|

کابوس جمعی

محمد چرمشیر

پگاه- دلم می‌خواد یهو وسط این بدو‌بدو واسم. واسم و هیچ‌کاری نکنم. شاید این‌جوری بتونم یه‌کم زندگی کنم.
آرزو- من اگه یه جایی بدتراز اینم بودم، که هستم، باز آخرش بیخیال می‌شدم. باز با وضع‌ام کنار می‌اومدم. ما دایما داریم با همه‌چی کنار می‌آیم.
ستاره- من این‌رو می‌دونم که هر روز باید یه‌عالمه کار تکراری بُکُنم. این تکراری بودن هر روز خیلی حال‌گیریه.
مریم- من یه آدم مودب‌ام. من باید دیگرون‌رو دوست داشته باشم. حتی آدم‌هایی‌رو که ظالمانه به من آسیب می‌زنن. این کار منه. من باید همیشه بخندم.
ناز- من اضطراب دارم. شب‌ها دارم زیاد کابوس می‌بینم. این احساس ناجوریه‌که آدم فکر کنه باید دایم یه کاری کُنه برای دیده‌شدن.
فاطی- من نمی‌خوام چیزهای مُرده تو کله‌ام زنده بشن. اگه دست خودم بود الآن یه عالمه از چیزهایی که تو سَرَم وُل می‌خورن رو می‌ریختم دور.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.