|

نکوداشت ۳۰سال فعالیت مطبوعاتی «حمیدرضا زاهدی»

روزنامه‌نگاری همیشه منتقد

شرق: امسال تابستان 30سال از ورود نخبه‌ای به دنیای مطبوعات می‌گذرد. نخبه‌ای که توانست مدارج ترقی را در روزنامه‌نگاری به‌سرعت طی کند و به بالاترین درجات آن برسد. بعدازظهر دوشنبه 14مرداد در فرهنگسرای رسانه نکوداشت این نخبه مطبوعات با حضور گروهی از روزنامه‌نگاران و دوستانش برگزار شد. نکوداشت 30سال خدمت مطبوعاتی «حمیدرضا زاهدی»، روزنامه‌نگاری از نسل آغاز‌گران راه نو که توانستند تحولی چشمگیر در عرصه روزنامه‌نگاری پدید آورند. این نکوداشت به‌همت همکاران او به‌ویژه «حسین شعبانی» مدیرمسوول و سردبیر دنیای ورزش تدارک دیده شد. در یک بعدازظهر گرم ماه رمضان، تالار کوچک فرهنگسرای رسانه مملو از جمعیت بود. ابتدا دکتر حسین رحمت‌اللهی استاد دانشگاه و وکیل دادگستری از آشنایی دیرینه‌اش با زاهدی گفت و اینکه او را فردی نوآور و خبره در حرفه روزنامه‌نگاری می‌شناسد. پس از آن دکتر حسین افخمی، استاد دانشکده علوم ارتباطات از سال‌های دوران تحصیل خود گفت: به‌عنوان دانشجوی سال بالاتر مدام دانشجویان سال پایین‌تر را زیرنظر داشتم. خاطرم هست که از همان ابتدا با دانشجوی تازه‌واردی روبه‌رو شدم که از هر نظر با دیگران متفاوت بود. او در درس فوق‌العاده بود و معلوم بود افق‌های روشنی در کار روزنامه‌نگاری پیش‌رو خواهد داشت. چنانکه این اتفاق رخ داد. جلال رفیع روزنامه‌نگار سرشناس، دوست و همکار دیرین زاهدی، سخنران بعدی مراسم بود. او با لحنی طناز از چگونگی آشنایی‌اش با حمیدرضا زاهدی گفت. از اینکه پس از انقلاب به این نتیجه رسیده بودند تا نیروهایی تازه‌نفس به مجموعه روزنامه اطلاعات اضافه کنند و حمیدرضا زاهدی جوان توانسته بود از طریق آگهی مندرج در همان روزنامه از این موضوع مطلع شود و خود را به آنجا معرفی کند و این آغاز اشتغال زاهدی در سال 1362 در روزنامه اطلاعات به‌عنوان خبرنگار بوده است. جلال رفیع به خلقیات حمیدرضا زاهدی هم اشاره کرد و گفت: «آقای زاهدی ‌فرد همیشه منتقدی بود. مدام در حال انتقاد از این و آن بود. چون آرمان‌خواه بود. از همین‌رو مدام به‌دنبال وضع مطلوب‌تر بود و این البته به مذاق بعضی‌ها خوش نمی‌آمد. او وجوه مختلفی داشت. فقط یک روزنامه‌نگار ساده نبود. استعداد داستان‌نویسی هم داشت. خاطرم هست پیرزنی که از موضوعی درمانده و به روزنامه پناه آورده بود تا فریادش را به گوش مسوولان برسانیم، داستان نگون‌بختی‌اش را با آب‌وتاب برایم تعریف کرد. من هم همان را برای زاهدی تعریف کردم و از او خواستم تا آن را در قالب یک نامه از قول آن پیرزن برای روزنامه بنویسد. ظرف کمتر از پنج‌دقیقه نامه را نوشت. نمی‌دانم چه شد که من مطلب را نخوانده فرستادم برای درج در صفحه. فردای آن روز کلی تلفن به روزنامه شد. آه و ناله پیرزن موثر افتاده بود و موجی راه انداخته بود. خودم کنجکاو شدم. مطلب را خواندم. با اینکه یک‌بار موقع شنیدن ماجرا از زبان پیرزن گریسته بودم، بازهم هنگام خواندن مطلب سخت گریستم. از همان‌جا فهمیدیم زاهدی استعداد داستان‌نویسی هم دارد.»
پس از صحبت‌ها و خاطرات شنیدنی جلال رفیع، نوبت به سیدمحمود دعایی، رییس موسسه اطلاعات رسید تا او نیز اندکی از خاطرات خود با حمیدرضا زاهدی بگوید. دعایی از استعداد مثال‌زدنی زاهدی در پیشرفت و ترقی در این حرفه گفت و اینکه او به دلیل خلق‌وخوی خاصش هرجا که نمی‌توانسته کار کند به مکان و جایگاه دیگری منتقل شده است. دعایی در آخر لب به گله گشود و گفت: «همانطور که جلال رفیع گفت، آقای زاهدی فردی همیشه منتقد بوده است. می‌دانم از من هم زیاد انتقاد کرده است. اما یک‌روز شنیدم که در اتاق‌شان گروه اپوزیسیون علیه من تشکیل داده‌اند. من به ایشان پیغام دادم که من به شما جفایی نکرده‌ام که ایشان نامه‌ای در پاسخ برای من نوشتند که چند ماه دیگر بازنشسته می‌شوم. معنی‌اش این بود که مرا تا آن زمان تحمل کنید.» دعایی در پایان سخنانش از زاهدی تقاضا کرد در افکارش نسبت به او تجدیدنظر کند.‌
آخرین سخنران زمانی به صحنه آمد که گروهی از مدعوین برای بدرقه دعایی، تالار را ترک کرده بودند. دکتر بیژن نفیسی استاد دانشکده علوم ارتباطات تلاش کرد در فرصتی اندک فضای متاثر از سخنان دعایی را تلطیف کند. او گفت: زاهدی اگر آرمان‌خواه نبود نمی‌توانست در روزنامه دوران دهه 60 تحول ایجاد کند. او فردی ایستا نبود. او نسبت به موقعیتی که در آن قرار می‌گرفت نگاه نقادانه داشت و این متاسفانه به‌زعم عده‌ای نارضایتی جلوه می‌کند که تعبیر صحیحی نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.