|

یكی مثل «آشیل»

فرخ سعیدی

چگونه می‌توان مردی را بزرگ دانست که هرگز ادعای بزرگی نکرده است؟ طبیعی است همه در فکر بزرگ‌بودن هستیم، اما شمار بسیارکمی به‌مانند جناب منوچهر سعید وزیری، به گونه‌ای ذاتی بزرگ هستند. شاید ایشان بزرگ‌منشی را از سال‌ها پیش انتخاب کرده بود. همانگونه که وقتی به «آشیل» جنگنده یونان‌باستان این اختیار داده شد که میان یک عمر طولانی یا شهرت جاودانی یکی را انتخاب کند، او بی‌درنگ دومی را برگزید. از کجا بدانیم که فردی ذاتا بزرگ است؟ وقتی در او فروتنی طبیعی دیدیم، که آن‌هم در وجود این انسان شریف به‌حدکمال می‌درخشد. دوران اولیه انقلاب را به‌خاطر بیاوریم. همه دچار یک ابهام گسترده شده بودیم. همه از یکدیگر می‌پرسيدند که چه خواهد شد؟ از قرار معلوم چنین حالت سردرگمی متعاقب همه انقلاب‌های بزرگ پیش می‌آید. در این احوال بود که منزل سعید وزیری مانند فانوس چراغ دریایی همه را به نزد خود می‌کشاند. همه به گونه‌ای سحرآمیز در حضورشان آرامش می‌یافتند و هربار که از منزل ایشان بیرون می‌آمدیم، آرامش زایدالوصفی داشتیم. شادروان پدرم جناب «احمد سعیدی» مرا به سعیدوزیری معرفی کرده بود، پنداری مرا به ایشان سپرده بود. در طول سال‌های پس از انقلاب، هرچندگاه که حضور سعید وزیری می‌رسیدم بر احترام و مودت خودم نسبت به ایشان افزوده می‌شد. ساعت‌ها از دوران پیش از انقلاب صحبت می‌شد. همه بزرگان ایران را می‌شناخت و چهره آنان را برایم به‌درستی نمایان می‌کرد، به ویژه شادروان «احمد قوام‌السلطنه» را. دیدار و گفت‌وگو با منوچهر سعید وزیری به‌مانند نسیم خنک‌کننده‌ای در گرمای سوزنده بود. بی‌اختیار احساس می‌کردم که دنیا هنوز به روال خود می‌گردد! سابقه منوچهر برایم آنقدر مهم نیست که حالت کنونی ایشان برایم غنیمت است. اگر قرار باشد یک بیت شعر گویای حال سعید وزیری باشد، از آن کلیم کاشانی است که می‌گوید: طبعی به‌هم رسان که بسازی به عالمی یا همتی که از سر عالم توان گذشت بزرگی سعید وزیری در این بود که هم دارای آن طبع و هم از آن همت برخوردار بود. خداوند عمری جاودانش بدهد تا ما هم از برکت آن بهره‌مند شویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.