|

یادداشتی از سهیل محمودی

شبی با «قیصر»

ز پشت پنجره برخیز تا به کوچه رویم برای دیدن تصویر قاب لازم نیست برخی از شخصیت‌ها، در حوزه فرهنگ معاصر به‌دلایلی دیگر جزو کلاسیک‌ها شده‌اند. مثل «همینگوی» در آن‌سوی آب‌ها. یا «تاگور» در این‌سوی. در کشور خود ما نیز اینگونه است. الان دیگر «نجف دریابندری» و «محمد قاضی» جزو کلاسیک‌هایند. یا احمد محمود و محمود دولت‌آبادی. و اخوان و شاملو. یا غلامحسین ساعدی و بهرام صادقی. قیصر امین‌پور از نسلی است که خیلی فاصله دارد با نسل این کلاسیک‌های وطنی. اما توانسته با اقبالی روبه‌رو شود که ویژه همین کلاسیک‌هاست. مخاطبان شعرش یکی از این دلایل. پذیرش شعرش در نزد خاص‌وعام، به‌طور همزمان و در یک ردیف، دلیلی دیگر؛ اینکه روزبه‌روز مخاطبانش ریزش نداشته‌اند و بر تعداد آنها افزوده شده، باز دلیلی مبرهن! که این هم خاصیت کلاسیک‌هاست که روزبه‌روز و سال‌به‌سال و قرن‌به‌قرن اصالت کارشان، بیشتر به چشم می‌آید. تعداد تحقیق‌ها و پایان‌نامه‌های دانشگاهی که درباره او در این سال‌ها نوشته شده، باز دلیلی دیگر و مهم‌تر... قیصر امین‌پور، بی‌شک اینگونه است. هم‌روزگار و هم‌نسل ماست، اما یکی از کلاسیک‌هاست. می‌گویی: دلیل؟ می‌گویم: سری بزن به کتابفروشی‌های جلو دانشگاه و راسته کریمخان. یا به غرفه‌هایی که در نمایشگاه، آثار او را عرضه می‌کنند... خودت خواهی دانست که چه می‌گویم! *اگرچه تلخ، اما قیصر در پاییز 86، ما را تنها گذاشت و پر کشید به‌سمت روشنایی. قیصر با هجرتش در پاییز 86 علاقه‌مندان جوان و مخاطبان نوخاسته خود را در حسرت دیدار شاعر توانا و متواضع هم‌روزگارشان باقی گذاشت. دریغ و درد کسی چون من و ساعد که از 20سالگی و اوایل روزگار شاعری قیصر و خودمان با او مانوس بوده‌ایم افزون‌تر است. ما همدلان و همنفسانی بودیم که تا آخرین روز زندگی قیصر «مهر»مان با او «بر همان مُهر و نشان» بود که بود. * خانه هنرمندان«شب‌های ایرانشهر» را با «علامه طباطبایی» آغاز کرد، با استاد «علی‌‌اکبر دهخدا» پی گرفت؛ و پنجشنبه 31مرداد با «قیصر امین‌پور» ادامه خواهد داد. ساعت 18 روز پنجشنبه (امروز) دوستان و دوستداران زنده‌یاد قیصر امین‌پور با یاد و خاطره هماره‌سبز و بالنده او، در خانه هنرمندان کنار یکدیگرند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.