|

مجتبی

شهاب طباطبایی

اشاره و اجازه: کتاب آدم‌های استاد احمد غلامی را غیر از اینکه خواندم به هرکدام از دوستانم که دوستشان داشتم هدیه کردم. «آدم‌ها» روایت آدم‌هایی است که ما هم می‌شناسیم، با ایشان زندگی کرده‌ایم، یا برایمان از آنها گفته‌اند یا اصلا خودمان هستیم، اما لازم است کسی آنها را به یادمان بیاورد، همان کاری که دوسال پیش احمد غلامی با قلم شیوا و جذابش کرد. لازم دانستم حالا که می‌خواهم از ایده استاد برای نوشتن داستان‌های کوتاهم استفاده کنم از ایشان اجازه بگیرم. فعلا ستون دوشنبه‌های «شرق» را با اجازه استاد احمد غلامی عزیز، با موضوع آدم‌ها شروع کرده‌ام، آدم‌هایی که می‌شناسیم، آدم‌هایی که می‌شناسید، یا آدم‌هایی که اصلا خودمان هستیم.
از وقتی مجتبی کار درست و حسابی پیدا نکرده، حمام‌های دو، سه دقیقه‌ای من بیشتر طول می‌کشد، اینقدر که با سنگ پای سیاه و نسبتا مخروطی‌شکل مرغوبی که از بازار روبه‌روی دادسرا خریده‌ام مشغول سابیدن کف دست‌هایم می‌شوم. مجتبی وقتی دید کاری مرتبط با رشته‌اش پیدا نمی‌کند، افتاد دنبال موضوعات و پدیده‌هایی که مردم بیشتر به آنها علاقه دارند، چون روش تحقیق بلد بود و حوزه کتاب و نشر را می‌شناخت رفت سراغ تحقیق در مورد کتاب‌هایی که مردم بیشتر می‌خوانند، نتیجه‌اش این شد که بیشترین چاپ و تجدیدچاپ مربوط به کتاب‌های طالع‌بینی و تعبیرخواب و کف‌بینی است. مجموعه کتاب‌های این حوزه را خرید، به اندازه دو ترم فشرده هر روز و هرشب ترجمه کرد و خواند و تحقیق کرد. مجبتی، دکترای علوم سیاسی دارد، در دوره لیسانس اول شده، در فوق‌لیسانس رتبه دوم داشته و در دکترا هم بین هم‌دوره‌ای‌هایش شاگرد اول بوده. در طول دوران تحصیل هم چندتایی کتاب ترجمه کرده و جایزه برده، خدا به دادش رسید وقتی برای استخدام سراغ وزارتخانه‌های مرتبط با رشته‌اش رفت، آنقدر دیپلمه و فوق‌دیپلم و مهندس و پزشک و دکترای راه و ساختمان و معماری در حوزه‌های سیاسی و بین‌المللی مشغول کار شبانه‌روزی و ارایه تز و آنتی‌تز بودند که هیچ کاری برایش نداشتند. چرا خدا به دادش رسید؟ خب با این اوضاع‌واحوال که کسی چیزی گردن نمی‌گیرد، می‌آمدند و می‌گشتند مرتبط‌ترین مدرک تحصیلی با حوزه کاری را پیدا می‌کردند و آن وقت، همان نیم‌درصد سوءمدیریت، شاید هم کمتر، را می‌انداختند گردن مجتبی. کف دستم را می‌بیند، از نقطه‌ای بالای کف دست، دو خطی که شکل هشت‌فارسی درست کرده‌اند به هم رسیده‌اند و متصل به هم رفته‌اند تا بالا. می‌گوید این خط‌ها که به هم وصل شده‌اند نشانه وابستگی به خانواده و دوستان است، کف دست خودش هم همین‌طوری است، از نقطه‌ای تقریبا وسط دستش خط‌ها به هم رسیده‌اند، یعنی که خیلی وابسته است. از روزی که کف دستم را دیده حمام‌هایم بیشتر طول می‌کشد، چندتایی سنگ‌پای مرغوب قزوینی از بازار خریده‌ام، با وجود اینکه قیمت چینی‌اش خیلی کمتر بود بیشتر هزینه کردم تا خط‌های انتهای هشت‌ فارسی کف دستم بهتر پاک شود، تا بلکه وابستگی و دلبستگی که این خط‌ها نگه‌داشته‌اند از بین برود. دیشب سنگ‌پا را با چکش تکه‌تکه کردم، به مجتبی که نمی‌توانستم چیزی بگویم. بعد از اینکه من نیمی از خط‌های کف دستم را تراشیده‌ام می‌گوید نتیجه آخرین تحقیقات هندی‌ها که دیروز به دستش رسیده نشان می‌دهد که این خط‌های به‌هم‌پیوسته انتهای هشت کف دست، نشانه این است که صاحب آنها به مقامات بالا می‌رسد. حالا نه وابستگی به کسی برایم مانده نه به مقامات بالا می‌رسم! بلکه حداقل این روزها یک کاری برای مجتبی پیدا شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.