|

فقط کرگدن‌ها تنها سفر می‌کنند

مزدک علی‌نظری

«حمید» عاشق دیوانه‌ها و کارتن‌خواب‌ها بود. هرجا یکی‌شان را می‌دید، جوری خودش را به طرف می‌رساند و سر حرف را با او باز می‌کرد. اوایل فکر می‌کردم این هم یکی از شیطنت‌های خاص اوست. تا اینکه یک‌بار آن جمله تاریخی‌اش - که حاصل سال‌ها تحقیق و تفحص میدانی بود- را به‌زبان آورد. مثل خطیب‌های یونان‌باستان سرش را بالا گرفت و دست‌هایش را باز کرد: «اینها هم یک‌روزی مثل ما بودند. برای خودشان خانه و زندگی و زن و بچه داشتند و یک اتفاق معمولی باعث شده به این روز بیفتند... همین‌جوری پیش برود، هیچ بعید نیست من و تو هم آخرش مثل اینها شویم!» این جمله آخرش را با کنایه و طنزی گفت که محور اصلی شوخی‌های ما دوتا به‌حساب می‌آمد. حمید، بددل نبود، فقط شیطان بود. یک‌بار نذری داشت و رفته بود بازار، از رستوران معروفی صدتا فیش چلوکباب با کوکا گرفته بود. بعد راه افتاده بود توی خیابان و به هر کارتن‌خواب و بی‌خانمانی که پیدا کرده بود، یک فیش داده بود. خودش هم رفته بود گوشه‌ای و ایستاده بود به تماشا. تعریف می‌کرد حاجی‌بازاری‌ها و حجره‌داران گردن‌کلفت زیر باد کولر نشسته بودند به غذاخوردن، که یک‌دفعه سیل گونی‌به‌دوش‌ها با لباس‌های پاره‌پوره و صورت‌های سیاه می‌ریزند توی سالن رستوران. قیافه صاحب آنجا و مشتریانش خیلی دیدن داشته! از دربان گرفته تا مدیر و گارسون شروع می‌کنند به بیرون‌کردن آن جمعیت پر سروصدا و وقتی فیش‌ها را توی دستشان می‌بینند و می‌بینند حریف این جماعت گرسنه نیستند، راضی می‌شوند زودتر غذایشان را بدهند به شرطی که آنها داخل نیایند. صحنه بعدی را تصور کنید که اطراف فلان رستوران معروف شعبه بازار، پر شده از کارتن‌خواب‌هایی که خیلی بی‌ریا، توی پیاده‌رو نشسته و همان‌جا دارند کباب و کوکایشان را می‌خورند و بادگلویشان را می‌زنند. یک گروه دیگر هم که تازه رسیدند و نمی‌دانند چه خبر است، برای گرفتن غذای نذری دارند همدیگر را هول می‌دهند و دادوفریاد می‌کنند. خلاصه قشقرقی شده بوده که بیا و ببین! حمید خودش بازاری بود، اما نه از آنهایی که کلیشه ذهن ماست. جوان بود و لاغر، زنده‌دل و اهل هیجان. هیچ‌وقت هم نفهمیدم دلیل توجه بیش‌ازاندازه‌اش به بی‌خانمان‌ها چه است. هرجا یکی‌شان را می‌دید، برایش کیک یا سیگار می‌خرید و اعتمادش را جلب می‌کرد. می‌گفت بعضی‌هایشان اشباحی را می‌بینند که دایم در تعقیب‌شان هستند و گاهی شب‌ها به‌شان حمله می‌کنند. البته این مال شیرین‌عقل‌ها و مجانین است. اما اغلب این آدم‌ها از تنهایی به این روز افتاده‌اند. دردشان این است که کسی را ندارند تا به‌خاطرش زندگی برایشان معنا و محوری داشته باشد. روی زمین سرگردانند و یک‌جا بند نمی‌شوند. این حرفش قانع‌کننده است. آدم وقتی کسی را دوست نداشته باشد، به خودش نمی‌رسد. به زندگی‌اش نمی‌رسد. تنها و تنهاتر می‌شود و این بی‌کسی مثل سیاه‌چاله‌ای است که همه‌چیز زندگی را در خود می‌بلعد و نابود می‌کند. آنهایی هم که کسی را دوست ندارند و می‌توانند تنها زندگی کنند، حتما پوستشان خیلی کلفت است. فرق کرگدن با آدمیزاد، در همین تنها سفرکردن است دیگر.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.