|

پرتو

شهاب‌الدين طباطبايي

بعضی‌وقت‌ها که موهای فرفری و طلایی‌رنگش از زیر مقنعه سرمه‌ای سرک می‌کشیدند تا هوایی بخورند، مربی سر می‌رسید، انگار که به مقنعه و موهای دخترها سنسور وصل کرده بودند، مو‌ها که بیرون می‌ریختند و سنسور که آلارم می‌داد، آن‌وقت مربی هم می‌رسید و موها را برمی‌گرداند سر جایشان. به بعضی‌ها، چشم‌غره هم می‌رفت، اما به پرتو نه. پرتو غیر از اینکه شاگرد زرنگ کلاس بود، مکبر نمازجماعت مدرسه هم بود. پرتو غیر از موهای طلایی فرفری و صورت قشنگش، صدای خوبی هم داشت. اولین روز مدرسه که نماز جماعت برقرار شد، قبل از اینکه مربی دنبال مکبر باشد پرتو پیشقدم شد، از آن روز تا سال آخری که شاگرد مدرسه دین و ایمان بود، غیر از روزهایی که سرما خورده بود، مکبر نمازجماعت بود. روزی که برای استخدام گزینش می‌شد، وقتی حاج‌آقای مسوول گزینش پرسید نماز می‌خوانی، دروغ نگفت. آنقدر به مرد پشت‌میز اعتماد داشت که دلیل مکبرشدنش را هم توضیح داد. حتی خیلی راحت و خودمانی برای حاج‌آقا توضیح داد که از مردهایی که انگشتر عقیق دست می‌کنند و روی پیشانی‌شان جای مهر افتاده، می‌ترسد. با وجود اینکه دروغ نگفته بود و راستش را هم گفته بود، استخدام شد. نگاهش به آدم‌هایی که گزینش می‌کردند عوض شده بود، نگاه آدم‌های دوروبرش اما هرروز به او سنگین‌تر می‌شد، زیبا بود و تازه جدا شده بود، تحمل نکرد، رفت. توی روزنامه‌ها دنبال شرکت‌های خصوصی می‌گشت که دنبال مترجم می‌گشتند، پیدا کرد. وقتی می‌خواست ردیف چهارم فرم اطلاعات اولیه را پر کند، برگه را توی دستش مچاله کرد و صورت زیبای عصبانی‌اش را دوخت به صورت کارشناس مصاحبه. نمی‌فهمید چرا مطلقه‌بودن هم باید جزو گزینه‌های ردیف چهارم باشد. همیشه دنبال ربط منطقی چیزهایی بود که هیچ ربطی به‌هم نداشتند. یکی از همان روزهایی که هنوز اصرار داشت همه‌چیز باید حساب‌وکتاب داشته باشد و حتما بین همه‌چیز ربط منطقی برقرار است، مردی وارد زندگی‌اش شد، با هم گل گفتند و گل شنیدند، شدند عاشق و معشوق. چند روز بعد از عشق و عاشقی‌شان تازه نگاهش به دست‌های مرد و انگشتر عقیقش افتاد، وقتی جای مهر روی پیشانی او را دید، تازه فهمید که همه‌چیز به همه‌چیز ربط دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.