بررسی نمایشگاه «عکسهای کوچک»
موقعیتی برای دیدهشدن جوانها
فرح اصولی . نقاش
ایده برگزاری نمایشگاه «عکسهای کوچک» را خیلی میپسندم چون ترکیبی از عکاسان شناختهشده در سطح دنیا به همراه جوانهایی است که برخی از آنها برای اولینبار آثارشان ارایه میشود. آثار خوبی در این نمایشگاه دیدم که از تنوع زیادی برخوردار بودند. عکسها از نظر موضوع، دید عکاسانه و فضاهای شخصی نیز برایم جذاب بودند. به نظر میرسد برخی از عکسها، در فضاهای 20 یا 10سال پیش و برخی از آنها، امروزیتر هستند اما در نهایت، برگزاری چنین نمایشگاههایی موقعیتی برای دیدهشدن جوانها و بسیار ارزشمند است. نکته مورد توجه دیگر درباره این نمایشگاه این است که این روزها به دیدن هر نمایشگاهی که میرویم، آثار خیلی بزرگی میبینیم. خوبی چنین نمایشگاهی این است که در تضاد با آن نمایشگاههاست. کار بزرگ کردن در ایران تبدیل به یک مرض شده است حتی اگر یک کاری امکان بزرگشدن را هم نداشته باشد، آنقدر روی هنرمند فشار میآورند که مجبور میشود کار بزرگ خلق کند. حتی هنرمندانی را میشناسم که میتوانند صفحه کارشان را در اندازه 50 در 70 سانتیمتر کنترل کنند یعنی ظرافت فضا، رنگ و کمپوزیسیون اثرشان از این حد بیشتر نیست بنابراین اینطور نیست که کار بزرگ
حتما خوب است. یادم است یکبار یک اثری دیدم که دومتر در دومتر بود ولی کیفیت بدی داشت. یکی از دوستانم گفت: «چه لزومی دارد اثری به این بدی با چنین حجمی تولید شود؟» کار کوچک ظرافتهای خاص خود را دارد. اینطور نیست که کار کوچک بیاهمیت باشد. در چنین مواقعی یاد حرفی از عباس کیارستمی میافتم. یکبار گفته بود: «خوب است یک اثر آنقدر کوچک باشد که به آن نزدیک شویم و ارتباط میان تماشاچی و کار برقرار شود، یا آنقدر بزرگ باشد که از دور به آن نگاه کنیم.» این حرف خیلی برایم جذاب بود. متاسفانه الان آثار کوچک مورد سرزنش قرار میگیرند چون فکر میکنند یک هنرمند باید یک کار بزرگ کند تا اثرش وارد حراجها شود و مورد توجه قرار گیرد. تصورم این است اگر برعکس این جریان هم انجام شود، خوب است و اگر بتوان کارهای کوچک خوب را معرفی کرد، مهم است. برگزاری این نمایشگاهها میتواند در جریانهای هنری ما تعادل ایجاد کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.