|

به جامعه مخاطب بدهكارم

محمد قائد

صحنه‌ای تکراری: راه ورود به سازمانی را که سال‌ها از آن رفت‌و‌آمد می‌کرده‌اند یک صبح می‌بینید زنجیر انداخته‌اند و دری در ضلع دیگر ساختمان یا چند متر پایین‌تر که سال‌ها بسته بود باز کرده‌اند. از کارکنان می‌شنوید رییس عوض شده و حاج‌آقای جدید صلاح دیده‌اند آن در (یا درب) بسته شود و درب صحیح به جهت تکریم ارباب‌رجوع گشوده شود. اینکه کدام راه ورودی سرراست‌تر است شاید اساسا مساله‌ای نباشد که مُراجع یا هرکس دیگری به آن فکر کند. آرشیتکت ساختمان اگر مطمئن می‌بود یک در کفایت می‌کند لابد چندین در تعبیه نمی‌کرد. پس به وضع موجود عادت ‌کنیم تا رییس دیگر و بازگشت به در پیشین، یا گشایش در ورودی سوم در خیابان مجاور. در شش‌ماه گذشته مجال هواکردن مطلبی در سایت شخصی و در هیچ‌جا نداشته‌ام. ارتکاباتی نیمه‌تمام مانده و در فکر بوده‌ام با این اوضاع نشر چه باید کرد. نود و دو را برای خودم سال برائت از ناشرون نامیدم و تصمیم گرفتم فعلا با ناشرجماعت سر و کاری نداشته باشم، تا ببینیم با سیستم کتابفروشی آنلاین کافرون چه می‌توان کرد. سایت نگارنده کافه کوچکی است در پس‌کوچه‌ سپهر عنترنت. مشتریانی دارد اما نه به آن اندازه که بتوان به آن رستوران گفت. مطالب یا در کتاب و نشریه چاپ شده‌اند یا برای مجوز چاپ خدمت ممیزان خواهند رفت. خبر و موضوع روز نیست، جایی هم برای ثبت اظهار نظر بینندگان ندارد. درهرحال، نگارنده از بابت همین تعداد خواننده هم از خلق و خالق و جامعه و جهان سپاسگزار است. وقتی سایت دست‌ساز و ابتدایی را راه انداخت انتظار داشت برای روزی بیست بیننده به خودش نمره بیست بدهد. حالا یک صبح می‌بینی سایت را فیلتر کرده‌اند. پس از هفت، ‌هشت سال که کسی اهمیتی نمی‌داد آیا کسانی ناگهان خوششان نیامده؟ داستان در ِ ورودی است و نباید جدی گرفت؟ در جایی مانند میهن آریایی - ‌اسلامی‌مان، گاه از فراش و خادم و دربان باید بیش از فرد قوی هراسید. فرد قوی صدجور موضوع فوری و مهم در برابر دارد. آدم کوچولو دنبال خودشیرینی و آمار جورکردن با خرده‌ریز‌هاست. یکی از پربیننده‌ترین صفحه‌های سایت (کار یک همکلاس قدیم نگارنده) مطلبی است درباره هوش که عمدتا به درد اهل دانشگاه می‌خورد. تنها تاثیر فیلترکردن سایت‌ها این است که دیدن آنها روی رایانه‌ مراکز آموزشی ناممکن شود. بی‌نهایت بعید است کامپیوتر شخصی بدون فیلترشکن بماند. اهل جراید از نگارنده دعوت می‌کنند مطالباتش از دولت جدید را بنویسد. حرفم این است که نه طلبی دارم و نه مطالبه‌ای. احساسم بدهکاری به جامعه‌ای است که به خودش زحمت می‌دهد این مطالب را بخواند و گاهی هم بخرد. حالا که به من هم فرصت می‌دهند، پیشنهادم به فیلترمدارها این است: بسیار خوب، متوجه شدیم که شما، فعال‌تر از پیش، تشریف آورده‌اید؛ لدفن اجازه بدهید ما نیز در گوشه‌ای فارغ از همهمه نی‌لبک خودمان را بنوازیم. تیغه‌کشیدن جلو کافه کوچولوی پس‌کوچه در نخستین اقدام‌های دولت را به فال بد بگیرم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.