|

جلوگیری از تکرار تاریخ

اشکان خطیبی

روزها چه زود از پی هم شب می‌شوند. از آخرین‌باری که دست به قلم برده‌ام هفته‌ها می‌گذرد و در این مدت ستاره‌های بسیاری در خاک خفتند. از «جلیل شهناز» که رفیق نیمه‌راه تارش شد تا «محمود استادمحمد» که دیوان تئاترال ایران، بی‌او چیزی کم دارد. از صعودکنندگان به برودپیک که با مرگشان ایرانیان را متوجه قدرت کوهنوردان ایرانی کردند تا «مرشد ترابی» که چون سهراب غریبانه رفت... و عجیب که داغ هیچ‌کدام برآنم نداشت تا ستون «یادداشت‌های یک دیوانه» روزهای پنجشنبه را خط‌خطی کنم. اتفاقات فرخنده هم بسیار افتاد! والیبال و بسکتبال ایران شگفتی‌آفرین شدند و شوری افزون‌تر از صعود فوتبال ایران به جام‌جهانی در کالبد جامعه ایرانی دمیدند. رییس‌جمهور منتخب مردم و مسوولان رسما شروع به کار کردند و در اولین کنفرانس خبری خود، فضا را به رایحه اعتدال و دموکراسی آغشته کردند. اما باز هم دستم به نوشتن نمی‌رفت. عشقم ته کشیده بود. ذوقم کور شده بود... و برای اولین‌بار با تمام وجود درک کردم که نوشتن محتاج یک چشمه تمام‌نشدنی عشق است... و من و همنسلان من به‌رغم تمام نقاط روشن امیدی که این‌روزها به چشم می‌خورد، چه بی‌عشق و انگیزه‌ایم. خوش به حال نسل چهارمی‌ها. چه آزادانه خود را غرق رویاهایی که امروز ممکن به نظر می‌رسد، می‌کنند... کسی چه‌می‌داند که چه بر سر من و نسل من آمده... کاش شما نسل چهارمی‌ها که هنوز کامتان تلخ نشده، بیایید دست به دست هم دهیم به مهر... تا تاریخ دوباره تکرار نشود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.