|

معبد پارتنون

صبا زواره‌ای

حدود ظهر اتاق گرم خوابگاه را ترک می‌کنم و خودم را به آفتاب داغ آتن می‌سپارم. با الف و رفیقش در کافه‌ای همان اطراف قرار گذاشته‌ام. پیش از آنکه سفارش دهیم، خانم جوانی با یک پارچ آب خنک می‌آید و لیوان‌هایمان را پر می‎کند. چندساعتی پای حرف‌هایشان درباره زندگی‌شان در یونان می‌نشینم و در این فاصله بارها لیوان‌هایمان پر و خالی می‌شود. از بچه‌ها جدا می‌شوم و پیاده راه می‌افتم. از پس کوچه‌پس‌کوچه‌های پرفرازونشیب، دوباره تپه آکروپولیس (Acropolis) پیدایش می‌شود. در اطرافش، که حالا آنقدر به آن نزدیک شده‌ام که فرازش را نمی‌بینم، بازاری شکل گرفته که انواع صنایع‌دستی و سوغاتی در آن‌ گیر می‌آید. در ویترین‌ها و پیشخوان‌ها آکروپولیس و بناهای دیگر بر شیرمرغ تا جان آدمیزاد نقش بسته تا همراه مسافران و گردشگران، به خانه و کاشانه‌شان در همه‌جای جهان پایش برسد. راه را از میان کافه‌ها و رستوران‌ها به‌سوی بالای تپه می‌یابم و در شیب دامنه‌اش، پا به منطقه‌ای مسکونی می‌گذارم با خانه‌ها و راهروهای باریک و پلکان میانشان که اغلب به رنگ سفید، رنگ شده‌اند و جابه‌جا گربه‌هایی که از اضطراب شهر انگار بویی نبرده‌اند و در آفتاب مایل بعدازظهر روی دیواره‌ها لم داده‌اند. صندلی‌های چوبی رنگ‌به‌رنگ کنار راه، رو به منظره شهر، روبه آتن قرار گرفته‌اند و رنگ آبی روشنی هرجا که مجال بروز پیدا کرده، آن وسط‌ها می‌درخشد. هرازگاهی با عبور از برابر خانه‌ای، پیرزن یا پیرمردی را می‌بینم که در سکوت به مقابلش خیره شده و به طرزی باورنکردنی در نگاهم با اطرافش یکی شده. اینجا هیچ‌چیزش به پایتخت یکی از قدیمی‌ترین تمدن‌های جهان نمی‌رود. سکون و آرامشی در هوا هست که برابر حرکت عقربه‌های ساعت هم انگار مقاومت می‌کند. اگر منظره برابرم را نمی‌دیدم، به‌سادگی می‌توانستم خیال کنم که اینجا دل روستایی است که ماه بیاید و برود اتفاق خاصی در آن نمی‌افتد. خیابانی آسفالت که پیچ‌های آخر نوک تپه را درمی‌نوردد، من را از رویای سفید و آبی بیرون می‌آورد و با چند قدم، بالای بلندی رسیده‌ام. اولین واکنش من در مواجهه با آکروپولیس معبد پارتنون (Parthenon)، تلاش ناخودآگاه برای اصلاح خرابی‌های آن در ذهنم است تا آن را به شکل طرح‌های سه‌بعدی و تصاویری که از بنای دوهزارو500سال پیش دیده‌ام، درآورم. سپس در ذهنم می‌افتم به جان تصویر کامل‌شده و تخریبش می‌کنم. ستون‌ها، گوشه‌ها، دیوارها و سنگ‌ها را زمین می‌ریزم تا همین‌جایی باشم که الان ایستاده‌ام. به این فکر فرو می‌روم که دوهزارسال بعد، اگر کره‌زمین گرما را تاب آورده‌ باشد و نوع آدمی همنوعش را، از روزگار ما چه‌چیزی به یادگار خواهد ماند؛ از هفت‌میلیارد ساکن فعلی کره‌زمین، از تمام این عواطف و فکر‌هایی که زندگی بر زمین را معنی می‌کند. با همین فکرهاست که به تماشای غروب خورشید از فراز تپه می‌نشینم. آتن کم‌کم در تاریکی فرو می‌رود و دردهای مردمانش در شب و در رویاهای شبانه حل می‌شود. شبی که دارد از شرق بر فراز شهر کش می‌آید را تصمیم می‌گیرم بیش از این درازترش نکنم و راه خوابگاه را پیش می‌گیرم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.