شطحیات برای کودکان سوریه
محمدعلی علومی
...اما این همه باد که میآید با بوی اجساد، نشان از دیو و دد دارد، با دارها آمدهاند آه! ای فرزند آسمان سیاه و خورشید گریزان... گریزان است آفتاب تا نبیند دیوها را، میخواهند دارای کتابت بیانار بماند و آن مردی نیاید که داس دارد و سوار بر اسبی است سپید چون لبخندهایت، روشن و سپید، در کوچههایی که زمان پر از پر بود و پرواز و آواز زرین بلبلها... کودک سوریه، چنین که بید گیسو نشانده در قهقه نهر، باد اسب سرکش را مهار کرده است تا نگذرد زار، از زخم روشن کوه و شیون سرنای غروب... سارا هنوز سر بر دامان مادرش دارد، نمیداند که مادر را سربریدهاند آن همه دد با آن گیسوان بهاری و سر بریده میلغزد در سرداب، پیشپای خان و گیسوان انبوه مادر، آههای نافرجام را میمانند که میخواندند: نه دیگر رنگ نگاهت بر رویای من میبارد تا طنین ترس را در دهان بر نویی بگشاید و نه هرای پلنگی بر چهره ماه خش میکشد و رفتی و نه بر قفا، نگاه... بخواب آرام، کودک سوریه بلکه در رویاها تو را به باغ لبخندها ببرند اما آه از این همه دار، این همه دیو و دد! آه...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.