حسین یخی
احمد مسجدجامعی
از دیگر مواردی که بهیاد دارم دکه حسین یخی است که با ماشین و گاری هر روز برای او در دو نوبت یخ میآوردند و یکبار بین من و برادرم بر سر آنکه یخ را با چه برای او میآوردند، دعوا شد. صبحها که بازار خلوت بود یخ را با وانتهای سهچرخهای میآوردند و ظهر که اوج رفتوآمد بود، یخ را سر خیابان میگذاشتند و با چرخدستی به محل عرضه میآوردند. یخ در قالبهای بزرگ مکعب مستطیل بود و با نوعی چکش که نوک تیزی داشت و به آن یخشکن میگفتند، آن را خرد میکردند و به مشتریان میفروختند. آن سالها هنوز استفاده از یخچال معمول نبود و به جای آن فلاسکهای کائوچویی رنگارنگ عقابنشان در خانهها بود و برای نگهداری یخ از آن استفاده میشد. ما روزی دوبار در تابستانها صبح و عصر یخ میخریدیم و در فلاسک نگهداری میکردیم. روزهای جمعه که بازار تعطیل بود از یخ هم خبری نبود و برای تهیه آن باید با سبد پلاستیکی تا سرپولک (سرپلک) پیاده میرفتیم و برمیگشتیم. در زمستانها حسین یخی کار دیگری داشت و شلغم و گاهی لبو میفروخت. مزه شلغمهای سفید و بخارپز او که پارچه سفید و نازکی روی آنها میکشید، هنوز هم با من است. برخی از یخفروشهای آن روز تهران
از آدمهای شعبان جعفری معروف به «شعبان بیمخ» بودند که در محلات تهران به کارهایی از این دست اشتغال داشتند هر چند آنچنان در فضای روابط بین مردم غرق میشدند که عملا به عنوان عضوی از محله و در پیوند عاطفی شدید با آنها قرار میگرفتند. گروه دیگری از حامیان شعبان جعفری برخی از کمکرانندههای اتوبوسهای شرکت واحد بودند که در صندلی عقب ماشین کنار در مینشستند و بلیت مسافران را میگرفتند و پاره میکردند. شکلگیری سازمان ورزشهای باستانی در نظام تربیتبدنی هم از همان روزگار بهجا مانده که محل اصلی آن زورخانه جعفری (شهید فهمیده) در محله سنگلج واقع شده است. ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.