|

بازهم سرهای بی‌كلاه

شهاب‌الدین طباطبایی . فعال سیاسی

از فردا وزرای جدید، تكانی به وزارتخانه‌ها و دستگاه‌های زیرمجموعه‌شان می‌دهند. حوزه‌های مختلف اجرایی و سیاسی از سیاست خارجی گرفته تا فرهنگ و راه و مسكن و كار و كشاورزی و نفت و... با برنامه‌ها و سیاست‌های دولت تدبیر و امید آشنا و همراه و هماهنگ می‌شوند، نگاه دانشجویان و دانش‌آموزان و خانواده‌هایشان اما به وزارتخانه‌هایی است كه بی‌صاحب مانده‌اند، آن‌هم یك‌ماه مانده به آغاز سال‌تحصیلی. آن‌هم در شرایطی كه شور و نشاط انتخاباتی و تحقق حماسه سیاسی را این‌بار هم مدیون حضور بی‌مزد و منت جوانان و دانشجویان بودیم و چه خوب مزدشان را گرفتند با رای عدم‌اعتماد به مجموعه وزرای حوزه تخصصی دانشجویی و جوانان. دیگر تقریبا مطمئن شده‌ام كه جز معدودی از مقامات، اكثریت سیاستمداران و تصمیم‌گیران كشور، درمورد جوانان و دانشجویان و نسل آینده‌ساز كشور تنها شعار می‌دهند. امروز كه این نوشته را می‌خوانید رده سنی هفت تا 30سال شامل دانش‌آموزان مقاطع ابتدایی تا دبیرستان، دانشجویان و همچنین جوانان به هردلیلی از داشتن وزیر در دولت جدید محروم مانده‌اند. حدود یك‌ماه دیگر مدارس و دانشگاه‌ها شروع به كار می‌كنند، دو وزارتخانه‌ای كه متولی برنامه‌ریزی و اجرای مناسب برنامه‌ها و وعده‌های رییس‌جمهور در حوزه آموزش و توجه به نوجوانان و جوانان كشور هستند بی‌صاحب مانده‌اند. امروز كه این یادداشت را می‌نویسم تنها وزارتخانه‌ای كه قرار بود مطابق برنامه‌ها و نگاه جدید دولت تدبیر و امید به امور جوانان بپردازد و ورزش برای جوانان را در اولویت برنامه‌هایش داشته باشد، بی‌وزیر مانده است، آن‌هم در كشوری كه هرروز آمار می‌دهند بیش از نیمی از جمعیت آن جوان است و باید به امور آنان توجه جدی داشت. حالا كه این یادداشت را می‌نویسم تقریبا مطمئن شده‌ام آنقدر كه برای اداره سرمایه‌های مادی كشور ارزش و اعتبار و اهمیت قایل می‌شوند كسی برای سرمایه‌های معنوی، اصلی و آینده كشور چندان اهمیتی قایل نیست. معتقدم در حوزه تخصصی نسل آینده اتفاقی رخ داده، بازهم تكرار می‌كنم به هردلیلی سه وزارتخانه كه متولی بیش از نیمی از جمعیت كشور هستند بی‌وزیر مانده‌اند. ‌ای كاش حداقل هرروز و هرساعت سیاستمداران و برنامه‌ریزان ما از ضرورت توجه به نسل جوان و اهمیت آموزش‌وپرورش و بی‌بدیل‌بودن نقش ورزش در رشد و شكوفایی جوانان و نوجوانان كشور سخن نمی‌گفتند و رهنمود نمی‌دادند. با وجود آنكه رای عدم‌اعتماد به وزرا را حق مجلس می‌دانم و خوشبینانه به موضوع نگاه می‌كنم، این اتفاق را اتفاق ساده‌ای نمی‌دانم كه بتوان راحت از كنار آن گذشت. رای‌نیاوردن تنها سه‌وزیر از میان 18وزیر كابینه را كه وزارتخانه‌هایشان تنها دستگاه‌های مرتبط با حوزه آموزش‌وپرورش نوجوان و جوانان و دانشجویان بوده حامل پیامی روشن حداقل مبتنی بر بی‌تفاوتی به سرنوشت نیمی از جمعیت كشور می‌دانم. آنچه اتفاق افتاده بازهم معلول دعواهای سیاسی و ماندن در گذشته و كش‌دادن اختلافات بیهوده است كه تاوانش را امروز دانش‌آموزان، جوانان و دانشجویان می‌پردازند. اینها را گفتم، اما همچنان امیدوارم، امیدم اول به خداست و بعد به رییس دولتی كه فكر می‌كنم فكری برای جبران این پیشامد حیرت‌انگیز كرده است، حداقل وقتی از نزدیك شاهد نگاه مثبت و آینده‌نگر آقای جهانگیری - معاون‌اول روحانی - به حوزه جوانان بوده‌ام یا با واسطه از نگاه آقای سیدرضا صالحی‌امیری - مشاور رییس‌جمهور در امور فرهنگی و اجتماعی - به حوزه آموزش باخبرم، اندكی به جبران آفت پیش‌آمده امیدوار می‌شوم. چاره‌ای جز امیدواری نداریم، چاره‌ای جز امید به تدبیر دولت تدبیر و امید نداریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.