|

یک روز عالی

رِی هاسکین . ترجمه: هادی عظیمی

به ازای هر مایلی که با ماشین می‌رفتیم، میکی باید یک برچسب در دفتر خاطراتش می‌چسباند. شک داشتم این‌کار تاثیری داشته باشد، اما داشت؛ در صندلی کودک نشسته بود و لگدزنان، به صفحه کیلومترشمار نگاه می‌کرد. بعد از تقریبا بیستمین برچسب، خوابش برد و دفتر از دستش افتاد. من هم غرق یکنواختی مسیر اتوبان شدم. درست از همان موقع تلفن هم دیگر زنگ نزد. چه حرف دیگری می‌توانست باشد؟ درد زایمانش زودتر شروع شده؛ شماره دو در راه است. خودم می‌دانم، می‌دانم، دارم می‌آیم. میکی دوباره بیدار شده بود و پلک‌زنان نگاه می‌کرد که کجاست. در آینه عقب نگاهش به من افتاد. - «بابا، چند کیلومتر دیگه مونده؟» - «50تا، پسرم، 50.» - «من 50 تا برچسب ندارم. دفترم کو؟» نمی‌دانستم می‌تواند تا 50 هم بشمرد. - «پسرم، بشین سر جات.» حالا گریه‌اش سرازیر شده، در صندلی‌اش تقلا می‌کند، جیغ می‌کشد و لگد می‌زند. به‌همین دلیل بود که این روزها اینقدر سر کار بودم؛ دلیل آن جروبحث‌ها همین بود. دکترها می‌گفتند اوتیسم خفیف، یا نوعی کمبود محبت، چیزی بود. اگر از من بپرسید، فقط نیاز داشت کمی ادب شود؛ هیچ‌کس به حرف من گوش نمی‌کرد. ماشین را کنار زدم، وارد یک پمپ‌بنزین شدم، پیاده شدم و 10متری راه رفتم، ولی او هنوز گریه می‌کرد و دست و پا می‌زد. از این فاصله، با آن سروصدای اتوبان، صدایش را نمی‌شنیدم، اما می‌توانستم صورت عصبانی و دهانش را که تا آخر باز کرده بود، ببینم. این موجود از تخم و ترکه من بود. زن خودشیرینی پیدا شد و روی شیشه زد. میکی لحظه‌ای دست نگه داشت، به او نگاهی انداخت و زد زیر نوع دیگری از گریه که از روی ترس بود. سریع میکی را از ماشین بیرون آوردم و بغل گرفتم. زن گفت: «فکرکردم چیزی شده.» گفتم: «نه، مشکلی نیست.» پنج‌دقیقه بعد دوباره در جاده بودیم. میکی یک دوجین بسته برچسب، یک پلاستیک شیرینی و یک نوشیدنی گازدار داشت. شاید بعدا به‌خاطر شیرینی‌ها و نوشیدنی گازدار پشیمان می‌شدم، ولی در آن لحظه به نظرم کار درستی بود. همین‌طور که وارد پارکینگ بیمارستان می‌شدیم، سعی کردم ماشین‌اش را پیدا کنم. زنم را می‌شناختم- کسی نبود که تاکسی بگیرد یا وقتی دوستانش سر کار هستند، به آنها زنگ بزند، کار خودش را می‌کرد. اما ماشین‌اش را نمی‌دیدم. زنی که در زایشگاه بود سرش را تکان داد. کسی به این اسم اینجا نیست. باید برید قسمت اورژانس. میکی که کنار من می‌دوید و هنوز دفتر برچسب‌هایش را محکم گرفته بود، گفت: «مامان اینجاست؟» - «آره، پسرم، همین طرفاست.» در قسمت اورژانس ما را جدا کردند، من را به طرف یک اتاقک بردند، گفتند که بنشینم و میکی را بردند. کمی بعد او را که با پرستار جوانی بود در اتاق انتظار پیدا کردم. تمام صورت زن پرستار پر از برچسب بود. - «پسرتون خیلی دوست‌داشتنیه.» - «بله، همین‌طوره.» وقتی برگشتیم و سوار ماشین شدیم، میکی برای اولین‌بار بی‌سروصدا نشست، انگار که می‌دانست. تلفنم را از داشبورد برداشتم؛ سه تماس ناموفق، یک پیام صوتی. به او گفته بودم که موقع رانندگی از تلفن استفاده نکند. به حرفم گوش نمی‌کرد. بعدا به پیام صوتی گوش می‌کنم، وقتی میکی خوابیده باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.