|

فصل عملکرد کیفی

احمد شیرزاد . رییس کمیسیون آموزش مجلس ششم

سوالی که شاید از هنگام زمزمه‌های انتخاب گزینه‌های وزارت برای دولت جناب آقای روحانی مطرح شد، این است که آیا میانگین سنی فعلی کابینه، مفید خواهد بود یا نه؟ قطعا برای میانگین سنی 50 تا 60سال، ماهانه دو سفر استانی رفتن، عرق‌ریزان با کت‌وشلوار به این‌سو و آن‌سو دویدن، جلسات فشرده، دیدارهای مختلف، توزیع «هدایا» و... کارهای مناسبی نیست و می‌بایست جوانی 35ساله بر سرکار باشد. اما مدیران در این بازه سنی، از محاسن قابل‌توجهی نیز برخوردارند. آنان در این مقطع از زندگی، فرزندان خود را به‌ثمر رسانده‌اند، اگر خانه و ماشین می‌خواستند، آن را خریداری کرده‌اند، صندلی وزارت برای آنها، سقف آرزوها نیست و درب ماشین بازکردن‌ها را زیاد دیده‌اند. آنان آمده‌اند تا کاری انجام دهند و مدت‌هاست از «دیده‌شدن» و کاری برای خود و خانواده انجام دادن، عبور کرده‌اند! اینها محاسن بزرگی است. سرد و گرم چشیده‌اند و از روز نخست کاری خود می‌دانند «کارتابل» کارهایی که وارد دفتر وزیر می‌شود از چه جنسی است و چگونه معاونانی را باید برگزینند؟ این امر یک سال کشور را جلو می‌اندازد. در همه جای دنیا، وزرا معمولا از این بازه سنی انتخاب می‌شوند. در سال‌های ابتدای انقلاب به‌دلیل‌اینکه نیروهای قدیم دستگاه اجرایی، بعضا مورد قبول نبودند، جوانگرایی امری ناگزیر بود اما بعد از چهاردهه و تربیت صدها مدیر کارآمد، چه اصراری بر استفاده از همان روش‌ها وجود دارد؟ کشور به وزرایی نیاز دارد که افراط در «امضاکردن» نداشته باشند. وزیری که بخواهد همه کارها را خودش انجام دهد و شب با یک پوشه چندکیلویی به خانه برود، به درد این پست نمی‌خورد چراکه عملکرد وی نشان می‌دهد، نتوانسته تقسیم‌کار درستی انجام دهد یا معاونان کارآمدی برگزیده و به آنها اعتماد کند. در این میان برخی اظهارات در روزهای اخیر در تخریب گزینه‌های معرفی‌شده برای تصدی وزارتخانه‌ها را نباید چندان جدی گرفت. این اخبار بعضا از کمیسیون‌های مجلس نیز نقل می‌شود که البته تا حدی موثر هستند اما در مواردی چون رای اعتماد به کابینه، جهت‌گیری‌ها، بیشتر سیاسی است و مجلس به‌طورکلی به کابینه رای می‌دهد. اگر نمایندگان مجلس، کابینه‌ای با رنگ سیاسی مجالس هفتم، هشتم و نهم را انتظار می‌کشیدند باید می‌دانستند که آقای روحانی کابینه معرفی می‌کند نه آقای جلیلی و کابینه آقای روحانی به رنگ خودش است. در این میان وزارتخانه‌های علوم و آموزش‌وپرورش به سبب جایگاهی که در توسعه و سرنوشت جوانان این کشور دارند، مورد توجه قرار گرفته‌اند. گزینه‌های تصدی این دو وزارتخانه مهم و حساس، چهره‌های نام‌آشنایی هستند. آقای میلی‌منفرد، یک مدیر اجرایی درجه‌یک به‌شمار می‌رود که ریزه‌کاری‌های اجرایی را هم تجربه کرده و بر حوزه کاری خود بسیار مسلط است. ایشان هم مانند همه اعضای کابینه، نظرگاه سیاسی دارد اما در حوزه کاری، چهره‌ای سیاسی و حزبی نبودند و یک دانشگاهی تمام‌عیار به‌شمار می‌آید. امیدوارم حاشیه‌های سیاسی که برخی علاقه‌مند به ایجاد آن هستند، روی شخصیت اجرایی و آکادمیک ایشان سایه نیندازد و آن ارزش‌ها نادیده گرفته نشود. جناب دکتر نجفی هم، آشنای خاص و عام هستند و به‌عنوان مدیری کهنه‌کار، از جوانی در حوزه مدیریت آموزشی قرار داشتند. نگارنده به‌سبب فعالیت‌هایی که در حوزه المپیادی‌ها داشتم، دوستان زیادی در آموزش‌وپرورش دارم که حسرت زمانی را می‌خوردند که او وزیر بود و او را قوی‌ترین وزیر این وزارتخانه پس از انقلاب می‌دانند. طبیعی است که مثل هر مدیری در دوره وزارت، ممکن است اشتباهاتی داشته باشد که امروز اگر درباره آن بپرسیم، شاید نظر خود ایشان هم منفی باشد. نکته پایانی اینکه آموزش‌وپرورش و آموزش‌عالی، امروز در طلایی‌ترین زمان خود قرار دارند. نه به‌لحاظ اینکه در دوره هشت‌ساله گذشته خوب عمل شده که قبلا درباره نواقص پرشمار آن، سخن رفته است. دیدگاه من ناظر به آن است که ساختار مشکلات این دو وزارتخانه به کلی عوض شده و «فشار کمیت» برداشته شده است. امروز فصل کار کیفی‌کردن در این دو وزارتخانه است و طرفه آنکه، هر دو گزینه پیشنهادی نیز تراز این ویژگی به‌شمار می‌روند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.