|

از خبربیار تا خبرنگار

کامبیز نوروزی

خدا بیامرزد مرحوم «گل‌آقا»، کیومرث صابری را که سال‌ها پیش در یکی از شماره‌های دو کلمه حرف‌حساب در صفحه3 روزنامه اطلاعات، با همان زبان طعن و کنایه لطیف و پرمعنای خودش، کلمه «خبربیار» را به‌جای خبرنگار به کار برد. کنایه از وضع تلخ و دشواری که خبرنگاران داشتند. در آن سال‌ها، که چندان هم دور نیست، ارج و قرب خبرنگار تا آن اندازه بیشتر نبود که به یک دستگاه اجرایی مراجعه کنند، پشت در روابط‌عمومی بنشینند. از باب لطف و مرحمت خبری را که قبلا نوشته شده بود به دستش بدهند و آن خبر را بیاورد روزنامه برای چاپ. اگر هم احیانا خبرنگاری می‌خواست سماجتی کند و کارش را مستقل از خواست‌های ارباب قدرت انجام دهد، عالمی داشت واویلا. یعنی درها به‌روی خبرنگاران بسته بود. یعنی اینکه کسی برای خبرنگار، تره هم خرد نمی‌کرد. یعنی اینکه اصلا مگر چندتا نشریه بود که حالا اهمیتی هم داشته باشد یا نه. یعنی که خبر درآوردن از داخل دستگاه‌های اجرایی، از کار در آوردن آهن از سنگ‌آهن سخت‌تر بود. اما جامعه و مطبوعات و خبرنگاران، کار خودشان را آرام پیش بردند. گاه در فراز، گاه در فرود. با سختی، بامرارت، روزبه‌روز و گام‌به‌گام، جلو آمدند و فربه شدند. آنقدر سماجت کردند، تا دیده شوند. آنقدر جسوری کردند تا محترم شمرده شدند.
امروز جایی نیست که سخنگوی مطبوعاتی نداشته باشد. امروز، خبرنگار صاف‌صاف جلوی صاحبان‌مناصب می‌ایستد و سوال می‌کند. امروز صاحب‌منصبان، خودشان جلسه مطبوعاتی می‌گذارند و خبرنگاران را فرامی‌خوانند و خود را در برابر پرسش خبرنگاران قرار می‌دهند. امروز همه دستگاه‌ها روزنامه‌ها را می‌خوانند. اگرچه عده‌ای برای مچ‌گیری، ولی بیشترشان برای اینکه بدانند مطبوعات و خبرنگاران چه نوشته‌اند تا اگر لازم شد، جواب بدهند.
امروز اگر خبرنگاران وارد جایی بشوند همه دست‌و‌پایشان را جمع می‌کنند تا مبادا چیزی بگویند یا کاری کنند که سوژه دست خبرنگار بدهند و مایه دردسر شود.
امروز خیلی‌ها که زمانی اصلا دوست نداشتند چشم به خبرنگار اندازند، دسته‌دسته روزنامه و هفته‌نامه و ماهنامه راه انداخته‌اند و خیلی از کارهایشان را به خبرنگاران سپرده‌اند.
امروز، خیلی اتفاق‌ها در عالم خبرنگاری افتاده است. خبرنگار، خبرنگار است. سختی می‌کشد. امنیت شغلی ندارد، شاید خیلی‌اوقات با کمترین مزایای شغلی می‌سازد، گاه‌گاه چوب می‌خورد، اما خبرنگار است. دیده می‌شود. شنیده می‌شود، اثر می‌گذارد و... دوران ندیدن و نشنیدن خبرنگار گذشت. دوران خبربیاری گذشت. آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت. مطبوعات و روزنامه‌نگاران و خبرنگاران امروز ایران به واقعیتی بزرگ بدل شده‌اند که اگرچه با مصایب بسیار، اما خود را تحمیل کرده و شناسانده‌اند و پا سفت کرده‌اند. صبر و شکیبشان به‌بار نشسته است و قد می‌کشد و بارورتر می‌شود. نه روز خبرنگار است. ایام، ایام خبرنگار است.
تیغ حلم از تیغ آهن تیز‌تر
بل ز صد لشگر ظفر‌انگیز‌تر

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.