|

داروی بیماران فقیر؛ رایگان

احمد مسجدجامعی

در کنار دکه حسین یخی، چندی بعد بساط جگرکی راه افتاد. شعبان یکی از اهالی و به اصطلاح «لات محل» بود که بنا بر دلایلی به زندان می‌افتاد و با کمک اهالی آزاد می‌شد و باز با کمک همان‌ها بساط کسب‌وکار برایش فراهم می‌آمد تا منبع درآمدی داشته باشد. به هر حال او لات محله ما بود ولی مال و ناموس مردمان از او امان داشتند. تزریقات محل هم داستانی داشت. ما سالی یک‌بار واکسن‌کوبی می‌شدیم. آمپول‌زن ما یکی در همان ابتدای کوچه بود که تابلویی هم نداشت و دانشجو رشته پزشکی بود. دیگری دختری جوان بود که با همان وضع پرستاران آن موقع رفت‌وآمد می‌کرد و سومی که مورد اعتماد پدرم بود، در داروخانه دکتر علوی روبه‌روی بازار آهنگرها کار می‌کرد و گاهی برای تزریقات به منزل می‌آمد. همین که بساط آمپول‌زنی را از کیف مشکی درمی‌آورد، قلب ما از جا کنده می‌شد؛ آنگاه در جعبه‌ای فلزی را که آمپول در آن قرار داشت باز می‌کرد. قدری الکل از شیشه‌ای که همراه داشت روی آن می‌ریخت و پنبه‌ای آغشته به الکل در آنجا می‌نهاد، پایه‌هایی روی آن قرار می‌داد؛ سپس جعبه‌ای مخصوص را روی پایه‌ها می‌گذاشت. وسایل تزریقات را در جعبه فلزی‌ای قرار می‌داد و درون آن آب می‌ریخت. الکل را آتش می‌زد. شعله زیبایی روشن می‌شد و طاقت ما را طاق می‌کرد. بالاخره با جوشیدن آب، آمپول استریلیزه می‌شد. آنگاه اجزای آمپول را به هم وصل می‌کرد و سوزن را روی آن قرار می‌داد. تقریبا نفس‌های ما به شماره می‌افتاد. آنگاه آمپول می‌زدیم در حالی که از خجالت یا ترس از گریه خودداری می‌کردیم؛ هرچند چشمانمان اشک‌آلود می‌شد. آمپول‌زن چشمانی به رنگ آبی داشت و ما از هرکسی که چشم آبی داشت وحشت داشتیم. بعدها شنیدیم که آمپول‌زن ما با جمع‌آوری پول‌های دکتر علوی گریخته است. او همه‌کاره داروخانه بود و پس از آن دکتر علوی داروخانه را به دکتر بهزادی که داروساز جوان وبا لیاقتی بود فروخت و ما خوشحال شدیم که دیگر از دست او خلاص می‌شویم اما این خلاصی ادامه نیافت و جای او را دکترجواهریان گرفت. او آدم خیری بود و موقوفات زیادی بر جای گذاشته است. کارش تفاوتی با آمپول‌زن قبلی نداشت جز آنکه لاشه آمپول‌ها را در جیبش گذاشته و با خود می‌برد. در اطراف کوچه مسجدجامع چند پزشک مطب داشتند یکی از آنها در کوچه غریبان بود به نام دکتر اعظم ضرابی. ضرابی عمری طولانی را پشت‌سر گذاشته بود و حکمت قدیم را هم می‌دانست. او خود به بیماران کمک کرد و نسخه‌های بیماران فقیر را برای آقا محمد دواخانه‌ای و مغازه بصیر عطار در بازار مسجدجامع می‌فرستاد تا بی‌هیچ هزینه‌ای داروهای شیمیایی یا گیاهی مورد نیاز خود را دریافت کنند. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.