اسبابکشی، بدون درد و خونریزی
پوریا عالمی
مبلها شیراز بود. از صبح به هر وانتباری زنگ زدم و گفتم مبلها شیراز است ماشین بفرستید، گفتند رانندههایشان زن و بچه دارند و عزباوغلی نیستند که، نمیتوانند همین الان ول کنند بیایند شیراز. گفتم دوقدم بیشتر تا شیراز نیست. گفتند از شیرازی بعید است این حرفها. گفتم من شیرازی نیستم عالمی هستم. گفتند دیگر بدتر. خلاصه مهشید گفت بذار به امید بگم که به کلاته بگه که به جاسم بگه بیاد بارترو ببره. گفتم جاسم؟ نهنه... اون عارف قرن پونزده هجری شمسی؟ قبلتر صابونش به پوستم خورده. من با عارفجماعت کاری ندارم. البته اگر آقای عارف میآمد توی کابینه آقای روحانی خیلی باحال میشد و اوضاع منطقه که نه، اوضاع پاستور آرام میشد. مهشید گفت چقدر بامزهای تو. بذار به امید بگم که به کلاته بگه خودش بیاد. گفتم ارزون میگیره؟ و همانموقع میدانستم باید ریالهای بیارزشی را که صنارصنار با کارهای باارزشم روی هم جمع کردهام یکهو و در یک حرکت از کف بدهم. کلاته اسمش یکطوری بود که معلوم بود خوشبرخورد است و این یعنی نمیشود باهاش چانه زد. هیچوقت با آدمهایی که اسمشان یکطوری است که معلوم است خوشبرخورد یا خوشآبوگل و خوشقدوقامت و
خوشبیان و خوشگوار و خوشرو و خوشبو و خوشمو و خوشبرورو هستند وارد معامله نشوید، چون از همان اول معلوم است یا کلاه میرود سرتان، یا سرتان بیکلاه میماند. میگویید نه؟ با یک خوشهرچی وارد معامله شوید. خلاصه امید قبل از اینکه من را بسپارد دست کلاته خودش دستبهکار شد و رفتیم شیراز. گفتم خیلی عجیبه. از صبح به هر وانتباری زنگ زدم و گفتم بیاید شیراز گفتند نمیتوانند و زن و بچه دارند. امید گفت: گفتی شیراز جنوبی؟ گفتم نه. امید هیچی نگفت. بعد از مکثی گفت میدانی یه شیراز واقعی هم داریم؟ که یهکم دوره برای بار با وانت آوردن؟ گفتم نه. امید هیچی نگفت. بعد از مکثی گفت پس همیشه جنوبیاش را بگو. گفتم نه. من از راهنمایی که با این مفهوم آشنا شدم معذب شدم. اصلا توی خیابان نوشته باشد مدرس جنوب، شریعتی جنوب، شیخ بهایی جنوب، روم نمیشود بروم. جاش میروم سربالا. شمال. که حرفی توش درنیاید و شریعتی و... هم خجالت نکشند. امید هیچی نگفت. بعد از مکثی گفت کارگر که نیاز نیست بگیری؟ خودت از پسش برمیآیی؟ [...] گفتم من عالم نیستم، لام را به کسره نباید بخوانید. به فتحه بخوانید عالمی هستم. عالم یعنی دنیا. یعنی جهان. یعنی هستی. هیچی
نگفت. بعد گفت پس همون. شنیده بودیم سوراخ لایه ازن روزبهروز گشادتر میشود، جریانش این است. شیراز را دهبار گشتیم وانتی ندیدیم. داشتيم در پي مقصود جان ميداديم كه ناغافل عقلمان قد داد.زنگ زدیم به کلاته گفتیم صبح زود بیاید. صبح زود کلاته آمد. زودتر از من. یک کارگر خوشبرخورد هم همراهش بود. خودش خوشبرخورد. همراهش خوشبرخورد. اما هیچچیز خوشخوشی، خوش تمام نمیشود. وقتی من رسیدم مبلها را بار نیسان کرده بودند. بعد هم وقتی من رسیدم مبلها را از نیسان پیاده کرده بودند. موقع حساب و کتاب کارگر خوشبرخورد گفت 50 تومن. گفتم حدس میزدم گرون بشه. نه اینقدر. دوتا تیکه مبل، 50تومن؟ بعد سهساعت اسبابکشی را 25تومن میگیرید؟ کارگر خوشبرخورد گفت ولی جاش خوشبرخوردم. راست میگفت. پرداختم. بعد نوبت خوشبرخورد بعدی بود. کلاته خوشبرخوردانه گفت صدتومن میشود. گفتم: آخه چرا؟ چون خوشبرخوردی؟ گفت اون که بایدیفالت من است. گفتم پس چی؟ گفت چون ماشینم نیسانه. راست میگفت. نیسان بود. آبی. حالا که مبلها را با نیسان آبی آورده بودم همان حسی بهم دست داد که ژوزه ساراماگو با رویزرویز رفته بود برای گرفتن اسکار. دیدم کلاته حق دارد.
دادم. کلاه را. الان هم سرم بیکلاه مانده و منتظرم دوستی بیاید و سرم کلاه بگذارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.