|

یادداشتی سراسیمه در پرستوشدن «محمد زهرایی»

مرگ و شکل دوباره فاصله

ایرج زبردست

1 قرار ما این بود پرنده باشیم و با همین کلمه‌ها و حرف‌های ساده به سمت‌هایی پا بگذاریم که رد هیچ سایه‌ای به آنجا نرسیده باشد. باز هم‌ ای دور ممتد عجیب، دست‌هایت را در ما ریختی. باز هم ما را از شکل فاصله و خاک پر کردی. باز مرگ و باز هوای ابری تحمل 2 شکل تلخ خبر را جناب «عبدالمجید زنگویی» در من وسیع کرد، ابتدا به استاد «محمدعلی موحد» زنگ زدم که بی‌جواب ماندم. سراسیمه با جناب آقای «علیرضا رییس‌دانایی» مدیریت نشر نگاه تماس گرفتم که خبر را تایید کردند. ابر بود که سمت‌های مرا خیس بهت می‌کرد، بهتی غریب و سیاه 3 استاد «محمد زهرایی» را اولین‌بار در سال 87 در دفتر کارش دیدار کردم، مردی با روحی آرام و زلال. حساس و پر از زیبایی. ناشری که کارش با همه ناشران دیگر فرق داشت و جلایی عجیب به چاپ کتاب‌هایش می‌داد. نسخه‌ای از فصوص‌الحکم ابن‌عربی را با ترجمه استاد محمدعلی موحد به من داد که آن را به پرستو دادم تا در کتاب خانه ازلی‌اش بگذارد، تا یادش گاهی به این بی قرار برقرار عاشق باشد. آخرین‌بار هم خرداد همین امسال دیدار او جان مرا تا آینه و خاطره برد، قرار بود رباعیات مرا با صدای استاد منوچهر انور با کیفیتی عالی در تکثیر و چاپ بریزد. هم به من هم به استاد «بهاءالدین خرمشاهی» قول داده بود این اثر را زود چاپ کند. آن‌روز با لبخند رو به عبدالمجید زنگویی و استاد« نجف دریابندری» قولش را تکرار کرد: کاری می‌کنم کارستان که در تاریخ کتاب بی‌نظیر باشد. همان روز قرار بود راه دیدار با استاد «محمدرضا شجریان» را هموار کند که استاد در ایران نبودند و دیدار با داوود ازل، به آمدن ایشان موکول شد. یکبار هم استاد زهرایی را تهران در منزل استاد «هوشنگ ابتهاج» دیدار کردم، دکتر «میلاد عظیمی» و همسرشان هم آنجا بودند و هوای خانه پر از حرف و کلمه با استاد ابتهاج بود. 4 مرگ، خیلی از برنامه‌های من و استاد زهرایی را خط‌خطی کرد. اعتراف می‌کنم یکی از بهترین حامیانم را از دست دادم. با تمام دل و بغض عبور استاد محمد زهرایی را به خانواده‌اش و همه اهالی فرهنگ تسلیت می‌گویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.