|

گزارشی از یک تیم فوتبال افغانی در کرج

به دلیل توهین نژادی از بازی‌ها کنار رفتیم

پویان امیری

شهر کرج از یک جهت شبیه هند است، کشور هند معروف است به کشور 72 ملت و کرج را هم می‌شود به نوعی هند دوم دانست، چون آدم‌های مختلفی از اقوام مختلف ایرانی و غیرایرانی در این شهر زندگی می‌کنند. کرج چه از زمانی که به‌خاطر نزدیکی به تهران به‌نوعی خوابگاه پایتخت شناخته می‌شد تا حال که مرکز استان است، پذیرای اقوام مختلف از جمله افغان‌ها بوده. حالا در گوشه‌ای از این شهر و در محله‌ای فقیرنشین در محمدشهر عده‌ای جوان بین 17 تا 24ساله افغانی که در بین آنها بعضی جوان‌های ایرانی هم دیده می‌شوند، در یک زمین چمن یکدست و زیبا در حال گرم کردن هستند. برای جمع شدن این جوان‌ها و تمرین دادن آنها، مربی‌ای به نام «هادی حیدری» زحمت می‌کشد که هفته‌ای یک‌بار این جوانان را دور هم جمع می‌کند تا از اصول ابتدایی فوتبال تا تاکتیک‌های به‌روزی که در مدرسه فوتبال از آنها استفاده می‌شود را به آنها آموزش بدهد. این مربی فوتبال این کار را از نزدیک به دو سال پیش شروع کرده، او خودش متولد سال 1351 است و در تیم‌های بوتان، شاهین و بهمن کرج بازی کرده است. این مربی در مورد هدفش برای تمرین دادن این جوان‌ها می‌گوید: «در کرج انواع و اقسام آدم‌های مختلف زندگی می‌کنند، از جراحان مطرح تا افراد معتاد، من برای اینکه این بچه‌ها به سمت اعتیاد کشیده نشوند، این کار را شروع کردم، چون در جایی که اینها زندگی می‌کنند، اولین تفریح که پیش‌روی آنهاست، استفاده از موادمخدر است. ضمن اینکه دوست داشتم همیشه کاری برای افراد بی‌بضاعت انجام دهم.» زمین چمنی که این بچه‌ها در آن تمرین می‌کنند، زمینی است که تیم‌های مطرحی مانند گهر درود، شاهین بوشهر، فجر سپاسی و مس کرمان در این زمین تمرینات پیش‌فصل خودشان را انجام دادند. هرچند اجاره این زمین برای دوساعت تمرین در هفته برای بچه‌ها ‌گران است، اما هرکدام پنج‌هزارتومان پول می‌دهند و بقیه‌ را مربی تیم جور می‌کند تا بتوانند حداقل در زمین استاندارد تمرین کنند. مربی آنها معتقد است، اصول اولیه فوتبال حتما باید در زمین مناسب انجام شود تا بچه‌ها بتوانند به‌خوبی با فوتبال آشنا شوند. زمین چمن محمدشهر برای این بازیکنان حکم مدرسه فوتبال را دارد؛ مدرسه‌ای که امکانات حداقلی آن را خودشان به کمک مربی زحمتکششان تهیه کردند. سر تمرین، لباس‌های یکدست نارنجی بازیکنان، آدم را به یاد تیم همین شهر یعنی سایپا می‌انداخت. روی پیراهن این تیم نام یک شرکت صنعتی بود. سرمربی تیم درد و دل‌های زیادی دارد و در این‌باره می‌گوید: «مدت زیادی است که تیم را با دست‌های خالی می‌چرخانم، خودم یک آرایشگاه در خیابان یوسف‌آباد تهران دارم که خرج زندگی خانواده‌ام را از آنجا درمی‌آورم. خودتان بهتر می‌دانید که این‌روزها هر که بتواند نان خانواده خود را از راه‌حلال به دست بیاورد، یک مجاهد است، چون واقعا خرج‌ها کمرشکن است. با این حال من علاوه بر خرج خانواده خرج تمرینات بچه‌ها را هم تا حدود زیادی می‌دهم. مدت زمان زیادی دنبال یک حمایت‌کننده مالی یا همان اسپانسر بودم. یک‌بار از طریق یکی از دوستان پیش حسین هدایتی رفتیم که با یک ادبیات بد به ما گفت شما «کلاهبردار» هستید، در حالی که ما تقاضای پول بسیار کمی را کرده بودیم.» او می‌گوید: «حتی به سفارت افغانستان هم پیغام دادیم که آنها هم گفتند «یکی می‌خواهیم به خود ما کمک کند.» خلاصه هر جایی را بگویید سر زدیم تا شاید بتوانند به حدود 30 جوان که برای فرار از انحرافات، به ورزش روی آورده‌اند، کمک کنند، اما افراد زیادی نبودند که این دعوت را بپذیرند. جدیدا تنها یک آقایی که یک شرکت صنعتی داشت، حاضر شد به ما کمک کند که برای بچه‌ها لباس متحدالشکل بخریم و چند تا توپ تا بتوانند بازی کنند. سعی کردیم که این لباس‌ها را برای امروز آماده کنیم که شما برای تهیه عکس و گزارش می‌آیید.» حیدری مربی این تیم محلی و گمنام، اما با همت بلند، شروع کارش با بچه‌های افغان از تهران بوده، او سه جلسه در تهران با بعضی بچه‌های افغان کار کرد، اما آنجا انگیزه و استعداد کافی پیدا نکرد. برای همین ترجیح داد در شهری که زندگی می‌کند، تیمی راه‌اندازی کند. او هرچند کلاس‌های مربیگری نرفته است، اما فیلم‌های مدرسه فوتبال آژاکس، دیوید بکام و بارسلونا را دیده و حتی ایده استفاده از هدبند برای بهتر پیداکردن بازیکنان تیم خودی را یکی از ایده‌های خود می‌داند که در حال حاضر در بسیاری از مدرسه‌های فوتبال و تیم‌های پایه به‌کار می‌رود. این مربی از روز تعطیل و در کنار خانواده خود دل می‌کند تا در کنار بچه‌هایی باشد که با عشق و علاقه به زمین چمن می‌آیند تا چیزهای جدیدی از فوتبال یاد بگیرند و شاید هم در آینده استعدادهای خوبی شوند. حیدری در مورد استعدادی که این جوانان دارند، می‌گوید: «در حال حاضر بازیکنانی در تیم وجود دارند که اگر کمی با آنها کار شود و چند بازی دوستانه خوب را تجربه کنند، می‌توانند در لیگ دسته‌اول و حتی برتر کار کنند. دوست دارم یک مربی بیاید و این جوان‌ها را ببیند.» البته این بچه‌ها از بعضی تیم‌های افغانی که در تهران مشغول هستند، پیشنهاد دارند اما آنها به‌دنبال این هستند که به لیگ کشور خودشان بروند، هرچند هنوز پل ارتباطی برای حضور در لیگ افغانستان برقرار نشده است. یکی از نکات جالب این تیم اخلاق‌مداری است؛ بازیکنان با تربیت‌های متفاوت که بعضی از مواقع با اهمال‌کاری خانواده‌ها به خاطر دلایل مختلف نتوانستند به‌درستی تربیت شوند، در این تیم و از طریق مربی خود با مسایل مختلف تربیتی آشنا می‌شوند. اولین قانون در این تیم این است که هر بازیکنی فحاشی کند، حتی اگر بهترین بازیکن باشد، ابتدا به‌طور موقت و بعد به‌طور دایم از تیم اخراج می‌شود. مربی می‌گوید: «اول فکر می‌کردم به خاطر حرف‌گوش‌‌کُن‌بودن بچه‌های افغان راحت می‌توان با آنها کار کرد، اما بعد از مدتی فهمیدم بچه‌های افغان شاید به‌ظاهر حرف شما را گوش می‌دهند، اما در عمل کار خودشان را می‌کنند. این کار را بسیار مشکل می‌کند و بعضی مواقع کلافه می‌شوید.» تیم افغان‌های مقیم کرج علاوه بر مشکلات مالی، یک مشکل بزرگ‌تر دیگر هم دارند که توهین‌کردن ایرانی‌ها به این تیم افغانی است. مربی تیم دوست نداشت بعضی مسایل را بازگو کند، اما گفتن این معضل، شاید این مشکل را کم‌کم حل کند. در این تیم بچه‌های ایرانی هم حضور دارند، اما اکثریت با افغانی‌ها است. وقتی این تیم سال گذشته در این دوره مسابقه در سطح شهر کرج شرکت می‌کند و نتایج خوبی هم می‌گیرد، در اواسط مسابقات توهین به ملیت بازیکنان این تیم شروع می‌شود و مربی برخلاف میل باطنی، تیم را از دور مسابقات خارج می‌کند. همین عامل باعث شد امسال هم در مسابقات شرکت نکنند و تنها به بازی‌های دوستانه بسنده کنند. مربی این تیم به نکته دیگری هم اشاره می‌کند؛ او می‌گوید: «قبل از آغاز هر بازی من مجبور هستم با تیم حریف صحبت کنم که حرف‌های توهین‌آمیز نزنند.» منصور ستاری، کاپیتان و به‌نوعی دستیار مربی تیم، یکی از همین جوان‌های افغان است که فوتبالش را در کشورمان آغاز کرده. او 22 سال دارد و پست مهاجم بازی می‌کند. او در مورد آشنایی با این تیم و شروع فوتبالش می‌گوید: «از سال 85 فوتبال را آغاز کردم. مدت دو سال در تیم مدرسه فوتبال پرسپولیس بودم که زیرنظر علیرضا محجوب بازی کردم که بهترین مربی برای من بوده و بعد به مدت سه‌سال هم زیر نظر آقای حیدری تمرین کردم.» او در مورد آرزوی خود می‌گوید: «دوست دارم در لیگ افغانستان بازی کنم. من هر هفته نتایج آنها را دنبال می‌کنم و خیلی خوشحالم که کشور ما هم صاحب لیگ شده است. انتظار دارم سفارت افغانستان به ما در این زمینه کمک کند، اما تاکنون کاری صورت نداده است. تمرین تمام می‌شود. بچه‌های هرکدام پنج‌هزارتومان به مربی تیم می‌دهند تا پول زمین چمن را به مسوول زمین دهد؛ زمینی که هر ساعت اجاره آن 70‌هزارتومان است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.