|

سایر تردیدهای مرد شک‌دار

امید بلاغتی

اول یک شک قدیمی را با شما در میان بگذارم:
1- بعد از پیروزی دکتر روحانی یکهو همه آنها که از ما انتقاد می‌کردند که چرا می‌خواهید به روحانی رای بدهید و کاندیدای اصلح کس دیگری است یکهو در روزنامه‌هایشان شروع کردند به تبریک گفتن به ما و خودشان. جل‌الخالق ما که گفته بودیم پیروزی ما پیروزی همه است اما نمی‌دانستیم در این حد که رفقا در روزنامه‌هایشان توضیح بدهند که دکتر روحانی اصلا رفیق آنها بوده و همفکرشان و سال‌ها با هم فالوده می‌خوردند. راستش را بخواهید من دچار این شک جانکاه شده‌ام که انگاری در این جهان مدرن پربلبشو تازگی‌ها قواعد دوستی عوض شده است. برای برقراری دوستی اول باید تا می‌شود انتقاد کرد، تهمت زد، بدوبیراه گفت بعد تازه یادآوری کرد که چقدر رفیقیم. بنده راستش به این نتیجه رسیدم خیلی هم کار شیک و باقلوایی است و آدم نباید جا بماند از عرصه تغییرات و تحولات و در همین راستا اقدام کرده‌ام و بعد دادن چند تا انتقاد و بدوبیراه به پسرعمه، همکار، یک نویسنده معروف، یک شاعر آبکی، سه فیلمساز، پنج راننده تاکسی سر رفاقت را با آنها باز کردیم و داریم نصیحتشان می‌کنیم چه بکنند که در دام بلا نیفتند چون اساسا من می‌ترسم که رقیبون سر راه رفاقت ما بذارن دام.
شک جدیدمان هم این است:
این‌روزها همه در حال سراییدن شعرهای عاشقانه هستند با این میدان و آن میدان، این کشور و آن کشور که بهار عربی درشان رخ داده است. یک‌جور غریبی هم متصلش می‌کنند به‌هم که آدم چهارشاخ می‌شود. بنده تا پیش از این جریان عمومی شعر عاشقانه هیچ‌وقت فکرش را هم نمی‌کردم بشود اینطوری شعر عاشقانه گفت. من خودم تحت‌تاثیر این موج مردمی یک شعر گفتم و شکست خورد. حس ناسیونالیستی‌مان گفت اشتباهم ارجاع به میادین و خیابان‌های غیروطنی از خیابان «استقلال» و میدان «التحریر» بوده است برای همین فکر کردیم برای رسیدن به یک شعر ناب‌تر و بکر‌تر باید ارجاع بدهیم به خیابان‌های خودمان و با دروازه قصابخانه و دروازه دولاب و جوانمرد قصاب شروع کرده‌ایم. فقط شک به جانمان افتاده است که به شعر عاشقانه ختم می‌شود یا نه...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.