|

سوار بر کشتی به سمت «یونان»

صبا زواره‌ای

از شدت نوری که سر صبحی اتاق را درخشان کرده، خواب از سرم می‌پرد. قرار است ساعت یک بعدازظهر فائوستو (Fausto) بیاید دنبالم و برویم بندر بریندیزی (Brindisi) را بگردیم و بعد از آنجا راهی یونان شوم. تا حدود ظهر کارهایم را انجام می‌دهم و منتظر می‌شوم تا برسد. حدود چهار بعدازظهر است که سروکله‌اش پیدا می‌شود. تا به شهر برسیم، دیگر زمانی برای گشت‌وگذار نمانده؛ نزدیک اسکله از فائوستو خداحافظی می‌کنم و دنبال کشتی‌ای می‌گردم که ساعت هفت عصر به سمت یونان حرکت می‌کند. در سالن اسکله صف طویلی هست. از اسم‌ها و نشانه‌ها حدس می‌زنم باید در آن بایستم. اینجا به طور محسوسی آدم‌ها در کمین فرصتی هستند که خودشان را به پیشخوان، نزدیک‌تر کنند. دو نفر جلوی من با چند جوان ایتالیایی دعوایشان می‌شود. از حالت تکان دست‌هایشان می‌فهمم بحث درباره جایشان در صف است و اینکه چه‌کسی جلو و چه‌کسی عقب‌تر باید بایستد. حرف‌شان با خنده تمام می‌شود. سر می‌چرخانم و چشمم می‌افتد به کارمندی که در طرف دیگر سالن پشت پیشخوان دارد سیگار می‌کشد. پیش از آنکه به قدر کافی از این صحنه تعجب کنم، نوبتم رسیده و بلیت در دستانم است. محوطه اسکله برای خودروهای سواری و سنگین طراحی شده. تنها یک خط عابرپیاده است که راه را به مسافرانی مثل من که بدون وسیله‌نقیله سوار می‌شوند نشان می‌دهد. در انتهای مسیری که می‌پیمایم، با هر قدم من، حجم غول پیکری برابرم بیشتر قد علم می‌کند: کشتی به ساختمان عظیمی می‌ماند که روی آب شناور است. حدود یک‌ساعت زود رسیده‌ام. به کابین می‌روم که اتاق کوچک بدون پنجره‌ای است، شبیه به کوپه قطار، با تخت‌های اساسی‌تر و بزرگ‌تر و یک حمام و دستشویی در گوشه‌اش. کسی پیش از من نیامده. تخت طبقه‌بالا را برای خودم برمی‌دارم و از خستگی وامی‌روم. حدود یک‌ساعت بعد، از صدای به‌هم‌خوردن در از خواب می‌پرم. زن جوان و پسربچه‌ای وارد می‌شوند. واسیلیکی حدود 40سال دارد، یونانی است و در جنوب ایتالیا زندگی می‌کند. برای تعطیلات مدتی را همراه کارلو پسرش که چهار، پنج‌ساله است به یونان می‌رود. تفاوت عمده‌ داستان زندگی‌اش با دیگر اهالی یونان که پیش از این دیده‌ام این است که به‌جای آنکه برای موقعیت کاری بهتر کوچ کرده‌ باشد، همسرش دلیل این رفتن بوده. شباهت اصلی زندگی‌اش هم همین‌جاست. داستانی که سروگوشم از آن پر است. یونانی‌ها هم مثل نقل‌های عروسی، همه در کشورهای مختلف پخش‌وپلا شده‌اند. کارلو بهانه می‌گیرد و می‌خواهد بیرون را ببیند. وقتی برمی‌گردند واسیلیکی حیرت‌زده می‌گوید که به نظرش کشتی شبیه کشتی پناهجویان است. کنجکاو می‌شوم و برای پاسخ سوال‌هایم منتظر توضیحاتش نمی‌مانم. بیرون از بخش کابین‌ها، در گوشه‌وکنار فضای سرپوشیده عمومی، مردم در گروه‌های کوچک و بزرگ بساط‌شان را پهن کرده‌اند. اغلب روی ملافه و زیراندازشان، چندین نفر هم تشکی بادی را علم کرده و برای خودشان حریمشان را سفت و سخت‌تر از دیگران تعیین کرده‌اند. جابه‌جا کودکان و حیوانات خانگی لابه‌لای پتو و بالش خواب‌شان برده‌است. چرخی می‌زنم و بعد از هیاهو، خودم را به فضای روباز می‌کشانم. تنها دریا برابرم است. اولین واکنشم این است که «می‌خواهم آب شوم در گستره افق، آنجا که دریا به آخر می‌رسد و آسمان آغاز می‌شود.» ذره‌ذره در خیالم به عمق آب فرومی‌روم و پیرامونم پیکر کرور کرور پناهجویی را می‌یابم که در آرزوی سرزمین بهتر، به سال‌ها و سال‌ها در اعماق این آب‌ها غوطه ور شده‌اند. وقتی دیرتر برای خواب به کابین برمی‌گردم، تهوعی از روزگار و دست کجش دارم که ناشی از تکان‌های کشتی نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.