|

چنانیم با مرگ چون باد و برگ

علی نوازنی

دیگر مرامش دستم آمده است. یا به شقیقه می‌زند، یا به چفته زانو؛ گاهی هم گرانیگاه کمر را نشانه می‌رود... نیک دانسته‌ام که شکاریم یکسر همه پیش مرگ و کلُّ مَنْ عَلَیهَا فَانٍ‏ (الرحمن/ 26) امّا! گاه که ناغافل حلول می‌کند، شیرازه ذهن و ضمیر را از هم می‌گسلاند و می‌پاشاند... محمد زهرایی هم بر قالی پرنده بامداد رحیل نشست! «مرگ آنگاه پاتابه همی گشود که خروس سحرگهی /بانگی همه از بلور سر می‌داد.» خبر دردناک بود و مصیبت بس ناگوار... برای من که به اتکای ثمرات «کارنامه» وی، زنگار از دل می‌زدودم، غم دشوارتری بر دل نشیمن دارد. تا چه کشند همسر و فرزند و همقطارانش... برای فردفردشان صبر جمیل و اجر جزیل مسالت دارم. بدون شک و به‌دور از اغراق، نشر کارنامه از زمره متشخص‌ترین ناشران کشورمان قلمداد می‌شود. هرکس گذرش به آن سامان - که اینک بی‌سامان شده است - افتاده باشد، نیک درمی‌یابد که اتمّ جلوه‌های زیبایی‌شناختی در آن امارت یکه، به‌غایت چشم‌نواز است به اذعان همیارانش، همه منتج از ذوق و سلیقه یگانه آن مرحوم بوده است... الحق، آن نیکومرد زیباپسند در سراسر حیات فرهنگی‌اش به جد و جهد کوشید تا چراغ فهم و فرهنگ و فرزانگی فروزان ماند. در نهایت افسوس، اکنون به اسارت چنگال مرگ گرفتار آمده است. اگر بهانه‌ای برای ماندن می‌یافت؟ اگر گذرگاهی در برابر ایست قلبش رخ می‌نمود؟ چراغ پرفروغی که افراشته است، فروزان می‌مانَد؟ به گمانم، وقت آن است تا مهربان سرو پیراسته سرایش، که در خلق این مایه زیبایی و این پایه میناگری نقش دوران‌سازی داشته است و به حتم در کنف مهر مسیحایی ایشان، اثربخشی درخشنده مرحوم زهرایی از طراوت و شکوهی مثال‌زدنی بهره‌ور شده است، به آنچه از ققنوس برجای مانده است بیندیشند. کار کارستان «کارنامه» را دریابند! و همانند «مری هسکل»، بانوی باشکوهی که شناختنامه راستین و پرارجی از «جبران خلیل جبران» را پیش روی آیندگان و دوستدارانی نهاد که اشتیاق سوزانی در جهت نیل به خویشکاری‌های مجدانه وی در دل داشتند؛ میراث ماندگار روانشاد زهرایی را که همانا جولانگاه جمیل نشر «کلمه» است، برپای نگاه دارند که بدون تردید گرامی‌ترین خدمتی است که در برابر یادمان آن مرحوم می‌توان عرضه داشت. گرچه کاشانه دل مشتاقان اندیشه و نظر، تا دیرگاه بقعه کرامند و ارجمند یادمان ایشان خواهد بود. خرّم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست... سراسر این وجیزه به جای خود؛ لکن، جناب زهرایی عزیز، دلمان برایت تنگ می‌شود. وعده کرده بودی گنج شایگان خاطرات پیرمان را به زیور طبع بیارایی... و امروز پیرمان از خاطرات تو خواهد گفت! محمدخان؛ خانه نو مبارک...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.