|

سپانلو می‌داند برنده این داربی کیست!

شرق : غش‌غش صدای طرفدارها، هلهله بعد از گل و «هوهو» کردن بعد از گل و قورت دادن آب دهان با عبور هر توپ لعنتی از کنار تیرهای دروازه خودی. جیغ کشیدن و دست زدن و فوت کردن توی بوق‌های قرمز و آبی. این را بگذارید کنار آنهایی که از شب قبل، می‌افتند توی جاده و بعد از یک شب بیدارخوابی، دور میدان آزادی فلافل می‌زنند تا عصر سر ساعت سه، چهارتومان پول بلیت ورزشگاه را بدهند و یک ساعت بعد روی صندلی‌ها، به سمت توپ وسط چمن نعره بکشند! یا متفکر بنشینند و فکر کنند به آبی سال‌های قبل، به قرمز آن دورترها. به نوستالژی‌های عکس آدامس، کارت بازی و پرچم آویزان توی اتاق‌ها و پوسترهایی که پدر آنها را می‌کند و دوباره نصب می‌شدند آنجا که قلب برای تیمی می‌تپد! امروز دوباره روز شاخ‌به‌شاخ شدن است، روز پلیس‌هایی که کشیک می‌ایستند در امتداد مسیر ورزشگاه تا امام‌حسین(ع)، روز مینی‌بوس‌هایی که دور هر میدان فریاد می‌کشند «ورزشگاه! ورزشگاه» و بعد نوبت کل‌کل می‌شود. «شش‌تایی‌ها» و «چهارتایی» گفتن‌ها، سرور گفتن‌ها، غرق شدن توی ظرف‌های پلاستیکی آب معدنی، از شدت گرما. گرما اما وسط زمین است، آنجا که پاهای بزرگ و ران‌های فولادی، اسم‌های پرجنجال و چهره‌های خارجی از فوتبال حرف می‌زنند و درست هربار شبیه به همیشه، پر از استرس، حساس به نتیجه و متعصب! استقلال و پرسپولیس هر جای جدول که باشند، ‌رودرروشدنشان، همین حس داربی، تصویرساز تهران زنده است. آنهایی هم که توی خانه نشسته‌اند، تخمه‌خوران ادامه‌دهنده همان کل‌کلی هستند که روی صندلی‌های ورزشگاه، فریاد می‌کشد. بهانه کافه این هفته هم همین کری‌خواندن‌های قبل از بازی است؛ منتها این‌بار، طرفدارهای دوآتشه آرتیستمان، روایتگر آن هستند. هادی مرزبان کارگردان تئاتر من یک پرسپولیسی‌ام البته تیم‌ملی را بیشتر دوست دارم. مطمئنم در بازی فردا پرسپولیس برنده میدان است. بالاخره پرسپولیس، پرسپولیس است و سالیان سال خودش را نشان داده و تثبیت کرده و شش ستاره زرین بر دوش خودش دارد. این تیم نشان داده که اصولا برنده است و لایق برد. من متاسفانه تازگی‌ها اصلا به استادیوم نرفته‌ام منتها در گذشته خیلی دور مثلا 25 سال قبل برای تماشای یک بازی که حتی نمی‌دانم بین چه تیم‌هایی برگزار شده بود به استادیوم رفتم. در سال‌های جوانی هم همراه با همکلاسی‌های دانشگاهم گاهی برای دورهم‌بودن و خوش‌گذراندن به استادیوم صدهزارنفری می‌رفتیم و بعضی از بازی‌ها را در استادیوم می‌دیدیم. آیدین آغداشلو نقاش ‌هزارو500 سال پیش در قسطنطنیه - پایتخت امپراتوری بیزانس - مسابقات ارابه‌رانی هیجان‌انگیزی برگزار می‌شد که دو تیم رقیب اصلی با رنگ‌های «قرمز» و «آبی» مشخص می‌شدند و نیمی از مردم شهر طرفدار آبی‌ها و نیمی طرفدار قرمزها بودند و مسابقه که تمام می‌شد به جان هم می‌افتادند و شهر را به آشوب می‌کشیدند، که وقت‌هایی هم تا چند روز طول می‌کشید! اما من که به سطل‌های زباله و اتوبوس‌های شهرم علاقه دارم، دوروبر «آبی»ها و «قرمز»ها نمی‌پلکم و جواب مناسب این سوال که برنده کیست را می‌توانید از محمدعلی سپانلو شاعر- که خوره فوتبال و تیم‌های رنگارنگ است- بگیرید! و والسلام!! پگاه آهنگرانی بازیگر من استقلالی‌ام. به‌نظرم استقلال برنده فرداست. برای اینکه اصولا دو، سه فصل است که اوضاع بهتری نسبت به پرسپولیس دارد. از من توقع رجزخوانی و کل‌کل نداشته باشید چون بلد نیستم منتها در کمال متانت می‌گویم که استقلال برنده بازی فرداست. یکتا ناصر بازیگر خب، مثل هر طرفدار دیگری دوست دارم تیمم پیروز شود؛ امیدوارم پرسپولیس ببرد تا همه خوشحال شوند! اما واقعیت این است که مدت‌هاست دیگر طرفدار واقعی تیم پرسپولیس نیستم به‌خاطر افرادی که درباره این تیم تصمیم می‌گیرند. به نظرم این افراد، خیلی آدم‌های فوتبال نیستند و تصمیم‌گیری‌هایشان درباره چنین تیم پرطرفداری روی طرفداران پرسپولیس هم تاثیر گذاشته. البته یک اعتراف دیگر هم می‌کنم و آن این است که علاقه من به پرسپولیس موروثی است، یعنی در خانواده ما همه این تیم را دوست دارند؛ این جنس علاقه باعث شده که خیلی درگیر حواشی تیم پرسپولیس نباشم. برزو ارجمند بازیگر همه دنیا می‌دانند من استقلالی‌ام. هیچ‌وقت پیش نیامده که برای بازی استقلال و پرسپولیس به استادیوم بروم و دوست هم ندارم تجربه‌اش کنم چون استادیوم خیلی شلوغ است. در عوض همیشه در روز بازی پرسپولیس و استقلال جمع می‌شویم در خانه. اصولا فقط با دو، سه تا از دوستانم کری‌خوانی دارم. اهل پیش‌بینی هم نیستم اما مسلما دوست دارم استقلال برنده میدان باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.