|

۳ سال از پرواز «فرامرز فرازمند» گذشت

به‌یاد تهیه‌کننده «سنتوری»

فریده فرازمند

وقتی گل‌ها در اوج شکوفایی و بالندگی با گِل‌ها هم‌آغوش می‌شوند و ذره‌ذره در آن ذوب می‌گردند. وقتی فضای آبی‌رنگ آسمان به تو پشت می‌کند و سفره سیاهی و تباهی را درون دل پردردت می‌گستراند. وقتی نمی‌دانی در کدام نقطه زندگی هستی و دیگر چگونه تلاشی می‌تواند برای پیاده‌کردن ایده و آرزویت کارگر باشد و پا‌های لرزان انسانیت را از هم نگسلد.
وقتی در لباس مقدس دوستی و عالم محبت، ریاکار‌انه به مادیات و معنویات تو دستبرد زده می‌شود و راه آخرین نفس حیات را برای پیوند و خدمت عاشقانه به جامعه فرهنگ و هنر سرزمینت مسدود می‌کنند تا تو در پهنای ظلمت زندگی رها شوی.
وقتی نارفیقان جواب انسانیت، اعتماد و باورهای خوشبینانه تو را با ضربه‌زدن به تو پاسخ می‌دهند.
وقتی زخم‌های دلت آنقدر بزرگ و کهنه می‌شود که رشد آن چون غده سرطانی تمام سلول‌هایت را دربرمی‌گیرد. وقتی آخرین امیدت در نهایت خوشبینی برای پیوند دوباره با زندگی و راست نگاه‌داشتن قامت استوارت، گره‌اش به‌دست نااهلان باز می‌شود و تو چون پر کاهی سبکبال از همهمه باد سهمگین میان زمین و آسمان دست‌وپا می‌زنی...
آن‌وقت است که فرشتگان دریادل و ملایکی از جنس بلور، با شفافیت برون و درون تو را از این جهان خاکی می‌ربایند تا شاید حس لطیف و نازک‌تر از گلت عیان شود و در دنیای دگر سکوت و آرامشی را که به آن نیازمند بودی پیدا کنی. آن‌وقت است که همه‌چیز معنای تازه‌ای به‌خود می‌گیرد، معنایی که در غیبت تو، روی تمام آن «وقتی که»‌ها را می‌پوشاند و آرامش و سبکی زیستن در دنیایی بودن بدی‌ها، یادگاری تو برای آنهایی می‌شود که «سنتوری»ات را پاس داشتند و نگذاشتند حرمت آن همه زحمت شکسته شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.