تردیدهای مرد شکدار
امید بلاغتی
بعد این مدتی که در جوارتان نبودم اول گفتم یادآوری کنم که در زادگاه نگارنده به سوسک میگویند شک. برای همین در این چند شماره بعدی که شکهای این مدتمان را با شما در میان میگذارم راستش باید اعتراف کنم رابطه دیالکتیکی شک و سوسک برقرار است در جهان متن. 1- آقا ما به این پیروزی تیم بسکتبال و قهرمانیاش شک کردیم. باور بفرمایید. با کلی حس و غرور ملی رفتیم فرودگاه تا ذوق کنیم و فخر ملی بخزد زیر پوستمان، یکهو وقتی بچهها متشکریم، آمدند، ملاحظه کردیم قد بازیکنان بسکتبال خیلی بلند است. ماشالله! قد و بالا ماشالله چندینوچند سروگردن از بنده نوعی بلندتر بود و به گمانم این نعمت خدادادی را نباید دستکم گرفت و اینقدر پز قهرمانی در آسیا را داد. خب قدشان بلند است. معلوم است هر توپی برسد دستشان، همان دستشان را ببرند بالا بیزحمت توپ را انداختهاند توی سبد. حتی مثل فوتبال نیست که از زمین بپرند یک هدی بزنند آدم بگوید یک کاری کردند. خلاصه شک به جانمان افتاده است نکند ما هم بیجهت بُرخورده باشیم در شادیهای عمومی مردم که اصلا هم جور نیست با مقام شامخ دانایی و منورالفکری ما و در نظر نگیریم پیچش مو را. 2- آقا بنده دچار شک حاد
شدهام. قبلتر فکر میکردم آدم وقتی کاری انجام میدهد باید دیگران در مورد کارش نظر بدهند که خوب بود یا بد؟ کمنظیر بود یا تکراری؟! اما دیدیم نه! از وقتی تلویزیون ماجرای رای اعتماد وزرای دولت تدبیر و امید را پخش کرده است، مدام برنامه تلویزیونی میگذارد بعد از مجریها، کارشناسهای خود تلویزیون و تهیه کنندههای برنامههای دیگر یا شبکههای دیگر دعوت میکند تا بیایند نظر بدهند. آنها هم تعریف و تمجید میکنند که البته بهحق است. به نظرم خیلی کار عشقی و درستی است. آدم باید مدام به خودش مراجعه کند. جدا از اینکه خودشناسی فضیلت والایی است، خب آدم هم نباید مصداق «مرغ همسایه غاز است» بشود. همین خود آدم یا خودیها بگویند خوب است، هم خوب است هم مقرون بهصرفهتر. ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.