|

مردی که شبیه «فرهاد» بود

مزدک علی‌نظری

بعد از بیست‌وچندسال برگشته بود ایران و هنوز یک‌ماه نمی‌گذشت که آن اتفاق افتاد. می‌گفت جایی دعوت بوده و دیده تلویزیون انگار دارد یک فیلم اکشن عجیب پخش می‌کند. با خودش می‌گوید: «چه خوب هم ساختند!» بعد که می‌بیند تلویزیون هی همان یک صحنه را تکرار می‌کند، حواسش جمع می‌شود. از بچه‌های صاحبخانه می‌خواهد صدای تلویزیون را زیاد کنند. آن‌وقت است که تازه متوجه می‌شود صحنه شیرجه رفتن هواپیما به برج‌های مرکز تجارت جهانی نیویورک فیلم نیست؛ خیلی هم واقعی است. «فرزین» مثل همه آدم‌های جهان با دهان باز صحنه را تماشا می‌کند، اما هنوز مانده بود تا بفهمد این حادثه چه تاثیری در زندگی پرماجرایش خواهد داشت. وقتی هنوز به سن سربازی نرسیده بود، به سرش می‌زند که برود آمریکا. زودتر از موعد می‌رود و با هر کلکی که بوده، خودش را معرفی می‌کند. او و عده زیادی که آن مقطع از دهه 40 خورشیدی به خدمت رفتند، نسل خوش‌شانسی بودند که فقط چند روز خدمت کردند. گویا آن سال تعداد سربازهای وظیفه آنقدر زیاد بوده که ارتش اکثرشان را معاف می‌کند و برمی‌گرداند خانه. «اکبر آزاد» ترانه‌سرا و آهنگساز قدیمی هم تعریف می‌کرد که جزو همان گروه بوده. آقای «اون‌عقبی‌ها حال می‌کنند» (که این‌روزها سوژه یک سریال شده و عکس بدلش روی جلد مجله‌ها رفته است) هم همین‌طور. خلاصه گروه عجیب‌وغریبی بودند، جوانانی با بختی بلند. خود فرزین هم حرفه‌ای که نه، ولی در حد آماتور با موزیک زندگی می‌کرده. درامز می‌زده. تعریف می‌کرد بعدها که می‌رود کالیفرنیا، یک شب تنها بوده، هدفون را می‌گذارد روی گوشش و شروع می‌کند به دیش‌دارادیرام، درام زدن. همسایه‌ها از سروصدایش عاصی می‌شوند و وقتی می‌بینند هرچه در می‌زنند جواب نمی‌دهد، برمی‌دارند تلفن می‌کنند به پلیس. پلیس هم می‌آید و باز فرزین متوجه نمی‌شود. می‌گفت: «یک‌دفعه دیدم در شکست و مامورهای پلیس با اسلحه ریختند توی خانه. شوکه شده بودم. تا آمدم بهشان توضیح بدهم، خواباندنم روی زمین، دستبند زدند و بردندم!»وقتی می‌نشستیم به صحبت، تعریف‌کردنی زیاد داشت. فرزین هم دوران رونق «کوچینی» در ایران و هم دوران افسانه‌ای موزیک راک دهه 70 (میلادی) را از نزدیک دیده است؛ دوره‌ای که موسیقی از کلاب‌های تاریک به استادیوم‌های پرجمعیت رفت، اعضای جوان بندها صورت‌هایشان را مثل سرخپوست‌ها رنگ می‌کردند و هنوز انگار روح «جیم موریسن» و «جیمی هندریکس» روی سن آواز می‌خواندند. می‌گفت توی محله هالیوود زندگی می‌کرده و یک موتور هارلی‌داویدسون داشته و... اولین‌باری که همدیگر را دیدیم، باورم نمی‌شد سنش اینقدر زیاد باشد. به قول خودمان: خوب مانده بود! قیافه‌اش با آن سبیل و موهای کوتاه و دورنگ، خیلی شبیه «فرهاد» بود. با هم می‌رفتیم بازار کهنه‌فروش‌ها و صفحه‌های عتیقه «دورز» و «رولینگ استونز» را پیدا می‌کردیم، گرام بزرگی که خریده بود را این‌طرف و آن‌طرف می‌کشیدیم تا یکی سوزنش را درست کند. سازفروشی‌ها را دوره می‌گشتیم و دیزی سنتی می‌خوردیم. قضیه 11سپتامبر باعث شد سفر نوستالژیک فرزین به ایران، زیادی طولانی شود. وقتی قصد داشت برگردد آمریکا، متوجه شد سختگیری‌هایی اعمال شده و اجازه اقامتش به‌دلایلی مشکل پیدا کرده است. چند ماهی در ایران ماند تا مشکلش حل شد. حالا جالب اینکه فرزینی که آنقدر آمریکایی شده بود، بعد از آن سفر انگار باز ایرانی شد. اگر پا داد و شد، آن قضیه را هم برایتان تعریف می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.