رضا؛ شنا توی استخر
شهابالدین طباطبایی <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class="__cf_email__" data-cfemail="0172696069606341756063607560636064682f6f6475">[email&#160;protected]</a>
لحظهشماری میكردند تابستان شروع شود، پدرشان مرخصی میگرفت، پنجروز مرخصی با پنجشنبه و جمعه میشد یكهفته. صبح زود فردای مرخصی میرفتند شهرستان، وارد خانه مادربزرگ میشدند، از چند ماه قبل منتظرشان بود، این را از تاریخ تولید چیزهایی كه خریده بود، میشد فهمید. به محض رسیدن، زنگ میزدند به رضا و رضا، یكی محمدرضا بود و آنیكی علیرضا، اما هردو را رضا صدا میكردند. خیلی كه اشتباه میشد رضای عمهبتول و رضای عمومحمد بودند. هرروز بعداز ناهار با پیژامههای راهراه از ساق بریدهشده میپریدند توی حوض وسط باغ، رضای عمهبتول شنا یادشان میداد، كلهمعلقزدن و زیرآب ماندن و دستوپازدن توی آب. رضا غیر از اینكه آموزش میداد، مراقب بود زنبورهای بزرگی كه كنار حوض میپلكیدند زهرشان را به بچهها نریزند. آرزوی بچهها این بود كه روزی مثل رضا شناكردن یاد بگیرند. رضا با آن لهجه شیرین و آرام سری تكان میداد و میگفت: «یاد میگیرین، تمرین كنین یاد میگیرین.» این را میگفت و نفسش را حبس میكرد و همانطور كه نشسته بود وسط حوض سرش را میكرد زیر آب. سرش را زیر آب كرده بودند. بچهها كه نه دوستانش، زهرشان را بهش ریخته بودند. زنبورها كه
نه، آدمهایی كه اسمشان را گذاشته بودند دوستان. دوستانش ماشین تایپدستی اداره را برای یكروز از او قرض گرفته بودند، با همان دستگاه تایپ علیه رییس اداره شبنامه درست كرده بودند، شبنامهها كه توزیع شد، رضا فهمید از كجا آب میخورد، از دوستانش گلایه كرد، وقتی اطمینان دادند كه خطری متوجه او نیست، آرام گرفت، فردای همان روز كه خیالش راحت شده بود، دوستانش بهسراغ رییس اداره رفتند، نشانهها درست بود، شبنامه با ماشینتایپ اتاق رضا تهیه شده بود، پسفردای همان روزی كه دوستانش اطمینان دادند خطری متوجهش نیست، اخراج شد. رضا كمحرف بود، در جمع هم كمتر حرف میزد اما روزی كه اخراجش كردند جلوی همه دستهایش را رو به آسمان گرفته بود و بلند گفته بود خدایا مرا از شر دوستانم در امان بدار، خودم از پس دشمنانم برمیآیم. از روزی كه بچهها حرف رضا را جدی گرفتند، تمرین كردند، تابستان همانسال ثبتنام كردند، كلاسهای استخر كانون نزدیك خانهشان مربی خوبی داشت. مهدی یخی، تا یادش میآمد یخ فروخته بود، حالا سردخانهای خریده بود و استخر آبرومندی هم بیرون شهر ساخته بود. با رضا و رضا و چندتایی از بچههای فامیل رفتند استخر مهدییخی. دنبال رضا
راه افتادند، یعنی رضا را انداختند جلو و خودشان دنبالش رفتند، حتی توی مسیر كه رضا خودش را عقب میكشید، بچهها میایستادند تا رضا برسد و دوباره جلو بیفتد. مایوهای آبرومندشان را پوشیده بودند، رضا نگاهشان میكرد، منتظر بودند اول او بپرد. گفت حالا شماها تنی به آب بزنید من هم میام. آخرش هم نیامد، گوشه استخر نشسته بود و پاهایش را توی آب میزد. اصرار بچهها هم فایدهای نداشت. رضا كمحرف بود، در جمع هم كمتر حرف میزد، اما دروغ نمیگفت. «من هرچی یادمه توی حوض شنا كردم، راستش تا حالا آب از كمرم بالاتر نیومده، باید با هم تمرین كنیم، من هم از شما یاد میگیرم توی استخر شنا كنم.» رضا هنوز هم كمحرف است، آرام با همان لهجه شیرینش هنوز هم دعا میكند كه خدا از شر دوستان در امانش بدارد، فقط هنوز شنا توی استخر را یاد نگرفته.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.