اهمیت یک جیرجیرک
مایکل ک. مایرز . ترجمه: هادی عظیمی
کمی دورتر از پیادهرو، در میان علفهای هرز کثیفی که روی هم تلنبار شده بودند و خانه ما را از خانه کسی دیگر جدا میکرد، جیرجیرکی را گرفتم. صدای گوشخراشش را شنیدم، جلو رفتم، سریع گرفتمش و داخل یک شیشه انداختمش و رفتم خانه تا به همسرم نشان بدهم. در آشپزخانه، به طرف شیشه تکیه دادم و نگاه کردم. این جیرجیرک یک حشره زشت مثل همه حشرهها بود. این موضوع نباید متعجبم میکرد. میدانم، اما این فکر را در ذهنم میپروراندم که اگر قرار باشد یک حشره برای صاحبش خوششانسی به ارمغان بیاورد، بنابراین آن حشره ستودنیاست. شیشه را کج کردم و جیرجیرک، درون دستم که به شکل فنجان درآورده بودم، افتاد. شروع کرد به پریدن و سُر خوردن و بررسی محدودهاش و جنباندن شاخکهایش، انگار که بخواهد دمای آشپزخانه را اندازهگیری کند. به زنم - که پشت میز آشپزخانه نشسته بود و با اشتیاق به سطح میز نگاه میکرد و وانمود میکرد که حواسش به من یا به جیرجیرک نیست - گفتم: «اینجارو ببین، زندگیمون عوض شده، هرچی که چپ بود الان شده راست (هیجانزده بودم.)» بهواسطه بیکنشیاش (که سرش را بالا نیاورد) زنم به اطلاعم رساند که هر آن چیزیکه داشت نگاه میکرد
الزامآورتر از هرچیزی بود که میتوانستم به او نشان بدهم. همیشه زمان زیادی طول میکشد تا بتوانم توجهش را جلب کنم، این بود که بالاخره، که اولینبار هم نبود، گفتم: «یهروزی تو یه آتشسوزی میمیری.» روی صندلی جابهجا شد و آنوقت تبلیغات لوازم آشپزخانه را که داشت نگاه میکرد، دیدم و کف دستم را که باز بود و در آن جیرجیرک در پیرامون خودش پیچ میخورد، بهطرفش دراز کردم. تندتند - با کلماتی که مثل قطار پشتسرهم ردیف میشدند - حرف زدم و به اطلاعش رساندم که وقتی در ویومینگ زندگی میکردیم، با زن چینی آشنا شده بودم که روی میز قهوهخوریاش سه سبد حصیری نگه میداشت، بله، سبدهای حصیری بسیار کوچک و درون هر سبد یک جیرجیرک بود. یا شاید داستان دیگری درباره ویومینگ و جیرجیرکها و چینیها برایش گفتم، ممکن است، یا شاید هم هیچ چیزی نگفتم و کنار میز ایستادم و به پیچوخمهای مویش نگاه کردم. در هر حال، زندگیمان تغییر کرده بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.