، نام کتابی است از «ژان لویی فورنیه» که با ترجمه «ناصر ضرابی» به فارسی منتشر شده است. ژان لویی فورنیه، نویسنده طنزنویس فرانسوی است و برنده جایزه «فمینا»ی فرانسه شده است. آخرین موی سیاه من نیز با درونمایه‌ای طنز نوشته شده و در آن توصیه‌هایی برای کسانی که تنها یک تار موی سیاه برایشان باقی مانده می‌کند. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «برای خاموش‌کردن 60 شمع روی کیک تولدم، باید چندین‌بار فوت می‌کردم. همه پشت سرم لبخند می‌زنند. فکر می‌کنم که آنها سربه‌سرم می‌گذارند. هنوز نمی‌توانم باور کنم که 60ساله شدم. هر چند 60سال مهلت داشتم که خودم را برای چنین روزی آماده کنم. من، هرچه بیشتر می‌گذرد، جشن‌های تولد، به‌خصوص مال خودم را، کمتر دوست دارم. به هیچ هدیه‌ای احتیاج ندارم، همه چیز دارم و برایم سخت است که به یک آدم بد سلیقه بگویم «چه هدیه قشنگی!» کشو کمد پر از کراوات‌هایی است که هرگز استفاده نخواهم کرد. کاش همه می‌رفتند، می‌خواهم بروم بخوابم. من شیرینی دوست ندارم، نوشیدنی ولرم است و از تعارف شنیدن وحشت دارم. ...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.