فراموشم مکن
سوسن مقصودلو
- خوبید؟
-ای... امروز حال غریبی دارم. میدانی که آدمی است دیگر؛ از خودش میپرسد کیستم؟ آمدنم بهر چه بود. به قول آقای «چکناواریان»؛ شاید حکمت آمدنم این بود که نابینایی را از این سر خیابان به آن سر ببرم. او در مورد خودش میگفت ولی من چه... از قضا دو، سه ساعت پیش اتفاقی افتاد که خیلی دلم میخواست راجع به آن صحبت کنم؛ از جلوی دانشگاه میگذشتم؛ رفته بودم برای «یکلیا» کتاب درسی بخرم. دخترخانمی توجهم را جلب کرد. ویژگی خاصی نداشت. میکروفن در دستش بود و داشت با مردم مصاحبه میکرد. من از دور توجهم جلب شد. ابتدا خواستم از گوشهای عبور کنم. میدانید که اینجور مواقع آدم دلش نمیخواهد دیده شود؛ ولی ایستادم. با آدمها حرف میزد. سرش گرم کار خودش بود. به هیچ چیز دیگر توجه نداشت. انگار امروز صبح از خانه بیرون آمده بود که فقط همان کار را انجام دهد. آرام در پیادهرو شلوغ ایستاده بود و مردم را دعوت به مصاحبه میکرد. شاید این آرامش غریبش توجه مرا جلب کرد. از خودم تعجب میکنم. رفتم جلو و به شوخی گفتم: «با پیرزنها مصاحبه میکنید.» گفت: «سواد دارید؟» به شوخی گفتم: «در حد اکابر.» گفت: «موضوع صحبت ما خاقانی است.» فکر میکنم 10دقیقه
بیوقفه درباره قصاید خاقانی صحبت کردم. دختر خندهاش گرفته بود. گفتم: «چرا میخندید.» گفت: «میشود سوال اولتان را دوباره تکرار کنید که ما ضبط کنیم؛ اینکه با پیرزنها هم مصاحبه میکنیم؟» چه بگویم... هر وقت از جلوی دانشگاه رد میشوم یاد خودم میافتم که دختر جوانی بودم و در دانشکده ادبیات درس میخواندم؛ اغلب چشمهایم پر اشک میشود... بگذریم داشتم میگفتم... کجا بودم؟ آهان - پرسیدی خوبم - نه! بهقول «ریلکه» همه ما به طرز وصفناپذیری تنهاییم.در واقع همه عمر همین کار را کردهام. یک روز برای «ماهدخت» که سوئد است باقلوا و قطاب میخرم و پست میکنم. یک روز به سفارش نوهام کتاب درسی باید پیدا کنم. پریروز برای دمپایی که «شهرزاد» سفارش داده بود تا بازار تجریش رفتم. زنهای فامیل غبطه میخورند میگویند: «خوش بهحالت دوروبرت شلوغ است.» اما من در واقع در خیابانهای شلوغ تنهایی خودم را پنهان میکنم... صدایی نمیآید قطع شد؟
- نه؛ داشتم گوش میکردم.
- تو هم دستکمی از شخصیت رمان میکاییل هانتکه «مومو» نداری. او هم سنگصبور همه بود.
- میفرمودین؛ آن دختر چه شد؟
- یکبار دیگر هم من چنین عوالمی پیدا کردم. خدا رحمت کند رفتگان شما را... چند سال پیش مادرم را میبردم به کلینیک یک بیمارستان. او باید هرازگاهی سونوگرافی میشد. این اتفاق دو ماه قبل از مرگ مادرم افتاد. ساعت یکونیم- دو بعدازظهر بود.
من و مادرم به همراه تعدادی؛ منتظر خانم دکتری بودیم که باید سونوگرافی را انجام دهد. با وجود جوانی بسیار در کارش حاذق بود. گفتند رفته ناهار. من از پنجره کوچک طبقه چهارم داشتم به حیاط بیمارستان نگاه میکردم و منتظر بودم. خانم دکتر را دیدم که از دور میآید. یاد شعر«ژاک پره ور» افتادم؛ همان که کارگری در یک روز آفتابی به قصد رفتن به سرکار از خانه بیرون میآید؛ سرش را به سمت آسمان بلند کرده میگوید:«حیف نیست چنین روز قشنگی را به یک کارفرما بدهم.» پس راهش را کج میکند. اما او ظاهرا داشت لذت میبرد. ناگهان به باغچه که رسید خم شد. با دقت دست روی چمن کشید. بعد بلند شد و به سمت ساختمان آمد. به ما که رسید چیزی را با پرستار زمزمه کرد. کنجکاو شدم رفتم جلو. مشتهایش را باز کرد به پرستار چند گل بسیار ریز بنفشرنگ را نشان داد و گفت: «میدانی اسم این گلها چیست؟» پرستار گفت: «نه»
گفت: «گل فراموشم مکن.» داستان قشنگی هم دارد میگویند روزی که خداوند گلها را خلق کرد برای هر کدام اسمی گذاشت ولی این گل بهقدری کوچک بود که آن را ندید. گل گفت: «پس نام من چه میشود؟» گفت: «اسم تو را فراموشم مکن میگذارم که در خاطر بمانی.»... چقدر حرف زدم. باید بروم دنبال مهسا؛ چون مادرش امروز شیفت است. تو چیزی لازم نداری؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.