|

ما هنوز گوزن‌ها را ندیده بودیم

ماندانا صادقی

آن شب خواهرم رفته بود بازار کویتی‌ها. می‌خواست یک لباس تازه بخرد از بوتیک یوسف بهبهانی. هوا تاریک بود که برگشت. ترسیده و هیجان‌زده: «سینما رکس سوخته بود.» و هفت‌سالگی من چسبید به سینما از همان شب، مثل گوشت‌هایی که چسبیده بودند به پارچه‌های سفید و وحشتشان هیچ‌وقت از من دور نشد. سینما نباید اینطور تمام می‌شد، با بوی گوشت متعفن و چرم کفش‌هایی که نیم‌سوز شده بودند. خیلی حرف‌ها بود درباره رکس. که کی قفل زد به در (کسی قفل زده بود واقعا؟) بنزین هواپیما ریخته بودند یا نفت؟ تکبعلی‌زاده بود یا...؟ عدد آدم‌های سوخته واقعی بودند یا نه؟! آدم‌های نجات‌یافته، نجات یافته بودند، یا فقط یافته شده بودند از قبل برای نجات جنایت...؟ هیچ‌کس، هیچ‌چیز نفهمید. هیچ‌کس، هیچ پاسخ درستی نداد، به هفت‌سالگی من که چسبیده به سینما. این روزها هم خیلی حرف‌ها می‌شود گفت درباره رکس. درباره این تندیس بی‌قواره سینمای سوخته که دوستش ندارم اصلا و‌ ای کاش «ای‌کاش» نبود توی این کوچه. درباره سنگ‌های سیاهی که اسم سوختگان رویش حک بود هم خیلی حرف هست، سنگ‌هایی که نیستند در گورستان آبادان تا برایشان فاتحه‌ای بخوانیم. خیلی می‌شود گفت درباره اینکه آن سینمای سوخته چه باری بود بر دوش این شهر هنوز ویران، که صاف‌صاف شد، بی‌هیچ نشانی از گذشته. وقتی هنوز جنگ توی همه آبادان هست، توی همه خیابان‌ها، دیوارها، کوچه‌ها، آدم‌ها... هربار که 28مرداد رکس آتش می‌گیرد توی آبادانِ آدم‌ها با خودم فکر می‌کنم که اگر «گوزن‌ها» روی پرده رکس بود، روی پرده سینما متروپل چه فیلمی بود؟ نکند تکبعلی‌زاده با بنزین‌هایش تکثیر شده بود توی «سهیلا»، «ساحل» و «کیهان»؟ یعنی بقیه قفل‌ها را نگرفته بودند از آن مامور شهربانی، قبل از اعدام؟ یعنی توی سینما «بهمنشیر»، گیتی گنجشک اشی‌مشی می‌خواند که آوار شد سینما با بولدوزر؟ یا نکند سینماها، با هم خودسوزی کرده‌اند، از دست شهر، سینما نباید اینطور تمام بشود برای آبادان. ما هنوز گوزن‌ها را ندیده بودیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.