|

تک‌وتنها در جنوب ایتالیا

صبا زواره‌ای

از هیجان برنامه امروز، ساعت شش صبح از خواب می‌پرم. تا جمع‌وجور کنم و آماده رفتن شوم، صاحبخانه صبحانه مفصلی آماده کرده و روی میز چیده. در این دو روز متوجه شده‌ام در امور خانه‌داری به طرز عجیبی دقیق و منظم است. سریع لقمه کوچکی می‌گیرم و از ترس از دست دادن قطار بیرون می‌دوم. در ایستگاه راه‌آهن از مهدی خداحافظی می‌کنم و سوار قطار می‌شوم. در قطار پیرمرد باوقاری برابرم نشسته. همزمان کتاب‌ها و بطری آبمان را از کیف درمی‌آوریم و روی میز کوچکی که بینمان است می‌گذاریم. در دلم تحسینش می‌کنم و یاد پدربزرگ خدابیامرزم می‌افتم که در هشتادوخرده‌ای‌سالگی داشت با پشتکار فراوان از مامانم زبان انگلیسی یاد می‌گرفت. بدبختانه خیلی خوابم می‌آید. بعد از نیم‌ساعت که پلک‌هایم را به‌زور باز نگه می‌دارم، مقاومتم ته می‌کشد و خوابم می‌برد.
هربار که چُرتم پاره می‌شود، پیرمرد را روبه‌رویم می‌بینم که با جدیت مشغول خواندن است و باز با عذاب‌وجدان چشم‌هایم هم می‌رود. تا بولونیا (Bologna) که شهری مرکزی و بزرگ است تغییر خاصی در محیط و منظره اطراف شکل نمی‌گیرد. از آنجا به‌بعد است که کم‌کم از شدت سرسبزی اطراف کم می‌شود. شهر ریمینی (Rimini) طبق نقشه نزدیک آب است اما دریا هنوز در قاب پنجره‌ها خودی نشان نداده است. دیگر هر لحظه می‌شود انتظارش را کشید. از شهر پاسرو (Pesaro) است که بالاخره پیدایش می‌شود. خوابم کامل می‌پرد و خیره می‌شوم به منظره برابرم. حدود چهار، پنج ساعت باقی مانده قرار است قطار مسیرش را در کناره خط ساحل ادامه دهد. فاصله شهرها به‌تدریج مثل ساحل‌های شمال ایران کمتر می‌شود. یک جاهایی اصلا نمی‌شود تشخیص داد کی از یک شهر درآمده‌ایم و به دیگری وارد شده‌ایم. به‌تدریج زمین خشک‌تر شده و گیاه‌ها هم خشک‌تر و تیره‌تر به نظر می‌آیند. قطار می‌ایستد. اسمی که در یک ماه گذشته شاید صد بار گفته‌ام و نوشته‌ام و هربار تخیل کرده‌ام چه شکلی باید داشته باشد، حالا بر تابلو نوشته شده. پیاده می‌شوم. از ایستگاه بیرون می‌آیم. باری (Bari) برابرم است؛ منتظر پسری هستم که در وب‌سایت «کوچ‌سرفینگ» (Couchsurfing.com) اتاقی را در باری اعلام کرده و قرار است در اختیارم بگذارد. بعد از نیم‌ساعت، وقتی که طرف تلفنش را هم جواب نمی‌دهد، از آن حال خوش هیجان‌زده، فقط اضطرابی مانده که آزارم می‌دهد. بعد از چند دقیقه به خودم می‌آیم و ترس برم می‌دارد. با یک کوله، تک‌وتنها نشسته‌ام در میدانی در شهری در جنوب ایتالیا، نه زبان می‌دانم و نه کسی را می‌شناسم و تنها امید بسته‌ام به ناشناسی، به خاطر قولی که روی وب‌سایتی در اینترنت داده، که پیدایش شود و تکلیفم روشن شود. در همین فکرها هستم که کسی از دور دست تکان می‌دهد و سلانه سلانه به طرفم می‌آید. کریستوفر، پسر کوتاه‌قامت آفتاب سوخته‌ای است که حدود 30 سال باید داشته‌ باشد. با دیدنش از گلایه کردن از اینکه چرا دیر کرده صرفنظر می‌کنم؛ تنبلی از سر و رویش می‌بارد. راهی خانه‌اش می‌شویم. اتاقی که یک شب در اختیارم است را نشانم می‌دهد. چندان تمیز نیست. یک تخت دارد و یک مُبلی که حتی دلم نمی‌آید رویش بنشینم. همین‌طور که دارد برایم درباره خانه توضیح می‌دهد، ناگهان اتاق می‌لرزد. از در باز بالکن اتاق، قطاری که عبور می‌کند دیده می‌شود. میان اتاق و ریل راه‌آهن، رسما یک کوچه فاصله است و در همان چند دقیقه اول، چندین‌بار سرتاپای خانه از عبورشان به لرزه می‌افتد. هنوز کریستوفر اتاق را ترک نکرده، تصمیمم را گرفته‌ام؛ فردا صبح زود از این شهر خواهم رفت. با این فکر سعی می‌کنم دلشوره‌ام را کنترل کنم و خوابم ببرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.