«اوباما» و سوریه
غسان شربل . مترجم:محمد علي عسگري
تصور کنید «باراک اوباما» به کنفرانس «گروه 20» برود. وقتی «دیوید کامرون» را میبیند مصیبتش دوبرابر میشود. وقتی میخواهد با «اردوغان» دست بدهد هم تقریبا همین احساس را دارد. اما دستدادن آقای کاخ سفید با قیصر کرملین جالب توجه خواهد بود. قیصر از دیدن اوباما لذت میبرد. «ولادیمیر پوتین» در سوریه دستاوردهای مهمی داشت. این شمشیر او بود که شورای امنیت را فلج کرد. این مامور سابق «کگب» رویاهای قدیمیاش را توانست جامه عمل بپوشاند. او توانست بدون شلیک حتی یک گلوله، انتقامش را از آمریکا بگیرد؛ آمریکایی که روزی با کمک کشورهای عضو ناتو و رادارها و موشکهایش شوروی را سخت در محاصره گرفته بود. فرق بزرگ بین این دو مرد در آن است که یکی به صورت یک دانشگاهی ظاهر میشود که سخنانی مملو از احساسات انسانی میزند؛ کسی که سربازان آمریکایی را از دو جنگ خارج کرد و فرمان قتل «بنلادن» را صادر و توانست جایزه نوبل صلح را بگیرد. شاید بخواهد به همینها در برابر تاریخ اکتفا کند. بماند که در برابر جریان «بهار عربی» نتوانست کاری از پیش ببرد و... در مقابل او، این کلنل سابق سازمان جاسوسی روسیه طرحی برای انتقام داشت. او همیشه حرف آخر را
میزند و میتواند نهادهای دموکراتیک کشورش را در کنار بازرگانان تحت کنترل خود در آورد. او همچنین ید طولایی در سرکوب شورشیان چچنی دارد. پوتین از بحران سوریه نهایت استفاده را کرد. او همه راهها را به روی واشنگتن بست تا تنها یک راه باقی بماند؛ حمله نظامی. چیزی که رییسجمهور آمریکا از ابتدا نمیخواست. به این ترتیب بود که اوباما در برابر جهانیان به صورت انسانی مردد و سست، ظاهر شد که حرفهای گذشته خودش هم از یادش رفته بود. پرسشی که در اینجا پیش میآید اینکه آیا پوتین میخواهد بعد از این چه کند؟ آیا میخواهد از تهدیدهای آمریکا برای امتیاز گرفتن از نظام سوریه برای رفتن به کنفرانس ژنو2 استفاده کند؟ و آیا نظام سوریه حاضر به دادن چنین امتیازی هست؟ از زمانی که حمله شیمیایی در سوریه صورت گرفت جهانیان دو کلمه را بارها شنیدند: اوبا و حمله! کارشناسان میگویند باراک اوباما، «جورج بوش» نیست اما درعین حال آنها یادآور میشوند که او «مادر ترزا» هم نیست. به نظر میرسد سرنوشت بحران سوریه تا اطلاع ثانوی به اوضاع و احوال همین مرد بستگی داشته باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.