درباره اجرای «بداههگویی» در تالار حافظ
سرزندگان جانبخش
بهنام تشکر . بازیگر تئاتر
در عصر ماقبل مدرن، هنرها نیز همانند بسیاری از مقولههای دیگر از نقد بیرحمانه در امان مانده بودند. هنرها به اندازه قامت بشری و همراه ذوق و عاطفهشان نقد میشدند. به این ترتیب انبوهی از نظریهها و برداشتهای علمی- هنری در عصر انفجار اطلاعات، در دسترس آدمیان قرار گرفته و هر کس به فراخور فهم و ذوقش نظریه یا دیدگاههایی را میپذیرد یا از کنار آن میگذرد. هنر تئاتر نیز در این میان از این تاثیرات دور نبوده است و به اندازه توان و ظرفیتش برخی را پذیرفته و برخی دیگر را پس زده است. در هم تنیدهشدن هنرها و وارد شدن دیدگاهها و موضوعات علمی در مباحث هنری آنچنان هنرها را علمزده کرده است که گاهی انسان را دچار ترس و وحشت میکند؛ وحشتی که در پس آن معانی انسانی رنگ از رخسار مخاطب میبرد. اما چه کسانی هنر تئاتر را روح خواهند بخشید و جریان سیال و پرکشش زندگی انسانی را روی صحنه به نمایش خواهند گذاشت؟ کارگردان، طراح صحنه، آهنگساز، طراح گریم، طراح نور، طراح لباس و... کدامیک به صحنه جان خواهند بخشید؟ بیتردید پاسخها، مشترک است... «بازیگر». نزد بازیگر هرچه هست همه تکنیک است و تکنیک. بازیگر جدا از تن و جسمش، اندیشه، روح و
عواطف خود را با خود به صحنه میآورد و درست از همینروست که بازیگری کاری دشوار و در عین حال ارزشمند است. بازیگران نمایش «بداههگویی» که این شبها در سالن حافظ تهران به صحنه میروند و محتوای خوفناک متنی جذاب را به تصویر میکشند همه در راستای نقشپردازیهایشان از این گروهند. سرزندگانی که در بستر ایدههای اوژنیونسکو در مقام نویسنده و پیشنهادات کارگردان اثر، با دنیای فانتزی موجود در نمایش گره خوردهاند و به زیبایی، نانوشتههای درون متن را «جان» میبخشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.