|

«لچه» با دوهزار سال قدمت

صبا زواره‌ای

حدود شش‌صبح است که دیگر با کلافگی از روی تخت بلند می‌شوم. تمام شب نخوابیده‌ام. از حدود نیمه‌شب، دو نفر دیگر هم به خانه «کریستوفر» آمدند. همه نشستند در همان بالکنی که یک درش به اتاق من باز بود. تا حدود چهار صبح بلندبلند حرف می‌زدند و سیگار می‌کشیدند. تمام مدت از ترس و دلهره با چشم بسته تظاهر به خواب کردم و فکر کردم این طوری توجه‌شان را جلب نخواهم کرد، ولی یک لحظه هم خوابم نبرد. ساعت چهار صبح که رفتند، کمی خیالم راحت‌تر شد و دو ساعت خوابیدم تا الان که دیگر نمی‌توانم بخوابم. قرار است یک نفر دیگر که روی همان وب‌سایت «کوچ‌سرفینگ» گیرش آورده‌ام، به من اتاقی در بریندیزی (Brindisi) بدهد. شهری که قرار است در آن یکی از بهترین اتفاق‌های سفر بیفتد. حدود هفت صبح است که می‌روم از کریستوفر خداحافظی کنم.
بخش قدیمی‌ شهر، با نماهای روشن و درختان نخل، شکل‌گرفته بر تپه کوتاهی بر دریای آبی، بیش از هر چیزی به عکس‌های تبلیغاتی‌ای می‌ماند که «تعطیلاتی آرام» را وعده می‌دهند. آنقدر دلپذیر است که خستگی و دلهره‌های دیشب از خاطرم می‎‌رود. در کافه‌ای کریستوفر را به قهوه دعوت می‌کنم، به نشانه تشکر از اینکه دست‌کم جای خوابی در اختیار من قرار داده است. از خودم می‌پرسم اگر روی نیمکتی در خیابان خوابم برده بود آیا آرامش بیشتری نمی‌داشتم؟ قطار جدید قرار است من را به سمت بندری دیگر ببرد در قسمت جنوبی‌تر پاشنه چکمه‌ای که روی ساق آن سر خورده‌ام. از همان لحظات مناظر، چشم‌ها را به خود مشغول می‌کند و جایی برای خواب باقی نمی‌گذارد. دیگر از علف و سبزه خبری نیست، به جایش درختانی با برگ‌های تیره‌رنگ جداجدا روییده‌اند و فاصله میان‌شان را خاک و خاروخاشاک پوشانده؛ درخت‌ها هر کدام مثل جزیره‌های کوچکی، این منظره آدم را یاد بندر «گناوه» و «بوشهر» می‌اندازد. اطراف ایستگاه راه‌آهن بریندیزی، دوباره همان آش است و همان کاسه؛ آدم‌های بیکاری که لب جدول دور هم نشسته‌اند، بلندبلند حرف می‌زنند، دیگران را نگاه می‌کنند و سیگار می‌کشند. چشمم میان ماشین‌ها می‌چرخد و بنز سیاه‌رنگ را می‌یابم. «فائوستو» پیش از من رسیده. مردی چهل‌وچند ساله است، درشت و قدبلند با چشمانی روشن. این‌طوری می‌شود که من از شهر لچه (Lecce) که هرگز در برنامه سفرم نبوده سر درمی‌آورم. لچه شهری با قدمت حدود دوهزار سال است. بخش قدیمی آن در اولین برخورد، آدم را می‌گیرد. فضای آرام معماری سفید و درخت‌های نخل. خیلی زود دستگیرم می‌شود که جایی بسیار لوکس است و محل گردش مسافران پولدار. این بخش آنقدر کامل و زیباست که حوصله‌ام را سر می‌برد. بیرون می‌آیم و به کوچه‌های اطراف می‌روم. به فاصله یک کوچه از شهر قدیمی، حتی یک گردشگر هم نیست و زندگی عادی جریان دارد. مهاجران سیاه در آستانه خانه‌ها نشسته‌اند و جوری نگاهم می‌کنند که انگار به حریمشان تجاوز شده. انگار هم مسافرها و هم ساکنان بومی خوشحال‌ترند که حرکت و حضور مسافرها کنترل شده ‌باشد. به محدوده شهر قدیم برمی‌گردم اما برای فرار از این همه کنترل‌شدگی، به ساختمان دانشگاهی پناه می‌برم. اینجا دست‌کم برای من مسافر طراحی نشده و احتمالا حق ورود به آن را ندارم. همین کافی است که احساس زندگی بیشتری کنم و حضور واقعی‌تری در محیط داشته ‌باشم. یک ساعت در حیاط این ساختمان که پلانی شبیه به مساجد چهار ایوانی ایران دارد می‌نشینم و به فضا خیره می‌شوم و از احساس آرامشی که نمی‌دانم دقیقا از کجا آب می‌خورد کیف می‌کنم. ساعت 9 قرار است فائوستو دنبالم بیاید، ساعت 10:30 می‌رسد. عجله‌ای ندارد. اینجا مردم سخت نمی‌گیرند، عجله ندارند. تا من را به ویلا برساند، در ذهنم 10بار مسواک زده‌ام و به رخت‌خواب خزیده‌ام.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.