|

عشقِ روزهای برفی

ناهید کبیری

تمام حواسش به در بود. اما هوای جوشیدن مربا را هم داشت. یکی، دو قاشق از آن را با لذت چشید و کشش و غلظتِ شهدِ آن را اندازه گرفت. پاهای سنگین ورم‌کرده‌اش بیش از آن تاب ایستادن نداشت. شعله گاز را خاموش کرد و لنگ‌لنگان هیکل تنومندش را به طرف اتاق خواب کشید. هنوز فرصت داشت تا لباس زیبایی بپوشد، به سر و رویش ور برود، عطر خوشبویی را که تازه خریده بود به خود بزند و بعد از یک ماه دوری، بازگشتِ همسر عزیزش را به خانه جشن بگیرد. هنوز بعد از 60سال زندگی مشترک، این «دل‌تپیدن‌ها» را از دست نداده بود. فکر کرد: «آیا کاظم هم امروز حال مرا دارد؟» اما خب، زن و شوهر همیشه غرغر‌هایشان را داشتند. بدجوری هم داشتند. بعضی روزها بگومگو‌ها و دادوبیدادها عرصه را چنان بر آنها تنگ می‌کرد که در آستانه 80 و 90سالگی، اعتراف می‌کردند به آخر خط رسیده‌اند و با اشک و آه از یک جدایی محتوم و سوزناک دم می‌زدند که البته تا روز بعد نمی‌پایید. کاظم، کم‌خون و استخوانی، تحملِ سرد بودنِ غیرعادی خانه را نداشت. همیشه می‌لرزید و نوک بینی و انگشت‌های دست و پایش مثل قندیل‌های یخ بود. حال آنکه مهربانو با آن فشارخون بالا و 40، 50 پاوند اضافه‌وزن، اجازه نمی‌داد کسی به درجه کولر دست بزند. مدام از گرما له‌له می‌زد و بادبزنِ توری قرمز یا مشکی را در یکی از دست‌های سفیدِ فربه‌اش تکان می‌داد. در انتخاب برنامه‌های تلویزیون هم که دیگر هیچ... کار به جایی رسید که دخترشان نازلی، (در اینجا نانسی صدایش می‌کردند) یک تلویزیون دیگر هم برایشان خرید و به این مشکل پایان داد. اما برای مشکل اساسی نمی‌دانستند چه باید بکنند؟ مشکل اساسی، پیدا کردن یک خدمتکارِ همزبان با هزینه مناسب بود و بی‌کسی و تنهایی‌شان... نانسی و همسر آمریکایی‌اش از دو، سه سالِ پیش به آنها توصیه کرده بودند که برای نجات از تنهایی و خطر افتادن و شکستگی، بهتر است خانه را بفروشند و در یکی از مجموعه آپارتمان‌های سالمندان ساکن شوند؛ مجموعه‌هایی پاکیزه و زیبا با همه امکانات رفاهی، پزشکی، برنامه‌های تفریحی، سالن غذاخوری، استخر، سینما، سلمانی، سالن کنسرت و... اما مهربانو همیشه با قاطعیت گفته بود «نه!» و خودش را خلاص کرده بود. با افتادن کاظم از یک پله کوتاه که به شکستگی دو بخش از پا و بستری‌شدنش در بیمارستان انجامیده بود، مهربانو به وحشت افتاد اما باز هم تسلیم نشد و روی حرفش ایستاد. خانه، جوانی‌اش بود. جانش بود. وطنش بود. آن همه یادگاری... آن همه خاطره... آن همه صنایع‌دستی... قالیچه، قلیان، سماور، استکان‌های کمرباریک، انگاره‌های نقره، تنگ‌های بلور، آشپزخانه‌ای گَل‌وگشاد با آن همه ادویه و سبزیجات خشک ایرانی و... این همه جنس را حالا خدا می‌دانست چگونه در هر سفر بارِ چمدان کرده و با خود آورده بود. نانسی گفته بود: «اینکه خانه دو نفر آدم مسن نیست مادر عزیزم... سمساری است!» نانسی هم آمریکایی شده بود و دیگر او را نمی‌فهمید. به ساعت نگاه کرد. باید به‌زودی می‌رسیدند. به آشپزخانه رفت و دور و برش را کاوید. چند نوع خورش و پلو و ماهی و مربا و کیک و ماست و خیار و... عاشق پختن بود و ناخنک زدن. که البته یکی از بهانه‌های غر زدن کاظم هم همین بود. می‌گفت: «این غذاهای چرب‌وچیلی 20سال پیش را دیگر فراموش کن خانم! خودت و مرا به سکته نینداز!» مزخرف می‌گفت کاظم. آدمیزاد بود و شکمش... ساعتی بعد، ابتدا زنگ در را شنید و بعد صدای تق‌تقِ پاشنه‌های کفش نانسی را. «پس کاظم؟ مگر مرخص نشد؟» نانسی با دلسوزی کنار مادر نشست و گفت: «چرا! مرخص شد. اما... اما ترجیح داد به خانه نیاید و به یکی از همان آپارتمان‌های سالمندان منتقل شود...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.