|

سخنرانی ظریف در شورای امنیت

ایسنا: محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه کشور متن یکی از سخنرانی‌های خود، در شورای امنیت را که در دوران نمایندگی خود در سازمان ملل متحد ایراد کرده، در صفحه فیس‌بوک خود قرار داده است. ظریف قبلا گفته بود که صفحه فیس‌بوکش را با همکاری فرزندانش اداره می‌کند. به گزارش ایسنا در بخش‌هایی از این سخنرانی که قبل از رای‌گیری برای تصویب قطعنامه علیه ایران تنظیم شده است و در نشست 9 مرداد 1385 به شورای امنیت ارایه شده، اینطور آمده است: این نخستین باری نیست که تلاش‌های جمهوری اسلامی ایران برای اتکا به توانایی‌های خویش و پیشرفت در حوزه فناوری با مقاومت شدید و فشارهای هماهنگ برخی از اعضای دایمی شورای امنیت مواجه می‌شود. مردم و دولت جمهوری اسلامی ایران مصمم به اعمال حق لاینفک خود در زمینه فناوری هسته‌ای برای مصارف صلح‌آمیز و توسعه دستاوردهای خویش در جنبه‌های مختلف مسالمت‌آمیز این فناوری هستند. در عین حال ایران به‌عنوان تنها قربانی استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی در تاریخ معاصر، تولید و استفاده از این سلاح‌های غیرانسانی را هم از نظر عقیدتی و هم از حیث راهبردی مردود می‌داند. ریاست‌جمهوری اسلامی ایران در سخنرانی خود در مجمع عمومی ملل متحد در شهریور گذشته، مردود بودن «حرکت به سمت تسلیحات هسته‌ای براساس مبانی دینی» و ضرورت «احیای معاهده منع اشاعه» را مورد تاکید قرار دادند و خاطرنشان ساختند که «ادامه تعامل و مراوده دقیق فنی و حقوقی با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، محور سیاست هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران است». اما بانیان قطعنامه اذعان مکرر مدیرکل آژانس را مبنی بر اینکه «روند نیل به چنین نتیجه‌ای روندی وقت‌گیر است» به راحتی نادیده می‌گیرند. برنامه صلح‌آمیز هسته‌ای ایران هیچ تهدیدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی نیست و در نتیجه، مطرح‌شدن این موضوع در شورای امنیت خالی از وجه و عاری از هرگونه مبنای حقوقی یا فایده عملی است. طرح این موضوع در شورا برخلاف آنچه تبلیغ می‌شود انعکاس نگرانی‌های بین‌المللی نیست. بلکه به عکس، نحوه برخورد بانیان قطعنامه به معنی نادیده‌گرفتن موضع اعلام‌شده اکثریت قاطع جامعه بین‌المللی است که به وضوح در بیانیه‌های اخیر وزرای خارجه کشورهای عضو جنبش عدم تعهد و سازمان کنفرانس اسلامی و بعضا در نتیجه‌گیری‌های رییس شورای حکام آژانس در ژوئن 2006 انعکاس یافته است. اقدام پیشنهادی امروز شورای امنیت که تجلی همان تلاش‌ها به منظور الزام‌آور‌کردن تعلیق غنی‌سازی اورانیوم است، ناقض اصول بنیادین حقوق بین‌الملل، معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و قطعنامه‌های شورای حکام آژانس است. این اقدام همچنین در تضاد با نظرات اکثر اعضای سازمان ملل، که شورای امنیت ملزم به نمایندگی آنهاست، محسوب می‌شود. حق ایران برای غنی‌سازی اورانیوم در پیمان منع اشاعه سلاح‌های هسته‌ای مورد شناسایی قرار گرفته است و رعایت حقوق اعضای معاهدات بین‌المللی به همان اندازه ضروری است که حصول اطمینان از احترام به تعهداتشان. دوام اینگونه معاهدات بین‌المللی، از جمله پیمان منع اشاعه یا دیگر معاهدات بین‌المللی نخواهد شد. این مهم تنها از این طریق حاصل می‌شود که کشورهای عضو این معاهدات بتوانند از منافع قانونی عضویت در این معاهدات بهره‌مند شوند و کشورهایی که از عضویت در این معاهدات روی برتافته‌اند، به خاطر سرسختی‌شان پاداش نگیرند. حد و مرز ساختگی جدید در مورد غنی‌سازی به همان اندازه خودسرانه است که حد و مرزهای ساختگی قبلی بود و تنها بهانه‌ای دیگر برای شروع روندی جهت جلوگیری از تحقق حقوق اعضای پیمان منع اشاعه در زمینه استفاده مسالمت‌آمیز انرژی هسته‌ای است. این در حالی است که کشورهایی که عضو این پیمان نیستند، می‌توانند به‌صورتی که آمریکا آن را «مشروع» توصیف می‌کند، به ساخت بمب اتمی ادامه دهند! قبل از آنکه دخالت شورای امنیت به شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تحمیل شود، همکاری ایران با آژانس بسیار گسترده‌تر و جامع‌تر بود. این همکاری به آژانس امکان داد تا در سپتامبر گذشته نتیجه‌گیری کند که پیشرفت خوبی در «توانایی آژانس در تایید بعضی جنبه‌های اظهارنامه‌های کنونی ایران که از این پس به‌صورت یک موضوع معمولی اجرای پادمان پیگیری خواهد شد» صورت گرفته است. بنابراین جا دارد پرسیده شود انگیزه برخی از اعضای دایم از حرص همیشگی‌شان برای آوردن ایران به شورای امنیت و شتاب کنونی آنها چیست؟ آیا چیزی جز فشار و زور است؟ من به شما می‌گویم که این روش هیچ نتیجه سازنده‌ای نخواهد داشت .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.