تازههاي انتشارات نگاه
نگاه تازه شعر
پارسا ریاحی
موسسه انتشارات نگاه که از جمله ناشران فعال در حوزه شعر است و از سالها پیش، مجموعه اشعار شاعران معاصر و مجموعه «شعر زمان ما» را منتشر میکند، مدتی است که مجموعهای اختران هرمز علیپور از چهرههای شناختهشده شعر معاصر است و اینروزها تازهترین مجموعه شعرش با نام «به حکمت مخروبه» منتشر شده است. این مجموعه، حدود 150 شعر در قالب آزاد و سپید را دربر میگیرد. شعرهایی که سروده سالهای 90-89 هستند. توجه به مسایل اجتماعی، انسانی از مضامین کلی شعرهای این دفترند. در یکی از شعرهای این مجموعه با نام «نسبت» میخوانیم: «روز هر کسی/ متناسب با زندگی و کار و خانهاش/ آغاز میشود/ روز آدم بیکار/ روز آدم تنها/ با بغض و با سوال/ دوباره برمیگردد/ به تختخواب یا گوشهای از/ یک قالی قدیمی/ و اندکی کاشی/ به سردی دلچسب». یادی، از بندی فریبرز رییسدانا چهره شناختهشدهای در حوزههای اقتصاد سیاسی و علوم اجتماعی است و انتشار دفتر شعری از او، شاید در نگاه اول بیش از هرچیز عجیب به نظر رسد. اما رییسدانا در همه این سالها شعرهایی سروده که اینک تعدادی از آنها در دفتری با نام «یادی از
خیالی» به چاپ رسیدهاند. او در یادداشتی با نام «سر سخن شعر»، در توضیح شعرهای این دفتر نوشته: «این شعرها برحسب تاریخ سرودنشان ردیف شدهاند، نه برحسب حال و هوایشان و نه با مضمونشان. سبکهایی دارند متنوع... شعرهای من فقط از خیال و آهنگ ذهن من و از بازتاب قطعی کردارگونه جهانی که در آن میزیم در تالاب این خیالانگیزی ذهن برخاستهاند». در بخشی از شعر اول این مجموعه که در سال 1345 و با نام «قطعهای آرام، از درون بیتاب» و به یاد محمد مصدق سروده شده، میخوانیم: «به خامشیهای صداشکن/ پاسخ سرشت آدمی به خصم مردمی/ فرمان به جوخهها/ ناله، سکوت/ گلوله، خون، مسگرآباد/ سنگ خانههای سرد/ اریکهها گشوده به فرومایگان/ انتظار، ابتذال/ در پی، پیر پیامگوی تنها، خفته به کوتوالی/ ایستاده در نهان زمانها/ از سپیده قیام تا صبح آگاهی و تا ظهر آتش زن/ تا به عصر رخوت، تا شب خاموشی و زآن جا تا صبح صادق فردا/ قلعهای، دژ صباحی و پاسداران خاموش و درخشنی/ صداهای درنامده/ نگاههای زیرک مقاومت/ و ناگاه، باز آژنگ خروشانی/ هر فصل آن باز ستیز/ باز ستیز». تقدیر عشق و مرگ «دریا نام دیگر من است»، عنوان مجموعه شعری از علیاکبر
گودرزی طائمه است که در ابتدای آن، مقدمهای کوتاه از ناشر آمده است. مقدمه، در توضیح اشعار گودرزی طائمه نوشته است: «سرودههای شاعر، روایتیاند از رابطه عشق و جهانیان و حرکت بین اشیا و واژگان شریفی که از درون جان او برآمدهاند، از این روی گودرزی از نخستین سرودههایش در 30 سال پیش تا امروز که دیگر همه رمز و راز هستی را دیده و آزموده و به هر بهانهای آن را در نوشتههایش ثبت کرده، صادقانه با مخاطبان اشعارش دیالوگ برقرار کرده است و این به آن معنی است که شاعر در دوران سرایش خود، تنها به جوهر شعر اندیشیده است... در چنین فضایی از شعر که روایت محتومی است از عشق و مرگ تقدیروار، زیباترین حالات زبان و شکل واژهها از منظر رعایت تناسبها و برجستگیها و ویژگیهای ساختاری نیز کارکرد خاص مییابد...». در بخشی از شعر دوم این مجموعه میخوانیم: «میگذرم از کوچه از شهر/ سایهام از نامی میگذرد/ که هر روز کمرنگتر میشود/ بر دیوار تنهایی مانده است و/ چشم چپش که در آن خورشید غروب میکند». شاعرنبودن «دوست دارم گاهی شاعر نباشم»، با عنوان فرعی «شعر-یادداشتهای واهه آرمن در کافه تراس»؛ سومین مجموعه شعر فارسی واهه
آرمن است که به تازگی منتشر شده است. «بالهایش را کنار شعرم جا گذاشت و رفت» و «پس از عبور درناها» عناوین دو دفتر شعر قبلی او بودند. «دوست دارم گاهی شاعر نباشم»، شامل 36 قطعه شعر-یادداشت با مضامین اجتماعی و عاطفی است که در نظم و نثر نوشته شدهاند. این کتاب به نوعی زندگینامه یا اتوبیوگرافی خودنوشت شاعر است و شعرهای آن با زبانی ساده و در قالب سپید، سروده شدهاند. در آخرین شعر این مجموعه میخوانیم: «امروز/ آخرین شعرم را/ به کافه تراس آوردم و/ روی قدیمیترین میز گذاشتم/ روزی/ نخستین شعرم را/ روی همین میز نوشته بودم/ آن روز/ مادرم/ شالی سفید بر شانههایش انداخته بود و/ بیشتر از هر وقت دیگر/ شبیه خدا بود».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.