|

روایتی از دیدار سیدمحمود دعایی با منوچهر سعیدوزیری

«اطلاعات»؛ 50 سال بعد

پژمان موسوی

هر قدر که روزنامه «اطلاعات» یک «اتفاق» در مطبوعات ایرانی است، همان قدر هم «محمود دعایی» یک «اتفاق» و «استثنا» در میان مدیران مطبوعات دولتی است؛ روزنامه کیهان را اگر فاکتور بگیریم، در کشوری که عمر مطبوعاتش به زحمت به 10 سال می‌رسد، عمر 88ساله یک روزنامه به راستی یک «اتفاق» است؛ یک «اتفاق» مبارک؛ اتفاقی که «عباس مسعودی» بنیانگذارش بود و سیدمحمود دعایی خلفش تا جایی که به جرات می‌توان گفت اگر هر فرد دیگری جز محمود دعایی اداره اطلاعات را در سال‌های بعد از انقلاب برعهده داشت، یا این روزنامه هم مثل بسیاری از روزنامه‌های دیگر تعطیل شده بود یا راهی دیگر در پیش گرفته بود و امروز 88سالگی‌اش اتفاقی مبارک حداقل برای مردم ایران نبود. محمود دعایی و «اطلاعات» او البته هر دو برای مردم شناخته شده هستند و محترم که اگر جز این بود، هیچ‌گاه بعد از اشکی که چند روز پیش در مراسم معارفه وزیر جدید فرهنگ بر دیدگانش نشست، آنگونه مورد تشویق و احترام اهل هنر این سرزمین قرار نمی‌گرفت و حداکثر یکی می‌شد مثل دیگران. همه اینها را گفتم تا به اتفاقی برسم که چند روز پیش در منزل «منوچهر سعیدوزیری» رخ داد. داستان هم از این قرار بود که بعد از چاپ یادنامه منوچهر سعیدوزیری سردبیر روزنامه اطلاعات در خلال سال‌های 37 تا 41 در روزنامه «شرق»، روزی محمود دعایی با من تماس گرفت و از اینکه با چاپ این ویژه‌نامه، «اطلاعات»یکی از بزرگان پیشکسوت خود را بیشتر و بهتر شناخته است ابراز خوشحالی کرد. چند روز از این تماس نگذشته بود که عصر یک روز گرم شهریوری، با هم قرار مدار گذاشتیم که به اتفاق برای دیدار منوچهرخان به منزلش در تهران برویم. من چند دقیقه زودتر از او رسیدم و همان چند دقیقه هم بس بود برای شناخت بیشتر من از عمق علاقه و ارادت آن زن و شوهر به مدیر فعلی این روزنامه. مدیری که تاکنون نه‌چندان او را دیده بودند و نه او امتیاز خاصی برایشان قایل شده بود و اینان را وامدار خویش. برای منوچهر سعیدوزیری و همسرش «مهین پزشک‌پور» که اتفاقا او هم از قدیمی‌های اطلاعات بود، محمود دعایی، نمونه واقعی یک انسان بود؛ انسانی که بیش از هر چیز، انسانیت برایش ارزش است که به دیگران «نان می‌دهد و از ایمان نمی‌پرسد.» دعایی که با «پیکان» معروفش از راه رسید و زنگ خانه را به صدا درآورد، رشته سخن ما گسسته شد و دقایقی بعد او بود که تمام قد به احترام منوچهر سعیدوزیری روبه‌رویش ایستاده بود و مثل کسی که گمشده‌ای را پیدا کرده باشد، به او می‌نگریست. بماند که چه صحبت‌هایی بین سردبیر 50 سال قبل و مدیر فعلی ردوبدل شد و چه خاطراتی که مرور، اما چیزی که بیش از همه توجه را به سوی خود جلب می‌کرد، احترام و سلوک فردی بود که خیلی راحت می‌توانست آنجا نباشد و بود. بالاخره سعیدوزیری کسی نبود که مرام و مسلکش با دعایی همسان باشد و اتفاقا همین موضوع هم بود که این احترام را ارزشمندتر جلوه می‌داد. شاید باورتان نشود ولی «پیرمرد» با حضور دعایی و محبت و خضوعی که همواره در او وجود دارد، یکی از بهترین لحظات و دقایق این سال‌ها را پشت سر می‌گذاشت؛ لابد در آن دقایق خوشحال بود از اینکه فراموش نشده است و هنوز هستند مردانی که یادش کنند و به احترامش کلاه از سر بردارند؛ آخر او روزی روزگاری در همین تهران و همین روزنامه اطلاعات، برووبیایی داشت و خدمات زیادی را در راه مردمانش به انجام رسانده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.