|

نه به تحريم مردم ايران

پرهام شهرجردي* . ژان‌لوک نانسي* فرنگيس بيات

از شواهد مي‌توان چيزهايي فهميد که هيچ‌کس نمي‌گويد. هرروز شاهد نشانه‌هايي هستيم: اين تحريم‌ها رنج بي‌پاياني است که ايران و مردمش را رنجور کرده است. ديگر نمي‌توان شواهد را ناديده گرفت. مطمئنيم که بايد همين الان کاري کرد. در نتيجه تحريم‌ها، ايران رنج زيادي را تحمل مي‌کند. هيچ قانوني نمي‌تواند از اين بي‌رحمي چشم‌پوشي کند. بايد هرچه سريع‌تر به اين تحريم‌ها که بر مردم ايران فشار مي‌آورد، پايان داد. بايد به جامعه بين‌المللي ناکارآمدي اين تحريم‌ها را خاطرنشان کنيم؛ تحريم‌هايي که هيچ‌کس به‌جز ملت ايران را هدف نگرفته‌اند. بايد بگوييم که اين وضعيت بيش از اين نمي‌تواند ادامه پيدا کند. هر لحظه که بيشتر مي‌گذرد، رنج فزوني مي‌گيرد. ديگر اين رنج را نمي‌خواهيم. در اين ميان يک مسووليت مشخص داريم: ما مي‌توانيم و بايد عليه تحريم‌ها موضع بگيريم. ما نگران وضعيت ايران هستيم. صحبت از ايران پيش از هرچيز صحبت از مردم ايران است. 80 ميليون زن، مرد و کودکي که قرار است در کابوس بي‌پايان تحريم‌ها زندگي کنند. فقط کافي است ببينيم در دهه‌هاي گذشته چه اتفاقي افتاده است: انقلاب 1979، جنگي هشت‌ساله و خسارت‌هاي جاني و مالي آن. مردمي با دست خالي که به‌دنبال اندکي تغيير و شأني براي زندگي خود هستند. پاسخ ما به آنها روشن بوده است: مي‌خواهيم شما را در کمال خونسردي بکشيم. سال‌هاي اخير در غرب ما غربي‌ها نه در خيابان‌هاي تهران بوده‌ايم و نه ايراني بوده‌ايم. ما مردم ايران را فراموش کرده‌ايم و خود را درگير چيزهاي ديگري مثل احمدي‌نژاد و برنامه هسته‌اي کرده‌ايم و فقط همين. افسوس وارد بازي‌ای شده‌ايم که مسووليت خود را فراموش کرده‌ايم. احمدي‌نژاد شخصيت محبوبي نبود و اظهارات و عقايد غيرقابل تاييدي داشت؛ اما غرب هرگز نگران او نبود. ما فقط مي‌خواستيم او را به‌واسطه عقايدش و برنامه هسته‌اي‌اش تنبيه کنيم و نه به خاطر هيچ‌چيز ديگر. اقدام غربي‌ها چه بوده است؟ هزينه وارد کردن به ملت ايران. براي فهم شدت وخامت اوضاع، بايد ايران را مدنظر داشت و آنجا را درک کرد. بايد رفت و زندگي روزمره مردم را ديد. از چند ماه پيش سري جديد تحريم‌ها براي انزواي این کشور آغاز شده است. آخرين آن اول جولاي بوده است. مي‌گويند تحريم‌ها براي فشار آوردن به دولت است. اما درحقيقت اين مردم ايران هستند که فشار تحريم‌ها را تحمل مي‌کنند. از جمله بايد پيامدهاي به‌شدت ويرانگرانه و مخرب اين تحريم‌ها، تورم بدون محدوديت، رنج بيمارها که عاجز از يافتن داروهاي مورد نيازشان هستند؛ بازنشستگان و کهنسالاني که با افزايش روزانه قيمت در حوزه مسکن، بيکاري روبه‌رو هستند. حتي دسترسي به داروهاي عمومي محدود شده است. درچنين شرايطي بايد متوجه چنين وضعيتي بود. آيا اين دولت است که هدف تحريم‌هاست؟ آيا اين ميليون‌ها شهروند ايرانی نيستند که هزينه تحريم‌ها را مي‌پردازند؟ شايد غرب جنگي را عليه نظام سياسي ايران به راه انداخته باشد، اما نمي‌توانيم چشمانمان را برخسارات وارده از اين جنگ تمام‌عيار برمردم ببنديم. کل دنيا نسبت به اين مردم بي‌تفاوت است. نه‌تنها کاري براي جلوگيري يا کاهش اين فشارها و مشکلات نکرده است بلکه غرب در مسير اعمال فشارهاي بيشتر بر دوش مردم ايران حرکت کرده است. غرب در مقابل چنين وضعيتي ساکت مانده و بنيان دموکراسي را نيز فراموش کرده است. نمي‌توان «انسان» را در سياست فراموش کرد؛ سياستي که شرايط انساني را درنظر نگيرد، ارزش هيچ توجهي ندارد. سياستي که عليه جمهوري اسلامي اتخاذ شده است، سياستي عليه مردم ايران است. به همين دليل از همه کشورهاي غربي مي‌خواهيم فورا اين تحريم‌ها را متوقف کنند؛ تحريم‌هايي که مردم داخل ايران را هدف گرفته است. اين حق مردم ايران نيست که مشمول چنين تحريم‌هايي باشند. امروز بيش از هرچيز براي وضعيتي که مردم ايران تحت تحريم‌ها تحمل مي‌کنند نگران هستيم. اگر هيچ کاري براي بهبود اين وضع نکنيم، اگر انتخابي براي تغيير وضع انجام ندهيم و بگذاريم وضع همين‌طور که هست پيش برود، چه کسي به ما اجازه مي‌دهد تا اوضاع را از اين وخيم‌تر کنيم؟ با توجه به سياست اتخاذشده عليه ايران بايد دوباره به آنچه حقيقتا حق مداخله مي‌گويند، بينديشيم. *نظريه‌پرداز ادبي **فيلسوف فرانسوي

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.