فراموشی
محمد حمیدی
همهچیز تمام شد. درست از جایی که همهچیز باید از آنجا شروع میشد، تمام شد. بردن کرهجنوبی در حضور انبوه تماشاگران پر سروصدایش و رفتن به جامجهانی برای چهارمینبار، آغازی بود و پایانی. آغازی برای کشمکشها و پایانی بر همبستگیها. درست از جایی که باید میوه همبستگی در فوتبال چیده میشد، فصل جدایی از راه رسید تا هرکس ساز خود را کوک کند. این روزها همه مردان فوتبال ایران مقصد و هدف راهشان را پاک از یاد بردهاند و سخت سرگرم تماشای مسیرند. کارلوس کیروش در پایان بازی در اولسان به هزارویک چیز فکر میکرد ولی بدون تردید حساب این را که در فرصت چندماهه تا رسیدن به جامجهانی 2014 برزیل باید برای بدیهیترین و ابتداییترینها بجنگد، نکرده بود. او که در بازگشت به تهران با استقبال وزیر و وکیل و... روبهرو شد تا خود و مردانش را در قامت قهرمان ملی ببیند، حالا باید برای یکقران، دوزار کند، عجز و لابه و التماس کند، تهدید و توبیخ و اعتراض کند تا شاید بخش کوچکی از برنامه بلندبالایی که برای آمادهسازی تیمش در جامجهانی 2014 آماده کرده بود را اجرایی ببیند. شاید... فدراسیون فوتبال پول ندارد و چون پولی در بساط نیست، برنامه و
برنامهریزیای در کار نیست. این تازهترین دستاورد فوتبال (ورزش) حرفهای است. فوتبالی که در آماتورترین روزهایش هم چنین روزهای تنگدستیای را به خود ندیده بود، اکنون باید با نداریاش بسوزد و بسازد. در کنار بیپولی، نمایش دیگری هم در فوتبال امروز ایران روی پرده است: «تو بکش، من بکش مهدی تاج و کارلوس کیروش» علی کفاشیان هم که براساس نقش خود در راس هرم فدراسیون فوتبال باید داور این مناقشه باشد، عافیتطلبانه خود را کنار کشیده و محو تماشای نبرد سرپرست سازمان لیگ و سرمربی تیمملی فوتبال شده است. مثل روز هم روشن است که این فوتبال ایران است که در آتش این هماهنگیها خواهد سوخت. از جامجهانی 1998 هنوز دیرزمانی نگذشته و هنوز هم شیرینی برد استرالیا زیر زبان فوتبالدوستان ایران است. تیمملی در فرانسه نمایش درخوری داشت و در پایانش نگاههای بیشماری به ستارگان گمنام فوتبال ایران دوخته شد. از آن جامجهانی نسلی پدید آمد که این روزها اعتبار فوتبال ایران در دنیا هستند و دستکم نقش بزرگ و کوچکی در فوتبال ایران و آسیا و دنیا برعهده دارند. مهدی تاج که همین چند روز پیش در نشست خبری پس از جلسه با کارلوس کیروش و علی کفاشیان گفته
بود: «جلسه خوبی برگزار کردیم.» و بیان این واقعیت که «مثل سرمربی تیمملی اعتقاد دارم باید از تیمملی حمایت شود.» یا اینکه «رفتن به جامجهانی مهم است اما مهمتر از آن عملکردی است که باید در این مسابقهها داشته باشیم و زنگ تفریح نباشيم.» حال با فراموشکردن آن حرفها در تازهترین واکنش میگوید: «برگزاری جامحذفی ضرورت فوتبال و مصوبه هیاترییسه است. من قصد بیاحترامی به هیچکس را ندارم ولی عرف فوتبال ما این است که طبق مصوبه هیاترییسه رقابتهای جامحذفی و لیگ برتر فوتبال تا 20 فروردین به پایان برسد. از اول هم اجرای این برنامه در دستور کار قرار داشت. حضور نمایندگان کشورمان در رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا بدون حضور ملیپوشان، مورد قبول این باشگاهها نیست و سازمان لیگ هم امکان چنین کاری را ندارد! ممکن است از این گفته عدهای راضی نباشند ولی سیاست هیاترییسه مشخص است.» کیروش هم برای تاج شمشیر را از رو بسته و میگوید: «تاج میخواهد همه را از خود راضی نگه دارد و این باعث میشود که او از زیر بار مسوولیت شانه خالی کند! واقعیت این است که هیچوقت نخواستم تحمیل کنم که بازیکنان ملیپوش در لیگ قهرمانان آسیا و جامحذفی شرکت
نکنند. تنها حرف من این است که فوتبال ایران باید تصمیم بگیرد که اولویت با کیست. یکی از این افراد تاج است که باید تصمیم بگیرد، اما او دارد از زیر بار مسوولیت شانه خالی میکند.» سرمربی تیمملی بار دیگر به صحبتهای تاج اشاره میکند: «او گفت که طبق صحبتهای من میخواهد لیگ و جامحذفی را تا تاریخ 17فروردین تمام کند، اما سوال اینجاست که پشت این کار چه منطقی وجود دارد؟ البته این برایم تعجبآور نیست چون تاج این برنامه را براساس خواست قلبی خودش و با بیاحترامی کامل به برنامهای که من پنجماه پیش به سازمان لیگ داده بودم، تنظیم کرده است. بیایید فوتبال، مربیان و بازیکنان را فدای سرعت کنید و سهروز، سهروز بازی بگذارید تا لیگ و جامحذفی 17فروردین تعطیل شود؛ آن هم در شرایطی که تا یکماه بعد از اتمام لیگ چهارباشگاه ما که 90درصد از بازیکنان ملیپوش را تشکیل میدهند، همچنان درگیر لیگ قهرمانان آسیا هستند و ما تنها دوهفته برای آمادهسازی جهت حضور در جامجهانی زمان داریم! این من هستم که در کنار باشگاهها و مربیان ایستادهام تا این فشار به بازیکنان و باشگاهها وارد نشود. درنهایت حرف من این است که فوتبال ایران باید این تصمیم
را اعلام کند که آیا دو هفته زمان مناسبی برای آمادهکردن تیمملی است؟ این موضوعی است که اکنون باید به آن پاسخ داده شود.» تیمملی در 2006 آلمان هم حاضر بود. با اقتدار و بدون دردسر ولی تنشهای رییس وقت سازمان تربیتبدنی و فدراسیون فوتبال باعث شد کمتر کسی از آن جامجهانی خاطره خوشی به یاد داشته باشد. ما ایرانیان هم بارها نشان دادهایم با تاریخ بیگانهایم و از گذشته درس نمیگیریم، حالا جنگ دوبارهای را از سر گرفتهایم. لیگ و جامحذفی را برگزار میکنیم که فقط برگزار کرده باشیم. بدون آنکه به یاد بیاوریم این لیگ باید زمینهساز تیمملی قدرتمندی باشد در ویترین جام جهانی. برای تیمملی برنامه میریزیم و لیگ را فشرده میکنیم بدون توجه و نگاه به بازیکنانی که فرسوده و بیزار از فوتبال راهی برزیل خواهند شد. فراموشی بهترین نامی است که برای فوتبال امروز ایران میتوان برگزید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.